ROBERT TEODOR KUDLA
12 lipca 2009 - podczas pielgrzymki Rodziny Radia Maryja wypowiada się Robert Teodor Kudla z Gdanska, dzialacz opozycji antykomunistycznej.
-
Kategoria
-
Licencja
- Standardowa licencja YouTube
TVG-9 Piraci w Sopocie - Spiew po akcji
Robert Kudła śpiewa - Stary Krzyż - 21 WRZEŚNIA
Już tydzień trwa pełna głodówka „w obronie Krzyża i Polski" Roberta - Teodora Kudły.
Głodówka potrwa „do zwrotu Krzyża lub mojej śmierci" oświadcza pan Robert Kudła, który protestuje pod Pałacem Prezydenckim codziennie do późnych godzin wieczornych.
Stary krzyż
1. Tam na wzgórzu wśród skał,
Stary krzyż ongiś stał,
Symbol hańby, cierpienia i mąk.
Lecz ja kocham ten krzyż,
Gdzie mój Zbawca i Mistrz,
Swym oprawcom oddał się do rąk.
O jak cenię ja stary ten krzyż,
W nim ratunek ludzkości jest dan,
Lgnę do niego a w niebie ten krzyż
na koronę zamieni mi Pan.
2. Ale stary ten krzyż,
Tak wzgardzony przez świat,
Swą ofiarą pociągnął mnie wzwyż.
To mój Zbawca i Pan,
Zstąpił z nieba tu sam,
Aby nieść na Golgotę ten krzyż.
O jak cenię ja stary ten krzyż,
W nim ratunek ludzkości jest dan,
Lgnę do niego a w niebie ten krzyż
na koronę zamieni mi Pan.
3. Krwią zbroczony ten krzyż,
Lecz pomimo to w nim,
Dziwne piękno wśród ran krwawych lśni.
Bo na krzyżu tym Pan,
Cierpiał męki i zmarł
aby wieczne zbawienie dać mi.
O jak cenię ja stary ten krzyż,
W nim ratunek ludzkości jest dan,
Lgnę do niego a w niebie ten krzyż
na koronę zamieni mi Pan.
-
Kategoria
-
Licencja
- Standardowa licencja YouTube
http://newsroom.salon24.pl/680856,pis-odwolalo-wszystkich-szefow-sluzb-specjalnych
10:54Kategoria: Polityka Odsłon: 3240 109 Komentuj
PiS odwołało wszystkich szefów służb specjalnych
Wszyscy szefowie służb specjalnych zostali odwołani na wniosek premier. Politycy PiS tłumaczą, że generałowie nie mogli dłużej dbać o bezpieczeństwo Polski. Grzegorz Schetyna nazwał nocne posiedzenie komisji sejmowej "stanem wojennym".
- Każda minuta funkcjonowania tych osób na tym stanowisku była większym zagrożeniem niż to zagrożenie, które płynie spoza Polski. Przez lata cała ABW bardziej zachowywała się jak policja polityczna wobec własnych polityków polskich niż jako instytucja, która miała chronić interesy Polski przed zewnętrznym działaniem - tłumaczył rano w TVN24 Witold Waszczykowski. - Podsłuchiwano, inwigilowano prezydenta, odbierano certyfikaty pracownikom prezydenta. To były działania policji politycznej, a nie ochrona interesów państwa - dodał szef MSZ.
Ze służb specjalnych odeszli: generał Dariusza Łuczak z ABW, generał Maciej Hunia z wywiadu, generał Piotr Pytel z SKW i generał Radosław Kujawa z SWW. Wniosek Beaty Szydło spotkał się z akceptacją nowych członków sejmowej komisji ds. służb specjalnych.
- Nie spotkałem się z czymś takim, by w nocy zmieniać szefów służb - mówił Marek Biernacki. - Rozumiem wolę następców, że chcą zmienić szefostwo służb, ale to powinno się odbywać w sposób nie tylko cywilizowany, ale z punktu widzenia dobra państwa - z przekazywaniem wiedzy, informacji, kompetencji - zaznaczał polityk PO. Biernacki nazwał zmiany "zamachem PiS na służby specjalne".
- To wygląda jak stan wojenny - komentował w TOK FM Grzegorz Schetyna.
Szefem wywiadu ma zostać Grzegorz Małecki, natomiast kontrwywiadem pokieruje Piotr Bączek. Szefem SWW zostanie prawdopodobnie płk Andrzej Kowalski. Tych ludzi PiS chce w służbach specjalnych.
