zetjot zetjot
120
BLOG

Jak prognozować w miarę sensownie losy Polski ?

zetjot zetjot Społeczeństwo Obserwuj notkę 15

Zanim zabiorę się do lektury ksiązki Rafała Ziemkiewicza zamierzam najpierw zastanowić się nad aparatem krytycznym z jakim podejdę do lektury. Pomocne w tym będą opis celu tej ksiązkiprzedstawiony w tygodniku Do Rzeczy,  jak i polemika z nią Łukasza Warzechy.

Jako że temat dotyczy przyszłości, najpierw należałoby się zastanowić nad możliwościami racjonalnego przewidywania.

Weżmy tu przyklad wąskiego zakresu prognozowania jakiego dostarcza meteorologia. Mamy tu kilka istotnych punktów do rozważenia.

Wiadomo, że najbardziej przewidywalna jest pogoda na jeden-dwa-trzy dni naprzód, z pewną liczoną w godzinach tolerancją co do wystąpienia przewidywanych zjawisk pogodowych.

Prognoza tygodniowa jest już znacznie mniej wiarygodna, bo wspomniane wcześniej tolerancje zaczynają się kumulować i dawać nieoczekiwane wyniki i kierować zjawiska w innym już kierunku.

Natomiast jest rzeczą absolutnie przewidywalną, że po zimie, gdzieś w okolicach połowy marca pojawią się oznaki wiosny, potem lato, jesień a po nich znowu zima. A to także są zjawiska klimatyczne, bardziej już związane z geografią a nie tylko z atmosferą.

I ta sama zasada dotyczy także innych sfer prognozowania.

Weźmy np. próbę przewidzenia zachowań czy wydarzeń z życia pana Xa czy Ygreka. Próba przewidywania zachowań jednostkowych skazane są na niepowodzenie, bo nie mamy wglądu w mechanizmy psychiczne tych osób.

Inaczej dzieje się w makroskali, gdy przewidujemy jakieś trendy społeczne, bo tu mamy do czynienia z jakby dryfem kontynentów i z dużą ilością wiarygodnych danych statystycznych. To tak jak ze zmianą kursu wielkiego tankowca, która musi trwać. Porównajmy jacht z tankowcem.

Jeżeli chodzi o zrozumienie zachowań społeczeństwa jako pewnej całości to warto skorzystać z materiału pomocniczego. Otóż naukowcy bardzo interesują się zachowaniem ptaków lecących w stadzie . Szczególnie interesują ich niesamowite ewolucje stada szpaków, świadczące o błyskawicznej koordynacji ruchów wszystkich członków lecącego stada.

Warto też przypomnieć sobie kwestie związane z pandemią. Otóż rzeczą oczywistą było na jej początku, że nie wiadomo było co się dzieje i co w tej sytuacji robić. Proszę zapytać lekarzy,  bo to przecież ich działka, jakie były ich reakcje. Jedyną rzeczą pewną do przewidzenia mogło być tylko to, że pademia z czasem osłabnie, gdy wirus zmutuje. Trzeba przy tym jednak mieć na uwadze fakt, że w systemie konsumpcjonistycznym, z uwagi na jego konstrukcję i odrzucenie kryterium prawdy, nic nie jest pewne. i do żadnych informacji nie mozna mieć zaufania.

Jeżeli więc będziemy starać się przewidzieć losy Polski czy konfliktu z Rosją to też trzeba wziąć pod uwagę parę istotnych czynników.

Jako pierwszy taki czynnik, trzeba uwzględnić celowo szerzoną przez przeciwników Polski propagandę w postaci przemysłu pogardy i pedagogiki wstydu, używanych jako narzędzie do demobilizacji narodu i zaprogramowania mikromanii. Trzeba ten aspekt odrzucić i przyjąć do roboczej wiadomości wersję próbną odwrotną, co do słuszności której mamy dość przekonujące dowody historyczne.

Jeżeli weźmiemy następnie pod uwagę czynnik dynamiki rozwojowej Polski mimo niekorzystnych warunków jak hamulce unijne czy zimną wojnę ze zdradziecką totalopozycją, to okazuje się, że mamy drugi w świecie najlepszy wynik rozwojowy po Chinach.

Ale skoro jesteśmy przy Chinach, to przesuńmy się na mapie, bo to blisko, do Korei Płd, z którą nawiązaliśmy intensywne kontakty polityczne. Losy Polski i Korei są dość podobne. Przed wojną Polska znajdowałoa się gospodarczo na znacznie wyższym poziomie niż Korea, a wojna i komuna wyhamowały nasz polski potencjał rozwojowy. Pomimo wojny koreańskij, która doprowadziła do podziału kraju, Korea Płd pod amerykańskim protektoratem dzięki dalekowrocznej polityce zrobiła ogromny skok i jest daleko przed nami. Nietrudno więc przyjąć tezę, że gdyby nie wojna i komunizm bylibyśmu z pewnością daleko przed Korańczykami, bo posiadamy ogromny potencjał.

Co do losów Rosji to mamy dane historyczne i gospodarcze czy demograficzne by uznać, że jej los jest już przesądzony, co nie oznacza, że powinniśmy wdawać się w lekkomyślną awanturę. Powinniśmy być jednak świadomi, że czas gra na naszą korzyść. Rosja weszla na trajektorię, od samego początku swojej historii, z której już się nie wykaraska.

A teraz przejdźmy dalej i popatrzmy na wiarygodność prognostyczną polemistów: Rafała Ziemkiewicza z jednej strony i Łukasza Warzechy z drugiej strony. Dysponujemy ogromną ilośćią danych na temat obu panów.

Dla mnie jest rzeczą oczywistą, kto w tym starciu ma rację, bo RAZ jest pisarzem o bogatej wyobraźni i doskonałym, analitykiem zjawisk kulturowych, dzięki czemu potrafi wykreować złożone modele przestrzeni społecznej i zachodzących w niej procesów, a to pozwala na długofalowe przewidywanie zjawisk i procesów. Opublikował wiele książek, które dobrze opisują świat tzw. III RP.

Łukasz Warzecha jest zręcznym, ale dogmatycznym publicystą, o pragmatycznym, jak sam twierdzi, podejściu do wydarzeń. Automatycznie stawia to go na straconej pozycji, bo pragmatyk koncentruje się na konkretnym detalu, jaki ma przed nosem, najczęściej wyrwanym z kontekstu i próbuje przewidzieć najlepsze wyjście. Ale, jak wskazałem wyżej, takie podejście o ograniczonym horyzoncie, może zakończyć się katastrofą, bo bez długofalowej perspektywy nasz wybór pójdzie po linii najmniejszego oporu i aktualnie najniższych kosztów, a skutek będzie nieprzewidywalny i kolejne tzw. pragmatyczne wybory sprowadzą nas ze ścieżki długofalowej na ścieżkę katastrofy, bo nawet dobry lecz przypadkowy wybór pragmatyczny nie zagwarantuje nam, że kolejny będzie korzystny. Lepiej więc kierowac się kompasem długofalowym.


zetjot
O mnie zetjot

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (15)

Inne tematy w dziale Społeczeństwo