Początki art. 95 k.r.o.

Obowiązki dzieci i rodziców do siebie nawzajem

Pełny człowiek, czyli mężczyzna i kobieta, na samym początku swojego istnienia po stworzeniu przez Boga żył w raju. Jest to naukowy fakt. Nieświadomy istnienia zła żył z dnia na co dzień, nie znał śmierci i przez to był nieśmiertelny, niczym ten czarny kot z opowiadania Borgesa. Nieśmiertelność istniała od początku istnienia życia. Dzisiaj uważa się, że jest to co najmniej 3500 milionów lat, ludzkość dysponuje bezsprzecznymi dowodami na taki okres. Tyle lat mają już wykształcone organizmy.  

W każdym razie jakaś bezosobowa siła tkwiąca wewnątrz bozonów, fermionów, samych kwarków sprawiła, że po wielu nieudanych próbach pewne związki chemiczne kodujące informację rozpoczęły wytwarzanie kopii samych siebie. Pierwsze próby kopiowania z całą pewnością miały skończoną liczbę iteracji. Z czasem doskonałość informacji zdolnej do wytworzenia swojej podobnej do siebie kopii, bo przecież nie identycznej, stawała na coraz wyższym poziomie. Ilość uzyskanych pokoleń była coraz większa. To nauka wie na pewno, to jest fakt. Pewnego dnia (czy był to dzień słoneczny? A może jakiś inny?) poprzez czysty przypadek udało się Bogu stworzyć życie zaklęte w formie drzewa życia, którego my ludzie jesteśmy częścią. Czasami zastanawiam się, czy Bóg stwarzając życie, a także i nas, nie zakodował w naszych genach skończonej liczby pokoleń, a za nastaniem ostatniego wszystkie życie się skończy.

Trudno uznać w skali ewolucyjnej, kiedy można powiedzieć o wykształceniu się odruchu troski o bliskich, nazywanym obecnie przez ludzi miłością. Nie podlega wątpliwości, że przez dziesiątki milionów lat zachowanie człowieka cechowało się troską o zapewnienie kontynuowania biologicznego istnienia swego genotypu. Tak zachowują się zwierzęta, do których ludzie z całą pewnością byli kiedyś niezwykle podobni.. Zachowania istot, z których wywodzą się ludzie, z pewnością ewoluowały od najprostszych odruchów obrony swego potomstwa, tak jak czynią to dzisiaj chociażby ptaki, do więzi międzyludzkich trwających całe życie jednostki.

W chwili obecnej wielu zadaje sobie pytanie, kiedy nastąpiło wyjście człowieka z raju nieśmiertelności. Chyba kluczowe dla odpowiedzi jest odnalezienie w zapisie kopalnym momentu, kiedy pochowki stały się powszechne. Powszechne, znaczy istoty, które stawały się ludźmi, rozpoczęły uświadamianie sobie swojej śmiertelności. Według stanu dzisiejszej wiedzy o tym zjawisku, miało to miejsce na pewno ponad sto tysięcy lat temu. Czy może to było pierwsze uświadomienie sobie własnej śmiertelności w ogóle? Taka myśl, przy ognisku, może jeszcze wcześniej przed opanowaniem ognia, że ja też pewnego dnia przestanę oddychać? Wtedy ludzie wyszli z raju, i stali się śmiertelni. Należy uświadomić sobie, że historia człowieka to jedynie kilka procent jego istnienia jako istoty świadomej swej śmiertelności, czyli człowieka, który w zasadzie jest już w pełni ukształtowany i niczym nastolatek wychodzi z domu w świat. Człowiek wie, że o sobie nic nie wie.

Dzisiaj ustawa kodeks rodzinny i opiekuńczy w jednym artykule 87 podsumowuje lakonicznie te powyższe rozważania poprzez zdanie będące truizmem, to jest rodzice i dzieci są obowiązani do wzajemnego szacunku i wspierania się. Artykuł ten został ustalony w tym brzmieniu w ramach nowelizacji kodeksu rodzinnego. W tym zdaniu zawiera się całkowicie istota człowieka. Bez dbałości o rodzinę, o małżonka, o dziecko, o krewnych człowiek nie byłby człowiekiem, lecz nadal nieśmiertelnym dzikim zwierzęciem. Wszelki zamach na to jądro człowieczeństwa powinien być odparty wszelkimi dostępnymi ludziom środkami.

Art. 95 k.r.o. stanowi, że władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw. Dziecko natomiast, jeżeli pozostaje pod władzą rodzicielska, musi być rodzicom posłuszne, a w sprawach, w których może samodzielnie podejmować decyzje i składać oświadczenia woli, powinien wysłuchać opinii i zaleceń rodziców formułowanych dla jego dobra. Sami rodzice przed powzięciem decyzji w ważniejszych sprawach dotyczących osoby lub majątku dziecka powinni je wysłuchać, jeżeli tylko rozwój umysłowy i dojrzałość dziecka na to pozwalają oraz uwzględnić w miarę możliwości jego rozsądne życzenia.