MONIKA O.

Tak, to już koniec! Mniemam, że chyba w tym miejscu właśnie, powinienem był wybuchnąć śmiechem?! Ale – z czego tu niby mam się śmiać ? Z tej „Łyżwy” ( od Łyżwińskiego), czy tak w ogóle?  Przyznam szczerze, że poczucie humoru zawsze było moją mocną stroną, ale tego „żartu”, za cholerę, nie mogę rozgryźć.

Dowcip – zagadka dla pani Olejnik ( wymyśliłem go w tej chwili):

                                              CO ZROBISZ SŁUCHAJĄC MONIKI OLEJNIK?

                       ODPOWIEDŹ : OLEJ JĄ !!

Prawda, że zabawne? Aż boki zrywać!

W ogóle, pani Monika, to zabawna persona. Nie tylko w mowie, ale i w piśmie. Mam tutaj na myśli jej komentarze, zamieszczane od czasu do czasu w mojej ulubionej bulwarówce „Gazeta Wyborcza”  w cyklu: „ znani komentatorzy oceniają wydarzenia mijającego tygodnia”. Dla przykładu, „G.W.” z dnia 11.12.2006r zamieszcza , między innymi, tekścik pani Olejnik po tytułem:” Bigda idzie do polityki”. Cały ów artykulik jest, delikatnie mówiąc, zupełnie bez sensu, ale też nie pozbawiony elementów humoru. Autorka pisze: „ Aneta Krawczyk zachwiała NIECO naszą ( pytam się: czyją?) wiarą, kiedy okazało się , że POMYLIŁA  SIĘ w sprawie ojcostwa….” Śmiechu warte! Baba (Aneta K.) łże w żywe oczy, przez co całkowicie utraciła wiarygodność, a pani Monika stwierdza, z właściwym sobie poczuciem humoru, że „nieco zachwiała naszą wiarą”. Cha, cha, cha,….. .!

Na szczęście samo zakończenie owego  tekściku jest już na poważnie: „…. Co prawda o podpisie prezydenta napisała „Gazeta” na pierwszej stronie, ale przecież „Wyborczej” nie można wierzyć.”. I tylko to ostatnie stwierdzenie jest z sensem i na poważnie.