Cleofas Cleofas
110
BLOG

Jednookie spojrzenie na demokrację

Cleofas Cleofas Polityka Obserwuj notkę 6

     Tekst Barbary Fedyszak-Radziejowskiej „Demokracja widziana oczami PO przegrała” ma swoją rację umocowaną w silnych emocjach. Do nich każdy ma prawo, ekspresja to uzewnętrznienie wewnętrznych przekonań, nie zawsze podanych w racjonalny sposób i przekonywujących. Ten niewielki materiał posługuje się poetyką artykułu prasowego, nieomal felietonu, w polityce jest nawet na to wymyślony termin na wypadek, gdyby autor miał być źle zrozumiany, ten termin to piękny retoryczny wykręt, a brzmi: skrót myślowy.

  Jeszcze jedna uwaga. Może zbyt duże mniemanie mam o sobie, ale potrafię czytać. Każda narracja ma swoje umocowanie w autorskiej głębi, a na nią składa się: wiedza, talent i wspomniane emocje. Gdy funkcjonuje to w narracji literatury pięknej, bądź w eseistyce humanistycznej, otrzymujemy dzieło sztuki, czasami trwale wpisujące się w historię literatury.

  Gdy jednak dotyczyć ma sfery politycznej, bądź naukowej, proszony jest względny obiektywizm. W polityce nie wymagajmy zbyt dużo i niech to będzie obiektywizm ideowy. Autorka pisze na blogu Kultury Liberalnej i taki obiektywizm jest pożądany. Cóż takiego czytamy w artykule-felietonie? Otóż od razu autorka nie zgadza się z wyrokami wyborów demokratycznych, a nawet twierdzi, że one są inne niż powinny być.

  Po kolei jednak, aby nie wpaść w podobne sidła nie metodologicznych wyroków.

 

  Czytając tekst Fedyszak-Radziejowskiej starałem się go wyżymać z waty sugerującej, że autorka ma zdanie krytyczne. Autorka oparła swoją artykulację na dwóch nogach, które zmierzają do założonej z góry emocjonalnej narracji. Ta pierwsza noga to metoda osiągnięcia wyniku rozstrzygnięć demokratycznych przez PO nazwana od nazwiska prominentnego posła, metoda Palikota.

  A druga noga, na której zmierza narracja artykułu, abyśmy go zrozumieli to: PO jest winna przyjętym ustaleniom okrągłego stołu, gdzie zapadały decyzje, jaka Polska ma być w przyszłości. Szybko jednak negocjujący przy okrągłym stole – a była to wiadomo: elita, napotkali odpór społeczny w czerwcowych wyborach 1989 roku, kiedy w I i II turze wyborów powiedzieli tak demokracji, a nie (nie wiem czemu wówczas wyborcy powiedzieli nie, autorka nie daje odpowiedzi)- załóżmy, że elitom.

  Ustosunkujmy się do tego materiału, który na każdym kroku narracyjnym można opatrzyć formułką przeprowadzanego dowodu: fałsz, fałsz, fałsz.

   Nie będę robił tego do każdego podanego przykładu, gdyż rozrosłoby się moje pisanie do zbyt dużych rozmiarów, skupię się tylko na wybranych punktach, gdyż autorka popełnia błąd obiektywizowania swoich emocji, które są co najwyżej jej sympatią polityczną, a niewiele mające z wyznawaną ideowością, albo z rozsądzaniem polityki.

  Metoda Palikota polega na deprecjonowaniu ludzi. Czort z tym deprecjonowaniem, bo jak z innym się nie zgadzam, to wie każdy kauzyperda, że deprecjonuję jego sposób myślenia, a tym samym osobę. Przecież spór polega na tym, że staram się interlokutora przekonać, że to ja mam rację, jestem w tej racji wyższy, a przynajmniej inny. Sam Palikot przyznał, że posługuje się tutaj narzędziami postpolitycznymi, on nazwał to nawet poppolityką. Czyli jakkolwiek rozumianą przez niego subtelność polityczną, bądź ideową, przekłada na język celebry medialnej, aby to szybko mogło pójść w obieg. Sam to opisał, sam do tego się przyznaje, acz posługuje się narzędziami do natychmiastowego skonsumowania przez media. Metoda Palikota nie została wynaleziona przez Palikota w naszej realności politycznej. Nie wiem przez kogo. Jednak nim usłyszałem nazwisko Palikot, usłyszałem, że Tusk miał dziadka w Wehrmachcie. Czy to nie było deprecjonowanie ludzi, czy to nie przyniosło efektu, aby nie głosować na PO, czy też Tuska?