W środę wieczorem wybrano również szefa sejmowej komisji ds. służb specjalnych. Został nim na stałe Marek Opioła z PiS. Zabrakło w niej miejsca dla przedstawiciela PSL. Marek Suski, Beata Mazurek i Jarosław Krajewski - to członkowie, delegowani do komisji przez partię rządzącą, Marek Biernacki - przez PO, a Adam Szłapka - Nowoczesną.
Źródło: TVN24, TOK FM
GW
Kabaret Klika - Szaleństwa smoleńskiego ciąg dalszy
-
Kategoria
-
Licencja
- Standardowa licencja YouTube
Drzewa w obrzędowości ludowej Słowian – część II
Wierzenia i obrzędy ludowe.
Podstawowym celem tego artykułu jest prezentacja obrzędów ludowych z udziałem drzew głównie z terenów Polski choć nie zabraknie tu odniesień do praktyk z innych części Europy. Szacunek, którym obdarzano wybrane gatunki drzew miał starszą metrykę – wywodził się z dawnych wierzeń pogańskich, do których będę nawiązywać przy opisach polskich tradycji świątecznych. Dzięki takiemu zestawieniu możliwe będzie spojrzenie na tradycyjne zwyczaje, święta z szerszej perspektywy. Tekst wzbogacony zostanie fragmentami cytowanych podań, legend, które będą jego znakomitym uzupełnieniem. Warto zatem prześledzić rodowód niektórych obrzędów dorocznych by zrozumieć dlaczego tak cenione przez człowieka drzewa nadal obecne są w naszej współczesnej kulturze.
Przeczytaj część I
Drzewa w kulturze ludowej dzielono na ,, żeńskie” i ,, męskie” (poparte odpowiednim rodzajem gramatycznym męskie: dąb, buk, jawor; i żeńskie: lipa, brzoza, wierzba, osika. Waloryzowanie drzew męskich uważanych za ,, dobre/ mocne” oraz żeńskich określanych jako ,, złe/słabe”. Są również ,, drzewa przeklęte” – osika i wierzba oraz błogosławione – lipa, leszczyna, brzoza, które mają dobroczynny wpływ na człowieka[1]. Najczęściej w kolędach i pieśniach lokowano w centrum świata: dąb, jawor, sosnę, lipę i jabłoń, w kolędzie ukraińskiej szczególne znaczenie miały dąb lub jawor i tym gatunkom przypisywano ważną rolę w dziele stworzenia świata. Drzewo jest łącznikiem między sferami kosmosu, łączy się w folklorze polskim z symboliką środka, dlatego też tak częste jest sadzenie w pobliżu kościołów, kaplic, dawnych miejsc kultu czy na cmentarzach takich drzew jak: dąb, lipa, brzoza czy sosna[2]. Człowiek kreując otaczającą go przestrzeń sadził dęby, wierzby i osiki przy drodze, na rozstajach i na miedzy. Droga jako obszar związany z transportem pełnił funkcję granicy lub przejścia o nieokreślonej przynależności, a drzewo na rozstajach jest ekwiwalentem krzyża/świętej figury pełniąc funkcje ochronne[4]. Istotna kulturowo jest lokalizacja dębu, wierzby nad wodą, ten aspekt często wykorzystywany w pieśniach miłosnych – podkreślając symbolikę płodnościową drzewa[5]. W ludowych opowieściach drzewo jest lokalizatorem istot nadprzyrodzonych zamieszkujących pod brzozą, leszczyną lub osiką. Niektóre gatunki powszechnie uznawano za siedzibę ,,złych mocy” o czym świadczą powiedzenia i przysłowia: ,,Kręci się jak diabeł pod suchą wierzbą”, a na suchej wierzbie i osice wieszali się samobójcy[5]. Możliwość zamiany człowieka w drzewo zdaniem Kazimierza Moszyńskiego zachodzi częściej gdy: ,,Człowiek ginie, ciało jego zostaje pogrzebane, a z grobu wyrasta brzoza, jawor itp. Gdy ciąć siekierą czy nożem takie drzewo, płynie zeń krew i dobywa się niekiedy głos ludzki” również jest znana z ludowych pieśni (chłopiec zamienił się w dąb by zdobyć dziewczynę: ,,A ja się zrobię dębem i jaworem, / Wyrosnę ja tu u twej matki dworem”[6] .Nadzwyczajny stosunek człowieka do drzewa w kulturze ludowej sprawia, że przypisuje się mu wiele cudownych właściwości, pozwala na kontaktowanie się ze światem boskim, dzięki temu drzewo stało się centralnym punktem rytuałów.
