Motto:
Media, a zwłaszcza media publiczne, powinny być maksymalnie bezstronne
(anonimowy, polski polityk, pierwsza dekada XXI w.)
[…] potem nadciągnęła bezstronność, ciemna, głucha, nieprzenikniona. Przez jej skłębione opary nie mógł się przedostać ani głos, ani obraz, nie posiadający certyfikatu Ministerstwa Wolnej Myśli. Józef od lat starał się do nikogo nie odzywać, uznając milczenie za podstawę swego bezpieczeństwa. Szczęśliwie pracował w małym zakładzie mechanicznym na tyłach Dzielnicowego Komitetu Pluralizmu, a ta praca nie wymagała częstych spotkań. Gdy jednak ktoś, co nie zdarzało się często, pytał go o coś, Józef zwykł pokazywać, że bolą go zęby, lub w ostateczności wykonywał któryś ze starannie obmyślanych, niekonkretnych gestów.
Pewnego dnia, po powrocie z pracy, zastał w swoim mieszkaniu dwóch mężczyzn, zajętych czytaniem jego ulubionej powieści.
– Chcielibyśmy porozmawiać z Panem, Panie Józefie – pierwszy z mężczyzn uśmiechnął się chłodno – zastanawia nas bowiem, czy pańskie milczenie jest dostatecznie niezależne i bezstronne.
– Bo gdyby przypadkiem nie było – dodał drugi, zupełnie bez uśmiechu – to musielibyśmy dostrzec w nim rodzaj prowokacji. Mam nadzieję, że potrafi Pan rozproszyć nasze obawy.
– Już nie żyję – pomyślał Józef – a taki byłem ostrożny.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)