  Ta celebra medialna miała nawet gwałtowniejszy skutek niż słynne małpeczki i zupełnie inne zakotwiczenie w osobie, do której było adresowane i była „oskarżana”. Nie wspomnę o ZOMO, które było największym kunsztem metody Palikota, albo o 13-letniej dziewczynce na gestapo. Jeżeli autorka zna „Poetykę” Arystotelesa to wie, jak dużo większa jest siła rażenia tego rodzaju stwierdzenia, niż metoda Palikota wg Palikota, która zawsze miała oprawę teatralizującą, czyli w pewnym sensie unieważniającą dosłowność. Bo stawiająca znak zapytania przy jakimkolwiek stwierdzeniu. Ale na pewno tak wybitna socjolog wie o narracji, bo nią w swojej pracy się posługuje.

  Zadam pytanie: czy to nie jest deprecjonowanie przeciwnika, czy to nie jest deprecjonowanie innego, drugiego? A tym samym wyboru między jednym a drugim, esencji demokracji?

  Okrągły stół zaś jest odpowiedzialny za demokracje fasadową. Z tego płynie prosty wniosek. Aby fasady nie było, trzeba ja zburzyć. W procesie historycznym nie można tego zrobić, bo to się dokonało. To stwierdzam przecież za Heglem. Zatem jest dzisiaj nie do pominięcia. Wynika z tego, że trzeba było zrobić drugi stół, jakikolwiek: okrągły, kwadratowy, który zburzyłby ustrój poprzedni i ustanowił nowy. Domyślam się, że miałby to być ustrój bardziej demokratyczny. Na czym to „bardziej demokratyczny” miałoby polegać, autorka nie pisze. Z pewnością wie, dlaczego jednak nie dzieli się z nami tą tajemną wiedzą o demokracji?

  Za to, że nie zaistniała tajemna wiedza o demokracji jest winna PO, bo przy okrągłym stole powstała demokracja fasadowa i tu największy wynalazek definiujący autorki: PO testowała możliwość wprowadzenia w Polsce wariantu demokracji skutecznie zainstalowanej w Rosji przez Władimira Putina.

  Napiszę: kolejny fałsz, może powinienem napisać: brednie. Ten sam fałsz wstępuje u autorki tego felietonu w kolejnych enuncjacjach emocjonalnych dotyczących establishmentu, mediów komercyjnych. A nawet patriotyzmu. Z patriotyzmem byśmy cofnęli się jednak hen w przeszłość i jakiegoś dowolnie wybranego romantyka byśmy obarczyli za dzisiejszą fasadę ustrojową. Jaki wpływ ma Platforma, że media komercyjne tak, a nie inaczej postrzegają scenę polityczną? Że tak, a nie inaczej oceniają poszczególnych polityków? Nie wiem. Wie to zdaje się Pospieszalski, bo twierdzi, że Pruszków.  

  Autorka z pozycji ahistorycznej próbuje przekonać, że tylko jedna strona ma rację, strona przegrana i ona powinna czuć się zwycięzcą. Zwycięzcą nie może czuć się wygrany, bo autorka uważa, iż osiągnął ten rezultat podstępem niedemokratycznym. Jako pointą posłużę się słowami autorki: dzisiaj wiemy, jak marksizm-leninizm był prostacką wizją świata.

  Wiedziałem już wówczas, gdy ten obowiązywał skrępowane umysły. Dzisiaj to wie Fedyszak-Radziejowska. To, co napisała autorka, jest jednookim spojrzeniem na demokrację, marksizmem-leninizmem, który już nie obowiązuje, ale krępuje umysł autorki, gdyż doszukuje się winnego przegranej Kaczyńskiego z powodu, że Komorowski śmiał wygrać.

Cleofas
O mnie Cleofas

To - to już lekka przesada.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (6)

Inne tematy w dziale Polityka