Wicepremier na rykowisku

Już wrzesień, rozpoczyna się czas rui u kopytnych. Samce wychodzą na rykowiska, by zagrać rolę maczo w tzw. „majestatycznym spektaklu natury”. Ostępy leśne wypełniają się głuchym rykiem, beczeniem, wonią gruczołów zapachowych i innymi tego typu obrzydliwościami. Właśnie usłyszeliśmy pierwszy akord w wykonaniu wicepremiera Piechocińskiego. Wydał on ryk, który omal nie zepchnął w przepaść prezesa Brauna Juliusza. Nie wiedzieć jednak czemu, uzyskawszy znaczną przewagę, zamiast rzucić się i dobić konkurenta własnego gatunku, postanowił on wpierw ugodzić przemykającego nieopodal lisa. Lis jak wiadomo do otwartej walki nie stanie, ma w odwodzie kryjówki, nory, ciemne korytarze, tajne przejścia i tajnych pomocników.

„... ten Lis już oszalał zupełnie!” – zżymało się premierzydło nie mogąc trafić rogiem sprytnego rudzielca – „albo wy zrobicie z tym porządek [mój Braunie], albo ja go zrobię!” Porządek na rykowisku? To niemożliwe, to domena chaosu.

Biedny, biedny premier, gdy ktoś szarżując przecenia swoje siły – zamiast lęku budzi wesołość, a miast potęgi i mocy pozwala odkryć u siebie inne cechy, np. zdolnego parodysty lub, z przeproszeniem, standupera. Piechociński, którego pozycja we własnym, rodzonym PSLu jest, zdaje się, dość słabawa, poza nim znaczy faktycznie niewiele więcej niż jego marionetkowi poprzednicy z ZSL – Czesław Wycech czy Stanisław Gucwa, choć tamci byli przynajmniej marszałkami sejmu¹. Inaczej mówiąc znaczy akurat tyle co jeleń na rykowisku namalowany przez powiatowego artystę.

No dobrze, może zbyt ostro potraktowałem pana wicepremiera deprecjonując jego moce, a przecież ma on w tym dziwnym państwie kilka istotnych przywilejów. Gdy na przykład trzeba będzie podpisać jakiś kontrakt, rujnujący kraj i uzależniający go na kilkadziesiąt lat od agresywnego sąsiada, to będzie miał on prawo i obowiązek złożyć pod nim podpis… lub odcisk racicy.

¹ Powiadano wówczas, że laska marszałkowska to kij od szczotki zakończony gucwą.