POLSKI CZERWONY KRZYŻ NAJSTARSZA POLSKA ORGANIZACJA HUMANITARNA.
18 STYCZNIA 1919 r. Każdy słyszał o poszukiwaniach przez Czerwony Krzyż po II wojnie światowej rodzin, pomocy humanitarnej i o honorowym krwiodawstwie. Dzisiaj opowiem wam historię jak powstał, w jakim celu i jakie ma zadania.
Organizacja powstała po odzyskaniu niepodległości w 1919 r jako Polskie Towarzystwo Czerwonego Krzyża. 18 stycznia 1919, z inicjatywy Stowarzyszenia Samarytanin Polski, zwołano naradę wszystkich istniejących na ziemiach polskich organizacji kierujących się w działaniu czerwonokrzyskimi ideałami.
Polski Czerwony Krzyż zajmuje się: udzielaniem pomocy humanitarnej w czasie klęsk i wojen, pomocą socjalną, nauką udzielania pierwszej pomocy, prowadzeniem zabezpieczeń medycznych na imprezach masowych, propagowaniem idei honorowego krwiodawstwa, rozpowszechnianiem wiedzy o międzynarodowych prawach konfliktów zbrojnych.
Początek historii Polskiego Czerwonego Krzyża wiąże się z historią Rosyjskiego Czerwonego Krzyża (RCK), tworzonego w oparciu o ustawę wydaną przez Aleksandra II Romanowa w maju 1867 roku, 36 lat po upadku powstania listopadowego.
W zaborze rosyjskim powstawały placówki działające w oparciu o tę ustawę (w 1906 roku w Warszawie znajdował się jeden z ośmiu zarządów okręgowych RCK).
Wspierając niepodległościowy wysiłek Polaków, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża w Genewie już w 1915 r podjął decyzję o utworzeniu specjalnej polskiej sekcji Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża (MKCK, ang. ICRC). Na jej czele stanął hr. Karol Potulski.
Gdy po rewolucji październikowej i lutowej w 1917 r egzekucji Aleksandry i Mikołaja II Romanowa w wyniku I wojny światowej Polska odzyskała niepodległość 11 listopada 1918 r w kraju działało 26 szpitali Czerwonego Krzyża, 2 szpitale wielkiej księżnej Marii Pawłownej, 14 oddziałów Polskiego Komitetu Ochrony Sanitarnej, 10 szpitali miejskich.
Zadaniem PTCK było niesienie pomocy rannym w powstaniu wielkopolskim oraz ofiarom walk o granice niepodległej Polski. Zaraz po I wojnie światowej PTCK prowadził walkę z epidemiami, organizował pomoc sanitarną dla wojska oraz opiekował się repatriantami. W okresie międzywojennym podejmował wszelkie akcje opiekuńcze, szkolił kadry pielęgniarskie we własnym szpitalu przy ulicy Smolnej w Warszawie.
II WOJNA ŚWIATOWA
We wrześniu 1939 r PCK organizował pomoc dla obrońców Warszawy. Podczas Powstania Warszawskiego tworzył szpitale polowe, punkty opatrunkowe oraz patrole sanitarne.
W czasie okupacji hitlerowskiej organizacja zmuszona była do ograniczenia działalności, prowadziła tajne szkolenia sanitarne, opiekowała się jeńcami i niosła pomoc więźniom obozów koncentracyjnych.
Dwukrotnie zniszczeniu uległy archiwa PCK, pierwszy raz w 1939 roku, drugi w roku 1944. Siedziba organizacji była pierwszym budynkiem w stolicy podpalonym przez Niemców w dniu wybuchu powstania warszawskiego. Przez cały zaś okres wojny PCK prowadził Biuro Informacji i Poszukiwań.
O swojej pracy w PCK w pierwszych dniach po wojnie opowiadała Małgorzata Siwiec:
,,Do PCK wstąpiłam od razu w 1945 roku i zdecydowałam się pracować w grobownictwie. W krótkim czasie była zorganizowana ekipa na Palmiry. Tam w Palmirach było dwadzieścia kilka mogił, z około 2 tys zamordowanych osób. Razem z przyjaciółką przeprowadziłyśmy całą ekshumację. Trzeba było wszystko rozkopać i wyciągać zwłoki, i stawiać na stanowiska przed nami. Myśmy dokładnie je opisywały, a w koperty wkładałyśmy to co przy nich znalazłyśmy. Pracowałyśmy cały dzień, a wieczorem do późna w nocy pisałam na maszynie protokoły, żeby na drugi dzień odesłać je do PCK. Pamiętam pierwsze dni jak rozpoczęliśmy prace, odkopali pierwsze mogiły, ja byłam po prostu nieprzytomna i tak sobie powiedziałam: ,,weź się w garść bo przecież uciekniesz stąd, a musisz to zrobić". No i jakoś mi się udało"
W KATYNIU.
