dla przypomnienia, nowelizacja kodeksu rodzinnego i opiekuńczego objęła w zasadzie cały tytuł drugi ustawy, to jest prawie jedną trzecią całej materii ustawowej.
Secundo – ojcostwo, tutaj ustalanie ojcostwa doznało wielu zmian.
Jeżeli dziecko urodziło się w trakcie trwania małżeństwa albo przed upływem trzystu dni od jego ustania lub unieważnienia, domniemuje się w art. 62 k.r.o., że dziecko zostało spłodzone nasieniem męża matki. Jest to dosyć oczywista kontynuacja rzymskiego twierdzenia, że ojca wskazuje małżeństwo. Nie ma takiego domniemania, jeżeli urodziło się po upływie trzystu dni od orzeczenia separacji. Separacja jest przecież jak rozwód, tylko można ją łatwiej cofnąć. Małżonkowie chcą separacji, gdy rozpadnie się ich pożycie. Wiadomo powszechnie jest, że współżycie erotyczne jest podstawową cechą małżeństwa i brak takiego współżycia wśród ludzi zdolnych do płodzenia jest aberracją.
Gdy matka znalazła sobie nowego partnera erotycznego, to oczywiste jest, że małżeństwo jako węzeł oficjalny nie może dobrze wskazać dawcy nasienia tworzącego nowego człowieka. Ustawa Kodeks rodzinny zakłada w art. 62, że jeżeli matka po ustaniu lub unieważnieniu małżeństwa zawrze nowe małżeństwo, to uczyniła to po to, by być z ojcem swojego dziecka. W takim razie to ten nowy mąż jest ojcem dziecka. Wszyscy mogą obalić to domniemanie poprzez wytoczenie powództwa. Nie jest wykluczone przecież, że matka współżyła i przyjęła nasienie obydwu mężczyzn nawet tego samego dnia. Jest to dobry przepis.
Mąż matki, zgodnie z art. 63 k.r.o. może wytoczyć powództwo o zaprzeczenie ojcostwa w terminie zawitym sześciu miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o urodzeniu dziecka przez żonę, nie później jednak niż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletności. Jest to niezbyt udany przepis. Pozwala on na zaprzeczenie ojcostwa mężczyźnie, który mógł dowiedzieć się o niewierności żony, lecz niesłusznie ogranicza roszczenie do pełnoletności dziecka. Ma to istotne konsekwencje spadkowe. Nie powinno być tutaj de lege ferenda ograniczenia wiekiem dziecka.
Ustawa kodeks rodzinny porusza również problem ubezwłasnowolnienia z powodu choroby psychicznej lub innego rodzaju zaburzeń psychicznych, jak uzależnienie od alkoholu czy narkotyków. Gdy mąż matki stał się ubezwłasnowolniony w trakcie biegu terminu, to powództwo może wytoczyć jego przedstawiciel ustawowy, i jest to sześć miesięcy od wyznaczenia przedstawiciela. Ustawa zezwala na wytoczenie powództwa mężowi w ciągu sześciu miesięcy od zniesienia ubezwłasnowolnienia. Dobrze, że ustawa zezwala mężowi matki na wytoczenie powództwa również w sytuacji, w które zapadł on na zaburzenia psychiczne ale nie został ubezwłasnowolniony. Ma on sześć miesięcy od ustania zaburzeń na wytoczenie powództwa.
Wytoczenie powództwa następuje przeciwko dziecku i matce, zgodnie z art. 66 k.r.o..
c.d.n.
Komentarze
Pokaż komentarze