„tylko zwycięstwo moralne może wyprowadzić społeczeństwo z rozbicia i przywrócić mu jedność”, ale warunkiem tego zwycięstwa i ładu moralnego jest życie w prawdzie. „Prawda jest pierwszym i podstawowym warunkiem odnowy społecznej”. Bez prawdy nie można stanąć przed obliczem Boga. Bez prawdy nie można zrozumieć drugiego człowieka. Bez prawdy nie można zbudować autentycznego szacunku i autorytetu."
W 1983 r. we Wrocławiu Ojciec św. Jan Paweł II mówił: „Cały naród polski musi żyć we wzajemnym zaufaniu, a to zaufanie opiera się na prawdzie. […] Jest to sprawa zupełnie podstawowa.
W podobny sposób ksiądz rektor wypowiadał się z okazji tegorocznych świąt Wielkiej Nocy:
"Ilu tragedii w życiu osobistym i społecznym można by uniknąć, gdyby wyznawcy Chrystusa nie ulegali pokusie łatwego życia z kłamstwem. Dziś kłamstwo staje się powszechne. Prawie codziennie spotykamy się z zakłamaniem, manipulacją lub przemilczaniem prawdy nie tylko w środkach masowego przekazu. Kłamstwo zatruwa także życie małżeńskie, rodzinne i sąsiedzkie. Zamiast głosić słowa życia, postępujemy jak strażnicy grobu Chrystusa: sprzedajemy i prawdę, i swój honor."
Nasuwają mi się następujące refleksje w kontekście nauki księdza rektora. Jaką prawdą były wypowiedzi prezydenta RP po powrocie z negocjacji traktatu lizbońskiego, gdy jechał tam z "pierwiastkiem" a wrócił z wcześniej formułowanymi propozycjami niemieckimi? Jakim sukcesem było obniżenie siły głosu kraju, który reprezentował?
Jakim sukcesem były efekty konferencji NATO w Bukareszcie, gdzie Polska i (m.in) USA pragnęły rozpoczęcia procedury prowadzącej do członkostwa dla Ukrainy i Gruzji? Efektem był taki, że nie uruchomiono procedur członkowskich wobec tych państw - tymczasem wszyscy nasi politycy zgodnie wieszczyli SUKCES.
Jaką prawdą jest ogłaszany ostatnio sukces polegający na uzgodnieniu traktatu klimatycznego? Czy sukcesem jest to, że każdy Polak zapłaci więcej za tworzone z niczego prawo do emisji CO2 Ma to zapobiec globalnemu ociepleniu się klimatu, który ociepla się i oziębia w sposób nam nieznany a powtarzalny od milionów lat?
Trudno mieć do polityków pretensje za to co mówią. Proszę mi pokazać takiego, który pojechałby na konferencję i po powrocie powiedział, że ponieśliśmy klęskę. Przepadł by z kretesem. Czy jednak twierdzenia, że to były sukcesy nie są półprawdami, albo co (nie daj boże) kłamstwami? Czy nie było to sprzedawanie prawdy i honoru w zamian za korzyści polityczne co potępia w swoich słowach rektor KUL?
I jeszcze jedna reminiscencja z przeszłości.
Ksiądz Isakowicz-Zalewski jak wiadomo napisał książkę "Księża wobec bezpieki". Historia pracy nad tą książką oraz jej wydania to też jakże ciekawy przyczynek do refleksji o tym jak na prawdzie jako rzeczy zupełnie podstawowej buduje się zaufanie oraz autorytet.
Najpierw Abp. Dziwisz tak pisał do księdza: "Wyrażam moje ubolewanie i dezaprobatę wobec działań podejmowanych przez Księdza w ostatnich tygodniach w związku z upublicznianiem nazwisk księży Archidiecezji Krakowskiej podejrzewanych o współpracę ze służbami bezpieczeństwa PRL." Znaczy upubliczniać ksiądz Zalewski nie powinien, bo ten tego, trzeba z godnością i wogóle to mu nie wolno albowiem jak pisze ksiądz biskup: Prawdy się nie obawiam - nawet jeśli miałaby okazać się prawdą bolesną - ale za jej odkrywanie i ogłoszenie jestem odpowiedzialny sam, jako Arcybiskup Krakowski. A jużci, kto by się tam prawdy obawiał, co to to nie. Ale prawdy odkrywać - NIE WOLNO, ogłaszać jej też NIE WOLNO. To może uczynić jedynie ksiądz biskup. Ponieważ...
Na koniec listu do wiernych rektor KULu poinformował iż: "Uniwersytet ukończył 90-ty rok działalności. Ten Jubileuszowy rok był rokiem wyjątkowym, bowiem z inicjatywy ustawodawczej Prezydenta Rzeczypospolitej Pana Profesora Lecha Kaczyńskiego, Parlament Rzeczypospolitej Polskiej zmienił ustawę sejmową o finansowaniu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, który ma być finansowany tak, jak wszystkie polskie uniwersytety publiczne. Weszła ona w życie 2 grudnia 2008 r."
Może to być przedwczesna radość i gorzkie podziękowania. Przez te wszystkie lata gdy KUL pozbawiony był państwowej mamony utrzymywał się przecież i rozwijał, prowadził pracę dydaktyczną i niebagatelne inwestycje. Brak zadekretowanych publicznych pieniędzy czynił KUL instytucją wyjątkową, autentyczną i niezależną. Każden wyciągając z kieszeni pare złotych w drugi dzień świąt - miał świadomość, że oto buduje coś niezależnego od państwa, niezależnego od tych urzędników, całej tej kasty w której przecież tyle zepsucia.
Tymczasem rektor KUL wyraża radość z przejścia na garnuszek państwa. Dopływ stałej gotówki to jednak upragniony serek na talerzu marzeń. Przyszłość jednakże może okazać się mniej różowa, gdy państwo (czytaj parlament i rząd) okaże się nieco sfrustrowany łożeniem na taką uczelnię i rozpocznie pracę "u podstaw" czyniącą z KUL "normalną uczelnię". Koniec końców zaś może ni z gruszki ni z pietruszki strumyk rządowej mamony uciąć (bo kontrola wykaże, bo priorytety się zmienią) i wówczas przyjdzie się KULowi sprzedać za bezcen, łącznie z misją i duszą.
Swoją drogą nie bardzo rozumiem, dlaczego w kontekście tej zasadniczej zmiany finansowania uczelni jej rektor "tradycyjnie" zwraca się o fundusze do wiernych KK? Przecież on otrzyma te fundusze z naszych podatków, które nam zabierze państwo.



Komentarze
Pokaż komentarze (5)