Czwarta metoda to przywrócenie obywatelstwa polskiego.
Przywrócić można, zgodnie z art. 38 ustawy, poza pewnymi przypadkami, obywatelstwo cudzoziemcom, którzy utracili je na podstawie ustaw z dnia 20 stycznia 1920 roku o obywatelstwie Państwa Polskiego, z dnia 8 stycznia 1951 roku o obywatelstwie polskim, z dnia 15 lutego 1962 roku o obywatelstwie polskim. Przywrócenie obywatelstwa jest na wniosek zainteresowanego.
Ustawa wyklucza jednak możliwość przywrócenia obywatelstwa cudzoziemcom w czterech przypadkach.
Pierwszy to dobrowolne wstąpienie między 1 września 1939 roku a 8 maja 1945 roku do służby w wojskach Państw Osi lub ich sojuszników. Bardzo interesujący zapis, pozornie oczywisty. Tylko pojawia się od razu pytanie, primo o daty, secundo o sojuszników Państw Osi. Ustawa mówi o wstąpieniu, nie o służbie po wstąpieniu. Wstąpienie przed ostrzałem Westerplatte do służby Japońskiej, Niemieckiej czy Włoskiej wcale nie dyskredytuje cudzoziemca. Wstąpienie, jakkolwiek wątpliwe, do służby japońskiej po kapitulacji Niemiec, również nie dyskredytuje kandydata. Czy można sobie wyobrazić, że chęć powojowania na Dalekim Wschodzie latem 1945 roku w mundurze Cesarza nie wyklucza możliwości przywrócenia obywatelstwa? Drugą wątpliwość, mianowicie to, kto to jest sojusznik Osi niech zostanie bez odpowiedzi.
Drugi przypadek niemożliwości przywrócenia obywatelstwa, to przyjęcie w okresie od 1 września 1939 roku do 8 maja 1945 roku urzędu publicznego w służbie Państw Osi lub ich sojuszników. W mocy pozostają dwa zastrzeżenia wysłowione powyżej.
Trzeci przypadek, to działanie na szkodę Polski, a zwłaszcza jej niepodległości i suwerenności lub uczestniczeniu w łamaniu praw człowieka. Jest to ideologicznie słuszny przepis, lecz niestety nazbyt ogólny. Samo szkodzenie Polsce może być różnie rozumiane, jak również oceniane. Podobnie uczestniczenie w łamaniu praw człowieka. Kto miałby być w gremium oceniającym takie szkodzenie i łamanie?
Czwarty przypadek występuje, gdy cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Co to znacyz stanowić zagrożenie? Czy jedna osoba może stanowić zagrożenie? Przecież każdy jest niewinny do momentu prawomocnego orzeczenia sądowego. A po wyroku za bezprawny czyn zabroniony przez ustawę w chwili popełnienia w stopniu wyższym niż znikomy co do zasady idzie się do więzienia.
Pominąwszy te cztery przypadki nieprzywrócenia, decyzję podejmuje minister spraw wewnętrznych na wniosek zainteresowanego. Minister oczywiście również zasięga opinii Policji i służb.
Czy można wyzbyć się polskiego obywatelstwa?
Dawniej można było obywatelstwa pozbawić. Dzisiaj nie jest to możliwe bez zgody zainteresowanego, oraz, co ciekawe Prezydenta Republiki Polskiej, co stanowi art. 46 ustawy o obywatelstwie. Wniosek w tej sprawie należy przedstawić Prezydentowi, a Ten postanowieniem wyraża swoją zgodę. Utrata następuje wraz upływem 30 dni od dnia wydania postanowienia, za art. 51 ustawy.
tym akcentem konczy się omawianie ustawy o obywatelstwie.
Komentarze
Pokaż komentarze