Premier (vice) Pawlak staje okoniem i nie chce poprzeć platformianego projektu reformy emerytalnej. I bardzo dobrze, wreszcie ktoś musi powiedzieć prawdę: taka reforma na pół, albo i na ćwierć gwizdka to żadna reforma! Tutaj trzeba zmian radykalnych i, co najważniejsze, zgodnych z duchem czasu. Starzejące się społeczeństwo to problem, który w coraz większym zakresie młodych, wykształconych z większych ośrodków. A przecież oni nie po to się kształcili na modnych i słusznych kierunkach by targać na swoich barkach staruchów, którym robić się nie chce! Przyszłość Europy ma dość własnych problemów, jak się jakiemu emerytowi czy innemu renciście marzy godne życie to niech sobie na to godne życie zapiernicza. A jak nie, to niech nie narzeka na chleb z margaryną i kolejkę u lekarza. Może w niej ponarzekać na wszystko z takimi samymi przeżytkami jak on.
Reforma powinna pójść znacznie dalej: praca do osiemdziesiątego roku życia a potem eutanazja w przytulnej klinice. Refundowana w trzydziestu procentach, bo na więcej państwa nie stać. Jak kto nie chce tak długo pracować to zabiegowi może się poddać wcześniej, ale to już bez refundacji, płatne w stu procentach. To jedyna słuszna droga, każda inna musi prędzej czy później wyprowadzić nas na manowce, na których tabuny starców z wyciągniętymi rękami będą doić państwo i żądać coraz to większych świadczeń. Przy okazji należy też zmniejszyć racje żywnościowe, czyli podwyższyć podatek VAT na podstawowe artykuły spożywcze do siedemdziesięciu – osiemdziesięciu procent. Człowiek najedzony jest leniwy, a nie po to podnosi się wiek emerytalny... to znaczy chciałem napisać eutanazyjny... by się w robocie obijał.
A zwieńczeniem reformy – zmiana to już doprawdy kosmetyczna – niech będzie napis „PRACA CZYNI WOLNYM” umieszczony nad głównym wejściem do Sejmu. By żyło się lepiej i każdy wiedział gdzie trafił...
Komentarze
Pokaż komentarze (2)