W kalendarzu dorocznych świąt drzewa również pojawiają się podczas przesilenia zimowego, czy tradycji wiosennych do przesilenia letniego. Bogata symbolika wybranych gatunków drzew takich jak dąb, brzoza, wierzba, jodła czy świerk, decydowała o wykorzystaniu ich magicznych i leczniczych właściwości.
Dąb
Drzewa tego nie wolno było ściąć, gdy uschło pozostawiano je by samo się rozsypało, dębów nie wolno było rąbać ani palić[7]. W XIX wieku w Rosji młoda para po ślubie trzy razy obchodziła stary dąb i składała ofiarę[8].
W kulturze ludowej Bałtów w XVII wieku uważano dąb za drzewo Perkuna, na Litwie i Łotwie znano dęby Perkuna i Perkona[9]. U schyłku XIX wieku opowiadano na Białorusi bajkę o walce bóstwa (często nazywanego też Perun i Perkunas), które za wszelką cenę chce zabić ukrywającego się pod różnymi przedmiotami i istotami przeciwnika: ,,Ubiję ciebie. A ja się skryję pod drzewo, tam mnie nie ubijesz. Drzewo rozbiję, i ciebie ubiję”. Ślady tego mitu przypominają polskie wierzenia ludowe o Bogu, który kara gromem złego ducha, ukrytego w drzewach[10].W Serbii, Macedonii i Bułgarii przy głównym dębie wsi, otoczonym tabu chroniącym od ścięcia zwanym ,,zapisem” od umieszczonego na nim znaku odbywało się święto wsi nazywane ,,zavetina” polegające na obchodzeniu granic wspólnoty gdzie rosły dęby[11]. Stanowiły one zatem wyznacznik granicy, której prawdopodobnie według wierzeń strzegły. W folklorze czeskim istniało przekonanie, że jeśli wypadające pierwsze ząbki dziecka umieści się w pniu to dziecko będzie miało mocne i zdrowe zęby stałe[12]. Według medycyny ludowej dąb wykorzystywano w zabiegach uzdrawiających, pod dębem można było zakopać kołtun owinięty w szmatkę z czerwonego jedwabiu z zawiązanymi trzema węzłami, monetą i kromką chleba i szczyptą soli[13]. Znany był też zwyczaj ,,przeciągania” chorego prze drzewo (rozszczepione, rozłupane) by uzyskać tym samym powrót życiodajnych sił, pocieranie się plecami o dąb podczas pierwszej wiosennej burzy lub na widok pierwszego wiosennego ptaka miał sprawić by plecy były mocne a od bólu pleców w czasie żniw miały ochronić miały zatykane za pas gałązki dębowe[14]. W medycynie ludowej zastosowanie miały poszczególne części dębu:
kora – wywar na leczenie łupieżu, biegunki, hemoroidów podawano go też na wzmocnienie, regulował menstruacje w razie opóźnienia;
liście – na wzmocnienie włosów, chleb upieczony na tych liściach miał według wierzeń sprawić, że ten kto go je będzie miał siłę dębu[15];
narośla na liściach (galasówki, dębówki) wywar z nich leczył wrzody w jamie ustnej;
żołędzie – dodawano do leku na przeziębienie[16] oraz w chorobach żołądkowych a także przeciw czerwonce (kawa żołędziowa)[17].
Dębom starym i upamiętniającym jakieś wydarzenie nadawano też imiona: ten dąb, na którym powieszono złodziei – Cyganów zwano ,,Cyganem”, dąb leczący dziąsła i zęby – ,,Doktorem” czy podkarpacki dąb o imieniu ,,Bartek” – będący miejscem odpoczynku Bolesława Krzywoustego a potem Jana Sobieskiego, pod nim też sam Kazimierz Wielki rozsądzał sprawy chłopów. Dęby noszą też imiona królów (lub książąt): ,,Chrobry”, słynne rogalińskie dęby: ,,Lech ,,Czech” i ,,Rus”, czy dąb ,,Jagiełły” itd.[18]. Znaczenie drzew dębowych i ich wyjątkową pozycję w życiu wsi potwierdzają toponimy utworzone od nazwy tego drzewa: Dąbrowa, Dąbrówka, Dąbrowiec, których jest ponad 700 na terenie Polski[19].
