Zabójstwo Trockiego

Lew Trocki, prawdziwe nazwisko Bronstein, został zmuszony do opuszczenia Związku Sowieckiego w 1929 roku, po przegranej walce o schedę po Leninie, w obliczu nagonki na nie – bolszewików.

Dla Stalina wrogiem numer jeden byli jednak trockiści.

Trocki najpierw wyjechał do Turcji. Następnie przebywał w Norwegii, Francji oraz w 1936 roku, w obliczu wojny, wyjechał do Meksyku. Przez cały okres jego „banicji” trwały próby pozbycia się go raz na zawsze. Ruch trockistowski, mimo, że rozgromiony w Rosji Sowieckiej, był nadal sporym ruchem , konkurencyjnym i groznym dla bolszewików, poza granicami kraju.

Trocki doskonale zdawał sobie sprawę z zamysłów Stalina. Był kilkakrotnie ostrzegany. Po raz pierwszy w Norwegii (zniknięcie agentki NKWD, Marii de la Sierra, sekretarki Trockiego, którą odwołano, bo groziła jej dekonspiracja, wywarła duże wrażenie na samym Trockim ).

Zamieszkał ostatecznie w Meksyku, w Mexico City, w willi Coyoacan, którą wypożyczył mu meksykański malarz, Diego Rivera. Willa była doskonale strzeżona, a goście i personel, nieprzypadkowi.

Operacją zlikwidowania go, kierował Paweł Sudopłatow, świeżo mianowany zastępca szefa Oddziału Zagranicznego NKWD.

Operacji nadano kryptonim „Utka”.

Przygotowania przebiegały trójtorowo.

Wykorzystano agentów z Europy Zachodniej oraz Ameryki Łacińskiej. Pierwszą z przygotowywanych grup, była grupa weterana wojny hiszpańskiej, meksykańskiego malarza, Davida Alfaro Siqueirosa. Była to grupa typowo proletariacka, można rzec, że rewolucyjno-terrorystyczna.

Drugą grupą „roboczą „ byli Caridad ( hiszpańska arystokratka, fanatyczka Rosji Sowieckiej i marksizmu) i Ramon Mercader, jej syn,także uczestnicy wojny hiszpańskiej, wspierani logistycznie przez innych agentów ulokowanych w różnych krajach.

Obie grupy nie wiedziały wzajemnie o swoim istnieniu. Przygotowania trwały niezależnie od siebie.

Ramon dostał „przykrywkę” w postaci nowej tożsamości (Frank Jackson) ekscentrycznego biznesmena, który czasami wspierał finansowo trockistów, nie angażując się jednak politycznie. W Paryżu, Ramon poznał przyszłą , meksykańską sekretarkę Trockiego, Sylwię Ageloff. Zamierzano to wykorzystać.

Trzecią grupą , utworzoną w celu zgładzenia Trockiego, była siatka nielegalnych agentów operujących w Meksyku i Kaliforni. Szefem tej grupy został wieloletni agent z Zachodniej Europy, Josif Grigulewicz „Padre”. Współpracował z grupą Siqueirosa.

„Padre” znalazł dojście do jednego z osobistych ochroniarzy Trockiego, Sheldona Harte.

Kiedy Harte był na służbie, przed świtem 23 maja 1940 roku, „Padre” zastukał do bramy i Harte mu otworzył. W tym momencie grupa Siqueirosa, po zabiciu ochroniarza, zaatakowała willę. Ostrzelali z zewnątrz ogniem maszynowym pokój Trockiego i wycofali się. Trocki przeżył. Akcja zakończyła się fiaskiem. Siqueiros został aresztowany, a grupa rozbita. „Padre” się wymknął. Od tej chwili zaczął działać w porozumieniu z Mercaderem.

Drugi plan zakładał, że Trockiego zabije Mercader, który był częstym gościem Willi na przedmieściach Mexico City.

Plan zakładał, że Trocki zginie „po cichu”, ugodzony nożem lub uderzony ciężkim narzędziem. Mercader miał przy sobie krótki, zaostrzony czekan. Wniósł go pod płaszczem, nie zwracając uwagi ochrony, gdyż był, jak wspomniałem, częstym gościem Trockiego. Pod willą czekał zaparkowany samochód, z dwoma agentami, którym to samochodem Mercader miał uciec, po dokonaniu zabójstwa. Plan został zrealizowany 20 sierpnia 1940 roku.

Mercader jednak zawiódł. Uderzył nieskutecznie. Krzyk Trockiego go sparaliżował i został pojmany przez ochronę bez jakiegokolwiek oporu. Trocki zmarł następnego dnia.

Linia obrony była uzgodniona wcześniej, na wypadek wpadki. Morderstwo zostało upozorowane na rewanż Mercareda, za podjętą rzekomo przez Trockiego, próbę zniechęcenia Sylwii Ageloff do poślubienia go. Odsiedział 20 lat.

Prawdziwa tożsamość Mercadera wyszła na jaw dopiero po 6 latach od zabójstwa. Zmarł w 1978 roku na Kubie, a pochowany został w Moskwie, gdzie spoczywa do dziś.