Zbyszek Zbyszek
35
BLOG

Wieczór poetyczny

Zbyszek Zbyszek Rozmaitości Obserwuj notkę 1

Na pustą kartkę papieru sypią się litery. Kształtami tworzą postrzępione linie, nici po których wędrują myśli. Nasze myśli. Coś... czym jesteśmy, albo coś... co tworzymy, a skoro tworzymy myśli to jesteśmy czymś więcej, czymś co umyka i nie może być objęte, przez myśli właśnie.

 

Życie jest proste. Proste jak uśmiech. Jak szczere podanie dłoni. Jak zainteresowanie się drugim człowiekiem. Życie jest też proste jak złość, jak krzywe spojrzenie, jak zazdrość, jak czerń nienawiści.

 

Tymczasem jesteśmy we śnie. W transie codzienności. Która mówi nam ustami speakera radiowego, że życie jest jak kryzys gospodarczy, że życie jest jak wypadek kolejowy, albo operacja powiększenia piersi jakiejś gwiazdy filmowej. Że życie jest jak kolejny odcinek serialu, dobrze nam znanego, że jest jak oczekiwanie na kolejne perypetie bohaterów. Że życie jest jak konieczność sukcesu, zarabiania, obrony tego co się ma, dbania o Siebie.

 

W tej powodzi zdarzeń, fikcyjnych i przynoszonych nam do naszych oczu, uszu, do naszej świadomości, całymi szuflami szpalt gazet, całymi rzekami internetu, całym bezmiarem telewizji, jak często się zatrzymujemy? Jak często myślimy całkowicie samodzielnie, bez stada suflerów tłumaczących, że poprzeczne do spółki z podłóżnym zagraża integralności równoległości.

 

Jak często nie myślimy? Pozostając w ciszy po prostu jesteśmy. Świadomi siebie, świadomi przemijania, świadomi gwiazd na niebie. Jak często zdajemy sobie sprawę, że tak czy inaczej – jesteśmy tu tylko przez chwilę. Stosunkowo niedługą. Że obdarzamy mijanych ludzi sobą, i że jest to największa rzecz jaką możemy zrobić.

 

Więc cały ten szit (ostrzejsza parafraza „badziewia”) pchany nam nieustannie do naszej świadomości, wyprowadza nas z równowagi. Powoduje, że zaczynamy przyjmować za oczywistość, że każdego dnia coś ważnego się wydarza. Zaczynamy „wiedzieć”, że MY powinniśmy, że MY jesteśmy bardzo ważni lub/i zagrożeni, że wszystko czego chcemy jest strasznie ważne, tak jak nasze porażki czy sukcesy.

 

Spadamy na przysłowiową ziemię. Oglądamy wszystko z poziomu podłogi. Wszędzie jest zagrożenie, wszystko trzeba zdobywać, o wszystko trzeba walczyć, najczęściej z innymi.

 

Życie jest proste. Jak przemijanie. Jak prawda. Jak dobro. Jak samo życie.

Czy potrafimy pamiętać?

Zbyszek
O mnie Zbyszek

http://camino.zbyszeks.pl/  Kopia twoich tekstów: http://blog.zbyszeks.pl/2068/kopia-bezpieczenstwa-salon24-pl/

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Rozmaitości