Podsumowując powyższe liczne opisy można stwierdzić, że dąb był najważniejszym, największym z drzew, które dla człowieka było zarówno siedzibą złych jak i dobrych mocy, z jednej strony podziwianym i chronionym, pełniącym ważną rolę w praktykach magiczno-leczniczych ale również cenionym za swoje drogocenne twarde drewno.
Brzoza i Wierzba
Ludowe opowieści akcentują związek brzozy z młodymi kobietami, czystością a objawiające się w brzozie dobroczynne moce oddziaływają na kobiety proszące o rozbudzenie sił witalnych, płodności i obfitość plonów. W ruskiej obrzędowości wielkanocnej kobiety składały pod tymi drzewami ofiary z kaszy, pierogów i jajecznicy, całowano się przez brzozowe koła wykonane z gałązek[20]. Brzoza była u Słowian północnych nieodzownym rekwizytem świąt wiosennych, do wsi wnoszono świeżo wycięte drzewko z liśćmi, dziewczęta wiły wianki i wkładały je na głowy, wokół tego drzewa odbywały się tańce i zabawy.Brzoza była jednak również uważana na Słowiańszczyźnie za drzewo-mediatora pomagała w kontaktach z zaświatami dlatego układano gałązki brzozowe na świeżej mogile, na nich miała odpoczywać dusza zmarłego, który po siedmiu dniach wracał by pożegnać się z żywymi. Także wianki z brzozowych i wierzbowych gałązek puszczane były na wigilię Św. Jana, a obserwując jak płyną wróżono o losach tego kto je puszczał na wodę. Można było też rzucać wiankiem stojąc tyłem do brzozy, a za którym razem uda się zawiesić go na gałęzi to tyle lat będzie trwało wyczekiwanie na męża[21].
Wierzba
Według Moszyńskiego drzewo to należy: ,, Do mniej znaczących, ale bądź co bądź wziętych drzew i krzewów należą: klony, jawory […] wierzby i niektóre inne […]. Dwuznaczne wierzenia krążą o osinie (a po części o wierzbie); jest ona z jednej strony pogardzana i ma jakby pozostawać w związku z nieczystymi mocami, a z drugiej uważa się ją za apotropeiczną i używa przeciwko tymże mocom”[22]. Z wierzbowych gałązek okorowywanych lub nie (prętów i wici) wykonywano kosze, kołyski, piszczałki a ze zdjętej kory wykonywano trąby[23]. Zwyczaje wiążące się z palmami jak: uderzanie palmami, połykanie pąków, zatykanie lub zakopywanie ich na polach miały na celu odpędzać szkodniki, zapewnić urodzaj i zdrowie, ale również wystawione w oknie chroniły gospodarstwo przed piorunami[24]. D. Niewiadomski twierdzi, że idee wyrażone przez palmę mieszczą się w kręgu znaczeniowym drzewa życia, a wszelkie postaci zielonego drzewa są nośnikami przyrodniczych sił regeneracyjnych[25]. Wierzbę łączono też ze złymi mocami co widać w wielu powiedzeniach: ,, Śmieje się jak diabeł w suchej wierzbie”, W starej wierzbie diabeł mieszka” możliwe, że te przekonania zrodziły się z faktu występowania tego drzewa nad wodami, na bagnach i uroczyskach[26]. Wierzbowa kora w medycynie ludowej wykorzystywana jest w leczeniu gorączki, ma ona działanie przeciwbólowe, moczopędne[27].
Brzoza
Wielkie święto wiosenne – Zielone Świątki, to czas zdobienia domostwa (wraz z obejściem) gałązkami lipy, grabu, brzozy i buku[28]. Wnętrza mieszkań ozdabiano zielonymi gałązkami brzozowymi, które zatykano za belki i obrazy. Zwyczaj ten wiąże się z dawnymi zwyczajami pasterskimi: oprowadzanie przybranego w zieleń chłopca, który jest pasterzem[29]. A. Kowalik wspomina o przybranej w dziewczęcy strój brzózce, którą niosła dziewczynka w czasie obchodu wsi. Stawiano to drzewko przed zastawionym stołem, a po zakończonym obrzędzie rozbierano i wrzucano do wody[30]. Brzozę łączono z ,,żeńską” zasadą Wszechświata, stąd jej obecność w obrzędach mających na celu
pobudzanie płodności Ziemi i wszystkich istot[31]. Jest to kolejny przykład synkretyzmu, gdzie ludowa tradycja nadaje dawnym obrzędom mającym na celu zwiększenie urodzaju nowe treści. Również podczas uroczystej procesji w Boże Ciało stroi się ołtarze gałązkami brzozowymi. Do dziś gospodarze ubiegają się o możliwość wzniesienia i ozdobienia ołtarza przed domem, kierując się nie tylko wiarą ale także reliktami myślenia magicznego – tam gdzie procesja, tam będzie się powodziło[32]. Po zakończonych uroczystościach każdy obłamywał brzozowe gałązki, które wsadzano w zagony by uchronić kapustę od robactwa[33]. Zatykano je także za strzechy zabudowań gospodarskich aby ustrzec je od ognia i piorunów[34].