Ekipa Polskiego Czerwonego Krzyża była też w Katyniu. Na oficjalną prośbę Niemiec wysłano tam, powołaną w porozumieniu z dowództwem Armii Krajowej, Komisję Techniczną. Kierował nią sekretarz generalny PCK Kazimierz Skarżyński.
Głównym zadaniem polskiej komisji była ekshumacja i identyfikacja zwłok. W ten sposób realizowany był główny cel Biura Informacyjnego PCK informowanie bliskich poległych żołnierzy o zaginionych członkach rodzin. Ważne było też, by nie dopuścić do wykorzystania przez Niemcy orzeczeń PCK do celów propagandowych.
W POWSTANIU WARSZAWSKIM
Przygotowania do Powstania, jakie na ziemiach polskich czyniła Komenda Główna Armii Krajowej znane były również PCK.
Wtajemniczone osoby od dłuższego czasu gromadziły w różnych częściach miasta odpowiednie zapasy materiałów sanitarnych, leków, sprzętu, narzędzi chirurgicznych, zapasy żywności, pościeli, koców i innego wyposażenia szpitalnego.
Najlepiej zaopatrzone składnice znajdowały się przy ul. Pańskiej, na Krakowskim Przedmieściu i na Nowym Świecie.
W pierwszych dni Powstania personel medyczny, pielęgniarki, sanitariuszki PCK podejmowały prace patrolowe polegające na penetrowaniu przydzielonego im terenu, aby rannych lub chorych jak najszybciej przenieść do szpitala lub najbliższego punktu opatrunkowego.
Podczas Powstania Niemcy nagminnie nie szanowali znaku Czerwonego Krzyża, bombardując szpitale, paląc i niszcząc oznaczone godłem czerwonokrzyskim miejsca pobytu chorych i rannych ludzi łamiąc w ten sposób wszelkie konwencje humanitarne.
W większości zajętych szpitali mordowali wszystkich chorych oraz personel. Tym samym PCK ponosił bardzo duże straty podczas ratowania ludzi w wyniku rozstrzeliwań i morderstw popełnianych przez żołnierzy niemieckich.
Powstanie Warszawskie było dla Polskiego Czerwonego Krzyża testem sprawności organizacyjnej. Pracownicy, lekarze, pielęgniarki i sanitariuszki PCK wypełnili swoje powinności patriotyczne i humanitarne z najwyższym poświęceniem, pokonując niewyobrażalne trudności i często płaca za to najwyższą cenę.
HONOROWE KRWIODAWSTWO
W okresie powojennym również Polski Czerwony Krzyż zajął się odbudową placówek ochrony zdrowia, w tym także pracujących na ich potrzeby stacji krwiodawstwa. Pierwsza z nich utworzona została w marcu 1945 r. w Łodzi. Do roku 1948 było ich już 8 w różnych częściach kraju.
Ruch HDK PCK tworzą honorowi dawcy krwi. Członkowie i wolontariusze Polskiego Czerwonego Krzyża skupieni w Klubach HDK PCK oraz innych jednostkach organizacyjnych Stowarzyszenia. Kluby, jako podstawowe jednostki organizacyjne PCK, zrzeszają dawców w środowiskach lokalnych: miejscach zamieszkania, pracy lub nauki.
Rok 1958 traktowany jest jako oficjalny początek honorowego krwiodawstwa w Polsce. Od tego roku PCK prowadziło stacje krwiodawstwa a zadanie to przejęło państwo. Od tego czasu PCK zajmuje się propagowaniem idei krwiodawstwa i pozyskiwaniem honorowych dawców krwi. Krwiodawcy zrzeszają się w Klubach Honorowych Dawców Krwi. Obecnie liczba ich członków wynosi ok. 200 tys.
Kluby Honorowych Dawców Krwi ich inicjatywy to m.in.: doraźne akcje poboru np. w odzewie na apel służby zdrowia, szkolenia, pogadanki, konkursy, wspólne wyjazdy lub imprezy sportowe.
Uchwałą Rady Państwa z dnia 9 czerwca 1989 r. w sprawie nadanie orderów społecznym zbiorowościom, w uznaniu wybitnych zasług w rozwoju gospodarczym i kulturalnym kraju Polski Czerwony Krzyż odznaczony został Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Źródło :
http://pck.malopolska.pl/historia-poczatkow-ruchu-mlodziezowego-w-polskim-czerwonym-krzyzu
http://ekartkazwarszawy.pl/kartka/polskie-towarzystwo-czerwonego-krzyza/
https://dzieje.pl/artykuly-historyczne/100-lat-temu-powstalo-polskie-towarzystwo-czerwonego-krzyza
https://pcktorun.pl/100-ciekawostek-o-polskim-czerwonym-krzyzu/
https://www.facebook.com/share/p/1FKoDNysL3/
Komentarze
Pokaż komentarze