Styczeń 1991 r.
Schyłek komunizmu, jego upadek w różnych krajach, przeczy opiniom co niektórych osób, że założenia ustroju komunistycznego były trafne a nawet piękne i tylko wypaczają je osoby sprawujące władzę, wprowadzające komunizm w życie. Skoro założenia nie uwzględniają natury ludzkiej, natury społeczeństw, praw rządzących ekonomią, to są one błędne, (przynajmniej na obecnym etapie rozwoju). Dają iluzje, że w ustroju komunistycznym można zbudować społeczeństwo dostatnie i szczęśliwe. O ustroju świadczy praktyka jego stosowania. Komunizm okazał się ustrojem nie tylko mało efektywnym, powodującym stagnację ekonomiczną i cywilizacyjną, ale przede wszystkim ustrojem represyjnym, zbrodniczym, przynoszącym bezmiar krzywd i cierpień.
Niestety, komuniści na czele z Jaruzelskim zafundowali nam oprócz represji, opóźnienie przemian w reformowaniu państwa i gospodarki o kolejną dekadę.
O komunistach i nie tylko o nich.
Dlaczego niektórym osobom tak trudno odrzucić balast przeszłości, uwikłanie w myślenie, które z perspektywy czasu okazało się myśleniem złudnym?. Dlaczego jest im tak trudno myśleć i reagować obiektywnie, przyjąć to, że ich uwikłanie było błędem? Czemu z uporem tkwią w wizjach z przeszłości, bronią swej przeszłości, tracąc teraźniejszość i przyszłość?
Nie jest to przyjemne uczucie, gdy wali się cały wyznawany przez długie lata system wartości. Musi chyba upłynąć sporo czasu aby można było się z tym pogodzić, aby dokonać przewartościowań. Trudno jest budować siebie od nowa, wykreślić swoją przeszłość, przyznać się do pomyłki.
Dlaczego- myślą- mamy w imię przyszłości odesłać przeszłość do lamusa, tym bardziej, gdy w przeszłości bywały przyjemne dla nas momenty i okresy?
Jednak krytyczne spojrzenie na siebie, na swoją przeszłość jest konieczne, jeśli nie chce się tkwić w utopi, w zdemaskowanym już całkowicie złu. Niestety duża część posłów z rodowodem komunistycznym nie potrafi zdobyć się na taki krytycyzm wobec siebie i wobec starego ustroju. To, że ktoś uwierzy w jakąś ideę nie może być oceniane negatywnie, natomiast trwanie przy tej idei, wiedząc że jest ona zła, zbrodnicza jest godne ubolewania.
Trzeba starać się być zawsze obiektywnym, pragmatycznym, zdroworozsądkowym i nie ulegać doktrynom, wizjonerstwu opartemu na wydumanych wartościach. Wizjonerstwo może mieć tylko wtedy rację bytu, gdy ma nie tylko rzetelne naukowe podstawy, ale przede wszystkim gdy opiera się na praktyce, na wzorach innych krajów. Wzorce nie mogą być jednak czymś stałym, niezależnym od czasu, od zachodzących w świecie i u nas w kraju przemian, gdyż stają się wtedy z kolei one sztywną doktryną. Wydaje się zresztą, że każde idealizowanie i chęć zbytniego ingerowania w społeczny rozwój, myślenie utopiami prowadzić musi do zła, do pozbawiania jednostek wolności. Ustrój powinien się rozwijać w miarę samoistnie. Jednostka, grupa może wpływać na cząstkowy rozwój społeczności w jakiejś dziedzinie, natomiast rozwój całościowy powinien odbywać się samoczynnie. Każda nowa i wydawałoby się słuszna idea narzucona przez jednostkę, grupę czy społeczność siłą, musi prowadzić, a przynajmniej prowadziła dotąd do nieszczęść i wbrew zamierzeniom paradoksalnie do cofnięcia, a co najmniej do zatrzymania społeczeństwa w rozwoju.
Styczeń 1991 r.
Wpływ komunizmu na światowe trendy społeczne i gospodarcze.
Myślenie w kategoriach marksistowskiej walki klas to myślenie ideologiczne, obsesyjne, radykalne, którego celem jest burzenie i gwałtowne wprowadzanie zmian. Ideologię marksistowską wprowadzano dodatkowo w państwie biednym, o ustroju feudalnym jakim była Rosja, co jeszcze bardziej pogłębiło rewolucyjny radykalizm. Budowa ustroju komunistycznego w ZSRR i oparcie go na totalnym terrorze i zbrodniach prawdopodobnie miało wielki i bardzo długotrwały wpływ na procesy myślowe społeczeństw i ich przywódców, na tendencje ograniczania socjalizacji światowych gospodarek, na zwalnianie ulepszania ustroju kapitalistycznego i stopniowe przekształcanie go w ustrój, w którym solidarność społeczna, solidarność ze wszystkimi obywatelami państw, regionów i w końcu świata byłaby coraz bardziej cenioną wartością.
Luty 2009 r.
Komunizm był ustrojem nieefektywnym dlatego, ze nie zapewniał gospodarkom potrzebnej sporej dozy ludzkiego egoizmu, egoizmu jednostek, rodzi i małych grup społecznych, że wspólnotowe, uspołecznione i państwowe środki produkcji nie wyzwalały u ludzi dostatecznej przedsiębiorczości, nie wyzwalały dostatecznej energii i troski o gospodarczy rozwój.
Ale być może, był też nieefektywny po części dlatego, że towarzyszyła mu niewiedza ekonomiczna. Być może egoizm, wygoda, asekuracja, oglądanie się na innych członków wspólnot, egoizm czerpania przez jednostki profitów z działań wspólnot z jednoczesnym brakiem zaangażowania w ich ekonomiczny rozwój były wspomagane przez braki wiedzy i doświadczenia w funkcjonowaniu mechanizmów ekonomicznych i finansowych
Gospodarki krajów mogą zawierać się między stanami brzegowymi, miedzy niczym nieokiełznaną grą miedzy ludźmi mająca na celu zaspokojenie ich indywidualnych potrzeb a altruistycznym działaniem dla dobra wspólnoty, między totalną kapitalistyczną grą wolnorynkową a totalnym kolektywnym komunizmem.
Człowiek jest istotą zarówno indywidualną jak i wspólnotową, społeczną, dlatego obie skrajności są dla niego zabójcze.
W jaki sposób ustroje gospodarcze będą ewoluować razem z rozwojem ludzi i społeczeństw?
W swoim rozwoju ludzie zaczęli tworzyć coraz to większe wspólnoty, coraz to większe społeczności W coraz większych społecznościach, w państwach, międzynarodowych organizacjach indywidualizm ludzi jest wprzęgany we wspólne potrzeby i interesy a działania wspólnot w coraz to lepszy sposób zaspokajają potrzeby jednostek.
W jaki sposób kształtować ustrój państwowy, wspólnotowy, jak najlepiej zaspokajać zarówno potrzeby indywidualne jak i zbiorowe to dylematy rządów, międzynarodowych instytucji, politycznych elit, ludzi nauki.
Na bazie aktualnej rzeczywistości, aktualnych praktyk tworzone są pewne doktryny, które okazują się dobre, efektywne w pewnych społeczeństwach i w pewnych okresach czasu, później okazują się destruktywne, ograniczające zarówno jednostki, grupy jak i całe społeczeństwa i z kolei one zabijają pragmatyczność.
http://zdizek.blog.onet.pl
Komentarze
Pokaż komentarze