Jarzębina/ Jarząb
Dalekie echa kultowej roli jarzębiny potwierdza zanotowany na Białorusi i w Rosji zakaz ścinania, łamania gałęzi, zrywania owoców tego drzewa. Terminem ,, jarzębinowe noce” (zwane też gromowymi) posługiwano się na określenie letnich i jesiennych burzliwych nocy, podczas których grom zabija czarownice co zanotowano w latopisach między 15 sierpnia a dniem 8 października[35]. W medycynie ludowej przyrządzano odwar z kwiatów oraz owoców zawiera witaminy, jest środkiem moczopędnym[36].
Lipa
W folklorze kojarzona jest z tym co święte, ,,żeńskie”: płodnością, życiem rodzinnym, ale też ze światem podziemnym stąd tak wiele przekazów o życiodajnych źródłach znajdujących się przy lipie[37]. Warto wspomnieć o Świętej Lipce (zaświadczona na początku XVII wieku rosnąca tam lipa) gdzie również znajduje się święte źródełko, zapewne będące pozostałością dawnego pogańskiego kultu[38]. Jak pisał K. Moszyński: […] ,,U nas na przykład uważa się zwłaszcza dęby i lipy za drzewa lepsze od innych w rozumieniu religijnem. Na tych to głównie drzewach tradycja ludowa chce widzieć święte zjawy, pod ich konarami często zawiesza lud czy ustawia kapliczki itd[39]. Pod lipami (tak jak pod dębami) świętowano, odbywano sądy i chowano zmarłych – gdyż były one uważane za symbole szczęścia i spokoju[40]. Według relacji anonimowego duchownego nawet w XVII wieku w Slawonii, koło Cerny miały miejsce uroczystości składania ofiar pod lipą:,, Jest tam w pustynnej miejscowości drzewo nazwane lipą (chiamato Lippa), u którego każdej pierwszej niedzieli dziewiątego księżyca zbiera się mnóstwo Turków i chrześcijan z ofiarami, świecami i innemi rzeczami[…].Oni czczą to drzewo, całują je jak święte relikwje i opowiadają, że tworzy cuda i leczy tych, kto składa mu ofiary […][41].
Czarny bez
Dawniej wśród Słowian był on popularnym krzewem owocowym, zarówno owoce jak i kwiaty działają napotnie i obniżają gorączkę, są lekarstwem na przeziębienia i grypę. Według wierzeń ludowych czarny bez pełnił role apotropeiczną: strojono jego gałązkami domy, płoty, a poświęcony bez miał zabezpieczać przed chorobami i gradem, chronił on też od bólu zębów[42].
Sosna i świerk
Choinka ma późną tradycję i została przejęta przez środowiska wiejskie i miasta Wielkopolski z Niemiec (na przełomie XIX i XX wieku)[43]. Szybkie jej upowszechnienie (w dwudziestoleciu międzywojennym) nastąpiło nie w wyniku przejmowania wzorów niemieckich ale już pod wpływem Kościoła[44]. Pojawienie się choinki w polskiej tradycji ludowej wiązano z dawnym zwyczajem zdobienia ,,wnętrza obrzędowego” podczas świąt przesilenia zimowego[45]. Bogato ozdobione różnymi smakołykami choinki mogły też symbolizować obfitość w nadchodzącym Nowym Roku. Wieńce z gałązek świerku lub jodły zawieszane na drzwiach miały nie tylko charakter ozdoby, ale także były ochroną przed złymi mocami pojawiającymi się w przełomowym momencie cyklu rocznego[46]. Choinka mająca wiecznie zielone igliwie była symbolem trwałości życia, niezmienności dlatego traktowano jako święte drzewo.
Na Słowiańszczyźnie istniały nietykalne gaje sosnowe:ktokolwiek zrąbał tam choćby jedno drzewo, ten wkrótce padał ofiarą nieszczęścia: tracił wzrok lub umarł[47]. Tradycja wiosennego obchodzenia wsi z zielonym drzewkiem – gałązką sosny lub świerku (zwanym ,, maikiem”lub ,,gaikiem”) na obszarzewspółczesnej Polski kultywowana jest od początku marca do dnia 24 czerwca[48]. Na terenie południowo-zachodniej Wielkopolski nosi ono nazwę,,nowego latka” (w południowej był to wspomnianymaik, gaik). Z reguły w czwartą niedzielę postu grupy dzieci i młodzieży obchodzą wieś niosąc wierzchołek sosenki lub świerku, ozdobiony kolorowymi wstążkami, papierkami a w południowej Wielkopolsce na wierzchołku osadzona jest lalka[49]. Gaik pojawiał się też w tekstach pieśni na Mazowszu i w Kaliskiem gdzie gromadzie chłopców i dziewcząt przewodniczyła dziewczyna niosąca pęk przystrojonych gałązek życząc zdrowia, urodzaju zbóż i płodności bydła[50]. Z. Gloger wiąże ten zwyczaj z obrzędem słowiańskim, a lalkę na wierzchołku gałęzi choiny utożsamia z królową wiosny[51]. W wielu krajach europejskich także chodzono po wsi z maikami, a najważniejszymi postaciami były tu również niezamężne dziewczyny, miały one wnosić do domu wiosnę[52]. Taka rytualna demonstracja drzewka dawała początek każdemu nowemu cyklowi wegetacyjnemu.
Podsumowując rozważania dotyczące funkcji drzew w obrzędowości ludowej Słowian warto podkreślić, że towarzyszyły one ludziom w obchodach głównych świąt nie tylko jako element wystroju. Drzewa pełniły w nich często ważne role dzięki przypisywanym im właściwościom. W tradycyjnych obrzędach nie przypadkowo wykorzystywały dany gatunek drzewa, miał on bowiem zastosowanie już wcześniej podczas wielu świąt pogańskich. Głęboka wiara w ich magiczną moc, która chroni, leczy, zapewnia urodzaj jest na tyle silna, że do dziś możemy spotkać się z jej reliktami. Według M. Eliade: […] ,,wszystkie drzewa i rośliny, uznane za święte zawdzięczają swą uprzywilejowaną sytuację temu, że wcielają archetyp, wzorcowy obraz wegetacji. Z drugiej strony to właśnie wartość religijna sprawia, że jakaś roślina jest otoczona względami i uprawiana”[53].Częsty był zwyczaj łączenia życia człowieka z danym drzewem. Na Śląsku gdy rodziło się dziecko, sadzono nowe drzewko[54]. Tak więc skoro człowiek był elementem przyrody, a drzewa towarzyszyły ludziom od narodzin do śmierci to nie powinien dziwić fakt częstego ich występowania w obrzędach dorocznych. Były one integralną częścią cyklu dorocznych świąt, wyrażając wiele symbolicznych treści. Związek drzew z wierzeniami jest przecież na tyle silny, że choć nieco uległ zmianie to jednak dotrwał do naszych czasów.
O autorze
Agnieszka Łukaszyk
Pracownik Muzeum Archeologicznego w Poznaniu, archeolog, absolwentka Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział historyczny, kierunek – Archeologia pradziejowa i wczesnośredniowieczna (2010). Interesuje się zwłaszcza okresem wczesnego średniowiecza, a zwłaszcza Słowiańszczyzną i Skandynawią. Autorka książki pt:„Wierzchowce Bogów. Motyw konia w wierzeniach i sztuce Słowian i Skandynawów”(Triglav,Szczecin 2010). Od wielu lat zajmuje się odtwórstwem historycznym, archeologią eksperymentalną (garncarstwo, przędzenie i tkanie) łącząc zainteresowania z artystyczną duszą (absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych im. Piotra Potworowskiego w Poznaniu, specjalność Wystawiennictwo 2005).
IPN TV - "Z filmoteki bezpieki" odc. 12. - "Marzec 1968"
W kolejnym odcinku programu z cyklu "Z filmoteki bezpieki" Cezary Gmyz (TV Republika) rozmawia z prof. dr. hab. Andrzejem Paczkowskim. Dyskusja toczy się wokół polityki Władysława Gomułki z tzw. okresu gomułkowskiego i protestów społecznych, które ona wywołała.
Po rozmowie zapraszamy na emisję esbeckiego materiału filmowego z wydarzeń, które miały miejsce w marcu 1968.






Komentarze
Pokaż komentarze