3 obserwujących
161 notek
42k odsłony
134 odsłony

RÓWNANIE STRUKTUR III (2) – grawitacja kwantowa?

Rozkwit życia księżyca – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Rozkwit życia księżyca – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Wykop Skomentuj2

Można zadać (…) podstawowe pytania na temat początku Wszechświata: „Dlaczego Wszechświat jest na tyle jednorodny, że kosmologia jest możliwa, (…) oraz „W jaki sposób zostały wybrane prawa fizyki?”. (…)


    Skok wstecz od 10-14 do 10-35 sekundy obejmuje więcej rzędów wielkości niż okres od powstania helu (2 x 102 sekund) do teraźniejszości (3 x 1017 sekund, czyli 10 miliardów lat). Z tej perspektywy jasno widać, że w bardzo wczesnym Wszechświecie nie brakło czasu na liczne ważne procesy.

                                                             Martin Rees, Tylko sześc liczb


teoretycy woleliby, żeby ciemna energia mogła ulegać fluktuacjom i zmieniać się w czasie. Interpretując stałą kosmologiczną nie jako prawdziwą stałą, lecz jako źródło pola grawitacyjnego (a więc odpowiednio modyfikując jej rolę w równaniach Einsteina), można sprawić, że formalizm teorii nie zostanie naruszony (…).
                                                          Michał Heller, Ewolucja kosmosu i kosmologii


Podstawowe stałe fizyczne, podobnie jak atomy i elektrony, są pozostałością po wczesnym Wszechświecie. Zostały one zadane w pierwszych chwilach – być może wtedy, gdy Wszechświat rozszerzał się przez mniej niż 10-36 sekundy. Panujące wówczas warunki były tak ekstremanlne, że dzisiejsze eksperymenty nie mogą nam pomóc w ich zrozumieniu. Odkrycie jakiejkolwiek głębszej zasady, która wiąże te, na pozór przypadkowe, liczby – jeśli w ogóle zasada taka istnieje – wymaga zrozumienia tego, jak zaczął się nasz Wszechświat.
                                                        Martin Rees, Przed początkiem


RÓWNANIE STRUKTUR JAKO GRAWITACJA KWANTOWA


Współcześnie, nieco upraszczając, podstawą fizyki są dwie teorie – teoria względności i fizyka kwantowa. Pierwsza obejmuje makroświat – planety, gwiazdy, galaktyki itd., druga mikroświat – cząstki, atomy, cząsteczki itd. Każda z obu dziedzin może być zaniedbywalna w drugim obszarze świata.


    Obecnie istnieją próby stworzenia syntezy teorii względności i fizyki kwantowej jako Teorii Wszystkiego, której podstawą jest grawitacja kwantowa.


    Grawitacja kwantowa obejmuje zwłaszcza dwa obszary – bardzo wczesny Wszechświat i osobliwości czarnych dziur.


    „tuż po Wielkim Wybuchu, kwantowe oscylacje mogły wstrząsnąć całym Wszechświatem, a grawitacja miała istotny wpływ na zachowanie pojedynczych kwantów. Tak było w erze Plancka, 10-43 sekundy od powstania Wszechświata. Jeśli chcemy zrozumieć pierwsze chwile po Wielkim Wybuchu i strukturę czasoprzestrzeni w otoczeniu „osobliwości” wewnątrz czarnych dziur, musimy doprowadzić najpierw do unifikacji teorii kwantów i grawitacji. (…)


    Musimy wówczas odrzucić drogie nam, zdroworozsądkowe pojęcia czasu i przestrzeni: w takich warunkach nieustannie pojawiają się i znikają czarne dziury, a czasoprzestrzeń ma chaotyczną pienistą strukturę, bez określonej strzałki czasu. Fluktuacje mogą dać początek nowym, niezależnym od siebie wszechświatom.” (M. Rees, s. 214-215).


    Jak w tej sytuacji przedstawia się miejsce równania struktur?


    Jego część obejmująca fazę bardzo wczesnego Wszechświata – do 10-35 sek po Wielkim Wybuchu, określona jest nazwą integracja wstępna Wszechświata. To jest „obszar zainteresowań” grawitacji kwantowej. Wydaje się, że w tej dziedzinie ma coś do powiedzenia równanie struktur, ponieważ przedstawia matematyczny zapis bardzo wczesnego Wszechświata.


    W odniesieniu do przedstawionego wyżej cytatu, gdyby wczesny Wszechświat (era Plancka) był całkowitym chaosem bez możliwości jego poznania, nigdy nie zostałby (i nie zostanie) opisany matematycznie (chodzi tu na przykład o problem czasu, jednak era Plancka to też struktura). Taką próbą jest tutaj właśnie równanie struktur.


EPIZOD AKCELERACJI W INTEGRACJI WSTĘPNEJ – KONSEKWENCJE FIZYCZNO-ASTRONOMICZNE


Można scharakteryzować pierwszy istotny, znaczący etap rozwoju jako liniową integrację wstępną (tak było w moich dotychczasowych analizach). Nie jest to też w żaden sposób funkcja stała.


    Jednak w początkowym, bardzo wczesnym okresie ewolucji Wszechświata (oraz w osobliwościach czarnych dziur – to zagadnienie wymaga jednak pewnej modyfikacji, choć również i do nich się stosuje), w fazie integracji wstępnej, wykrystalizował się zestaw, układ stałych – wyjściowych parametrów Wszechświata. Można to nazwać swoistym kosmicznym DNA, podobnym do powstania życia np. na Ziemi. Jest to też obszar działania i dominacji ciemnej energii.


    Było to więc bardzo ważne wydarzenie („osiągnięcie”), tak jak istotnym faktem jest wyjściowy genotyp człowieka. (Zresztą uważa się, że bardzo wczesny etap historii Wszechświata – od czasu t = 0 do t = 10-35 sek po Wielkim Wybuchu, a więc do inflacji, jest fazą, w której w ogóle bardzo wiele węzłowych procesów i wydarzeń miało miejsce).


    Stąd pochodzi idea-teoria małej akceleracji. A więc jest to akceleracja, istniejąca w integracji wstępnej, podległa funkcji potęgowej lub wykładniczej (wewnątrz funkcji liniowej?). Taka też będzie postać wykresu rozwoju kosmosu.

Wykop Skomentuj2
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie