3 obserwujących
165 notek
43k odsłony
97 odsłon

RÓWNANIE STRUKTUR III (4) – wielka unifikacja

Wykop Skomentuj

POSTĘP – EWOLUCJA MAS USTRUKTURYZOWANYCH


Poziom akceleracji, astronomii i fizyki (3-wymiar), ogólniejszy, tak ma się do poziomu bardziej pierwotnego, szczegółowego, reintegracji, psychologii (2-wymiar), jak teoria względności Einsteina do teorii grawitacji Newtona. Spostrzeżenie to można uogólnić.


    I tak reintegracja jest bardziej zaawansowana niż integracja wstępna (1-wymiar). Tu jest to poziom życia „kanarka w klatce”. Wraz z dezintegracją (inflacją w fizyce) brutalnie włącza się walka o byt i dyspresja, które w kolejnych poziomach będą rosnąć. Formy produktywności i „kreatywności” z integracji wstępnej bez trudnu byłyby rozwiązywane w reintegracji, tak jak w akceleracji w stosunku do reintegracji. Zarazem poziom hiperakceleracji (4-wymiar) rozwiązuje łatwo problemy z poziomu akceleracji.


    Podobna prawidłowość obowiązuje dla odpowiedników poziomów integracji – oddziaływań fizycznych (podległych funkcjom – liniowej, potęgowej i wykładniczej). Taki też był w historii fizyki przebieg odkryć coraz bardziej ogólnych teorii – od elektromagnetyzmu Maxwella, przez elektrodynamikę kwantową Feynmana, Tomonagi i Schwingera, teorię oddziaływań elektrosłabych Glashowa, Salama i Weinberga, do chromodynamiki kwantowej, zapokoczątkowanej m.in. przez Gell-Manna, Fritzscha, Leutwylera i Weinberga. Nastąpną syntezą będzie włączenie do zunifikowanych już oddziaływań grawitację, zapoczątkowaną teorią względności Einsteina.


    W miniaturze to wszystko zawarte jest w integracji wstępnej, czyli w bardzo wczesnym Wszechświecie. Zatem grawitacja w Teorii Wszystkiego (grawitacji kwantowej) – już zunifikowana – może być modelowana funkcją wykładniczą. I tu zajdzie:


w = mu = kgagtgng (ng » 1, ng ≠ const), gdzie


w, mu – wartość, masa ustrukturyzowana struktury grawitacji kwantowej
kg – stała rozwoju grawitacji kwantowej
ag – mem grawitacji kwantowej
tg – czas grawitacji kwantowej
ng – paradygmat grawitacji kwantowej


    Zatem tzw. kod DNA Wszechświata jest związany z grawitacją i funkcją wykładniczą. Tak w każdym razie – po raz kolejny – wynika z równań (równania struktur) (przy rosnących masach ustrukturyzowanych, wraz z każdym progiem).


    (Ściśle biorąc, przedstawiałoby się to następująco. Wyłanianie się praw fizyki i kodu DNA Wszechświata opisywałby wzór z poprzedniej notki, zawierający wskaźnik iw – i to wszystko byłaby integracja wstępna do akceleracji (tu funkcja potęgowa). Natomiast samo wyodrębnienie się grawitacji (jako hiperakceleracja, złamana symetria) opisywałby powyższy wzór (tu funkcja wykładnicza). Tym nie mniej wszystko to nie zmienia faktu, że kod-DNA Wszechświata może mieć charakter „grawitacyjny” (np. przeciw- i ekspandujący)).


WIELKA UNIFIKACJA – RÓWNANIE STRUKTUR A FIZYKA KWANTOWA I TEORIA WZGLĘDNOŚCI


Każda nowa teoria w fizyce, w zamierzeniach będąca ogólniejszą niż teorie wyjściowe, powinna do nich się odnieść. W przypadku grawitacji kwantowej będą to teoria względności i mechanika kwantowa.


    W równaniu struktur odniesienie do skwantowania już wystąpiło (zob. „Równanie struktur II”, Internet, 2018, 2019). Był to wzór:


w = mu = (s – 1)A + fB″t = r(1 + 1/p)


Było to rozwinięcie modelu redukcji katastrofy w nadfiolecie poprzez kwantowy konkret (zob. „Problemy fizyki współczesnej…”, Internet, 2018).


    Z kolei grawitację opisują teoria grawitacji Newtona i teoria względności Einsteina. I tu występuje wielkość siły oddziaływania. Tak jak w równaniu struktur masa ustrukturyzowana wyrażona jest formułą gv, tu grawitacja zunifikowana opisana jest wzorem v = 200 pu. Można więc tu wyróżnić grawitację newtonowską równą np. v = 0,1 pu, i grawitację einsteinowską, równą v = 200 pu. Grawitację zunifikowaną w równaniu struktur opisuje równanie w = mu = kgagtgng.


    Zatem w syntezie teorii kwantowej i teorii względności funkcjonowałby wzór powyższy i formuła fB″ = katn-1.


    W wersji z megawszechświatem dochodziłaby formuła F = df′ zamiast f (zob. „(Nie) wszystko możliwe…”, Internet, 2019).


    W wersji z ciemną energią, ciemną materią i zwykłą materią wystąpiłyby zapisy obejmujące te formy (zob. „Teoria akceleracji III/ 6,7…”, Internet, 2018; też: „Ciemna energia i ciemna materia…”, Internet, 2018).


    W wersji z inteligencją pozaziemską (jako setiologia) (zob. „Równanie struktur II/3”, Internet, 2019) występuje formuła w = mu = fB″t = katn, gdzie f » 1, n » 1. Tutaj więc Teoria Wszystkiego objęłaby nie tylko fizykę, ale i bio- oraz setioastronomię.


Tym sposobem równanie struktur jako Teoria Wszystkiego wykroczyłaby daleko poza Model Standardowy, obejmując – poza teorią względności i fizyką kwantową – problem megawszechświata, ciemną materię, ciemną energię oraz setiologię.


    (Na koniec jedna uwaga. Powyższe rozdzielenie przeze mnie grawitacji na „zwykłą” i „zunifikowaną” nie jest w fizyce nowe: jest to też związane z tzw. problemem hierarchii. Temat ten podejmuje Lisa Randall w książce „Ukryte wymiary Wszechświata”. W mikro-skali Plancka, na najniższym poziomie materii, grawitacja może być znaczącą siłą. I jeszcze jedno (co wiąże się z powyższym). Co innego jest poziom energii, np. wyodrębnienia się oddziaływania silnego (1027 K), a co innego jego masa ustrukturyzowana, która – przeciwnie niż poziom energii – wraz z upływem czasu we Wszechświecie i tworzeniem kolejnych struktur, rośnie! Czym innym jest „drabina energetyczna” oddziaływań, a czym innym sekwencja czasowa mas ustrukturyzowanych w historii kosmosu).

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie