Na bezrobociu, styczeń 1994 r.
Raz zasiana myśl zaczyna kiełkować, nabierać własnej dynamiki. Jednocześnie wiesz, że nie doprowadzi cię to do jednoznaczności, do wyjaśnienia sprawy do końca. Formułując jakąś myśl, wypowiadając ją, zapisując ją, już po chwili masz odczucie jej niejednoznaczności, ogólnikowości, wycinkowości, odczucie, że dotyczy ona pewnego kontekstu, że jest ona jednym z wielu możliwych podejść do tematu, jednym z wielu sposobów określania poruszonych spraw. Rozpoczyna się proces dopracowywania, rozszerzania i ciągle masz odczucie niedosytu, nie jesteś w stanie omówić, opisać, zrozumieć poruszonych spraw do końca. Pewne twierdzenia w części nakładają się, potwierdzają się i jednocześnie wykluczają się wzajemnie. Jesteś bezsilny, nie ma jednej, jednoznacznej prawdy, są tylko interpretacje, wszystko jest relatywne. Człowiek jest skazany na niepewność. Czy może być chociaż pewnym tego co odczute, co np. namacalne lub widoczne, co potwierdzają zmysły?
Komentarze
Pokaż komentarze