Jak poczucie odzyskanej wolności i wielkie zaangażowanie w budowę liberalnej rzeczywistości przerodziło się w prawie ortodoksyjne myślenie?
Znaczna część polityków wywodzących się KLD, to osoby, które w PRL-u pod koniec lat siedemdziesiątych i w latach osiemdziesiątych, gdy zelżały przepisy dotyczące zakładania prywatnych zakładów, na fali powstawania takich prywatnych przedsiębiorstw po zdobyciu pieniędzy założyły własne firmy. Te firmy wyróżniały się innowacyjnością i operatywnością ich właścicieli To ich prywatne doświadczenie stało się przeświadczeniem, że zupełne (niepozostawiające nawet odrobiny wspólnotowego życia wspólnemu, społecznemu czy państwowemu działaniu) sprywatyzowanie gospodarki i skomercjalizowanie społecznego życia wystarczy do szybkiego rozwoju kraju. Nie uwzględniali, że ich firmy funkcjonowały wśród firm państwowych i czerpały z tego różne korzyści (zamówienia) ale przede wszystkim nie uwzględniali tego, że aby gospodarka mogła się rozwijać potrzebne jest ukształtowane odpowiednie, sprzyjające rozwojowi otoczenie i warunki prawne i finansowe. Zachowanie odpowiednich parametrów finansowych jest przeciez niezbędne do dobrego funkcjonowania zarówno firm prywatnych jak i społecznych i państwowych.
Można było odnieść wrażenie, ze oczekują, by wszyscy, nawet dzieci i osoby w podeszłym wieku stali się przedsiębiorcami i by sami, bez wsparcia państwa i innych społecznych wspólnot radzili sobie ze wszystkimi życiowymi problemami, że wyrzucili ze swego myślenia tą oczywistość, że przecież nie wszyscy obywatele mogą być przedsiębiorcami, że część z nich musi być pracownikami i świadczyć pracę, by przedsiębiorstwa mogły funkcjonować.
Ich doświadczenia i przeświadczenia zamieniło się najpierw w determinację, której towarzyszył brak rozwagi, nieumiarkowanie i zawężone myślenie a później prawie w ortodoksję. Ich celem stała się całkowita i jak najszybsza prywatyzacja, bez względu w jaki sposób prowadzona. Celem było prywatyzowanie na skróty, byle jak, bez rachunku ekonomicznego zysków i strat. Odnosi się wrażenie, że ich celem było i jest nie tyle ograniczanie roli państwa w funkcjonowaniu państwowej wspólnoty do niezbędnego minimum ale zredukowania państwa do roli amorficznego tworu, do zupełnego wyeliminowania go i zastąpienia powiązań etnicznych, kulturowych, historycznych powiązaniami, zależnościami i interesami gospodarczymi, produkcyjnymi, biznesowymi, bankowymi, pieniężnymi.
Od idei komuny, „wspólnych żon” i niszczenia wszystkiego co indywidualne i prywatne przeszliśmy w inną skrajność, w chęć eliminowania wszystkiego co wspólne i do idei totalnej komercjalizacji i przekazywania prawa do własności lub udziału we własności tym, którzy posiadają pieniądze. Chce się dziś skomercjalizować publiczne radio i publiczną telewizję. Może są już zakusy do prywatyzacji wszystkich dróg, dróżek i ścieżek, ławek i alejek w parkach. Oby nie sprywatyzowano nam i nie ograniczono dostępu do wszystkich rzek, jezior, lasów, gór i morza, obyśmy nie musieli płacić za oddychanie.
Cel tworzenia kapitalizmu na skróty, kapitalizmu byle jakiego i w znacznej części oligarchicznego przesłonił zupełnie ideały ruchu „Solidarności”
Błędem liberałów jest dążenie do powtórzenia u nas amerykańskiego drogi rozwoju. Świat jest obecnie w zupełnie innym punkcie rozwoju. Nastąpił ogromny rozwój technologii, technik produkcyjnych. Kiedyś ważne było, by produkcja nadążała za życiowymi potrzebami obywateli, dziś coraz bardziej ważnym staje się, by ograniczanie konsumpcji i nadmierny import nie ograniczały produkcji.
Komentarze
Pokaż komentarze