3 obserwujących
167 notek
43k odsłony
108 odsłon

RÓWNANIE STRUKTUR V (1) – praktyka

Wykop Skomentuj

W 1964 roku nie było bezpośrednich dowodów na istnienie kwarków o niecałkowitym ładunku, (…) pomysł ten sprawdzał się w zastosowaniach. (…) Grupując razem po trzy kwarki u, d lub s można odtworzyć diagramy ścieżki ośmiokrotnej dla barionów. (…) „Dlaczego grupować trzy kwarki – dlaczego nie dwa lub pięć; dlaczego wreszcie nie pojedyncze kwarki?” (…)

można (…) było odpowiedzieć (…): „Dlatego, że to działa”, mając przy tym nadzieję, że pełniejsza odpowiedź zostanie z czasem znaleziona. Odpowiedź taka istotnie pojawiła się, uzasadniając poczynione założenia (…).
                                                                Frank Close, Kosmiczna cebula. Kwarki i wszechświat


NIEKTÓRE PROBLEMY METODOLOGICZNE – KALIBRACJA JEDNOSTEK


Nawet najdoskonalsze wzory równania struktur są bezużyteczne, jeśli nie są uzupełnione o kalibrację praktyczną jednostek. Dotyczy to w takim samym stopniu memów (a), jak i publikacji (p, jednak jest to orbita działania paradygmatu n).


    Tutaj idea jest taka, że cała struktura składa się z części memowej i publikacyjnej – i ich suma tworzy strukturę. Mem to „zajęcia codzienne” (mniejsza wartość), publikacje to wszelkie ważniejsze osiągnięcia i wydarzenia (większa wartość – nie musi to być „klasyczna” publikacja – może to być każde ważne dzieło, np. obraz, odkrycie itd., jednak w jakiś sposób powinno to być przekazane innym). Oczywiście kalibracja może być inna niż wyżej proponowana. Chodzi po prostu o wkład pracy, który zawarty jest w jednostce punktowej. 1 punkt (1pu) = 1/23000 odkrycia uhonorowanego Nagrodą Nobla.


To wszystko dotyczy biografii, jednak zgodnie z zasadą izomorfizmu termodynamicznego w teorii akceleracji i równaniu struktur, odnosi się to również do struktur fizycznych, astronomicznych, geologicznych, biologicznych i cywilizacyjnych. Tyle że tu istnieją fizyczne odpowiedniki zajęć codziennych, stałych rozwoju i publikacji – jakkolwiek nieprawdopodobnie by to brzmiało. Bowiem w kosmosie, niezależnie od poziomu integracji, powszechne są zjawiska entropii i masy ustrukturyzowanej. To wszystko zawiera w sobie rachunek punktowy. Pełniejsze rozwinięcie powyższych idei wymaga odrębnego tekstu – tu jedynie przedstawiam podsumowanie teorii (zob. T. Szulga, „Teoria akceleracji II/4”, Internet, 2017).


Z grubsza biorąc – istnieją tu, w fizyce, odpowiedniki „zajęć codziennych”, jako doraźne, częste, powtarzalne, drobne wydarzenia astrofizyczne, geologiczne, biologiczne itd. dotyczące struktury, takie jak np. – oddziaływanie pływowe w oceanie jowiszowej Europy, aktywność geologiczna na księżycu Jowisza Io, codzienne – cykl wodny na Marsie, wiatr słoneczny, zjawisko deszczu czy mrozu na Ziemi, front atmosferyczny, burza piaskowa na Marsie, zachód Słońca itd.


Jednak jako „publikacje” (czyli osiągnięcia) określiłem następujące wydarzenia – reaktywacja atmosfery marsjańskiej, renesans na Ziemi, lądowanie człowieka na Księżycu, impakt dużej planetoidy na Ziemi, wybuch supernowej, powstanie życia na Ziemi, umózgowienie praczłowieka, powstanie cywilizacji osiadłej na Ziemi, upadek Fobosa na Marsa itd. Sam termin „publikacja” nie jest najbardziej dokładny, ponieważ pochodzi on np. z teorii biografii i jest klarowny dla twórczości człowieka, jednak wiele terminów w nauce – fizyce i astronomii zostało pozostawionych, mimo kontrowersyjności brzmieniowej (np. metale w astronomii oznaczają, wbrew brzmieniu, pierwiastki cięższe od helu). Tak jest i tutaj.


Jeśli chodzi o inną zmienną w równaniu struktur, stałą k, mowa jest tu o ustabilizowanym działaniu pewnego pola, siły i czynnika strukturyzującego – taka też jest istota stałej w tym przypadku. U człowieka jest to tryb życia i np. sen (8-godzinny i ani godziny krócej, bo wtedy k ≠ 1 ), stałe niczym ładunek pierwiastków wyrzuconych przez umierającą gwiazdę. U człowieka stała k ma wartość około 1. Stąd podobnie jest w astronomii. Gdy stała k ≠ 1 z jakichś powodów (np. przy braku stabilizacji), wtedy zawsze można zapis uzupełnić o tę, różną od 1, wielkość (tak się robi na przykład z przejściowo „zawieszaną” stałą k Boltzmanna, przy której, jeśli jest różna od 1, to się później zapis modyfikuje; wzór na entropię S = klnW).


    To wszystko na przykładach przedstawiam w rozdziałach 2 i 4.


    Można różnie kalibrować jednostki, jednak ważna jest idea konstrukcji struktury w obejmującej stałą rozwoju k, mem a, paradygmat n i czas t.


    Wszystkie powyższe zapisy i wzory mają sens, bo „to działa” (por. cytat wstępny F. Close’a), mimo że wszystko wymaga doprecyzowania teoretyczno-metedologicznego.


    Jeśli chodzi o samą kalibrację jednostek równania struktur, jest ona następująca.


    Mem (a, tzw. zajęcia codzienne (współczynnik aś ( a średni) wyrażony jest w punktach/rok)) to: codzienne obowiązki zawodowe przez całe życie – 100 punktów (pu), etat, stanowisko – 50-200 pu, dydaktyka, wykłady itd. – 100-400 pu, napisany krótki tekst-pomysł (niepublikowany – maszynopis lub wydruk) – 0,07, napisany wiersz – 0,1, ocena twórczości (tzw. sukcesy) – 0,1-0,5, promowanie np. doktora – 20, przeczytana książka – 0,05, lektura czasopisma – 0,03, obejrzany w Internecie, tv, kinie itd. obszerny program, film – 0,02-0,05, odsłona internetowa publikacji – 0,0038, staż zagraniczny – 100, nadążanie za ideami epoki – 100, funkcja redaktora naczelnego czasopisma – 20-30, wykłady niepublikowane – 0,03, doraźny kurs – 20. W akceleracji i hiperakceleracji wartość punktowa całkowita memu w życiu wynosi ok. 350-1200 punktów.

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie