0 obserwujących
11 notek
36k odsłon
529 odsłon

Walka o władzę nad Legionami (2)

Wykop Skomentuj

Niemcy dążyli, aby wszystkie wyższe stanowiska dowódcze zostały obsadzone przez oficerów niemieckich. Ponadto w późniejszych miesiącach wybuch rewolucji w Rosji zmienił stanowisko Niemiec względem Polaków. Jasnym stało się, iż dowództwo niemieckie z powstaniem armii polskiej nie może wiązać nadziei, które pokładało w roku 1916. Piłsudski zdawał sobie sprawę, że dalsze wspieranie Niemców jest niemożliwe. Wywołany został tzw. kryzys przysięgowy. Zaprzysiężenie żołnierza polskiego wydało się Niemcom rzeczą potrzebną, nie ze względów wszakże wojskowo – dyscyplinarnych, ale politycznych. Erich Ludendorf stwierdził jasno: „Polacy mają pokazać, czy w ogóle chcą iść z Niemcami”[13].

Złożenie przysięgi posłuszeństwa cesarzowi było zaplanowane na 9 i 11 lipca 1917 roku. Ogromna większość legionistów odmówiła podporządkowanie się Beselerowi tak jak sugerował Piłsudski. Niesubordynowani żołnierze zostali osadzeni w obozach w Beniaminowie (oficerowie) i Szczypiornie. W nocy z 21 na 22 lipca 1917 roku aresztowano Piłsudskiego, niejako na własną prośbę wraz z Kazimierzem Sosnkowskim[14].

W zasadzie był to początek końca wojskowych planów państw centralnych w stosunku do Polaków. Nastroje antyniemieckie były coraz większe. W takiej sytuacji inicjatywę przejęli Austriacy. W wyniku porozumienia pomiędzy najwyższymi austro-węgierskimi czynnikami wojskowymi i politycznymi podjęto w sierpniu 1917 roku akcję odtwarzania w okolicach Przemyśla Polskiego Korpusu Posiłkowego. Duża część legionistów pochodzących z Galicji (201 oficerów i 3265 szeregowych z II i III Brygady), zdecydowała się wystąpić z Polskiej Siły Zbrojnej i wstąpić do armii austro-węgierskiej na froncie włoskim i siedmiogrodzkim[15].

Z kolei kompletnym fiaskiem zakończyła się akcja werbunkowa podjęta przez Beselera, w wyniku której można było liczyć na 101 oficerów i 1125 podoficerów i szeregowych[16]. W zaistniałych okolicznościach TRS była kompletnie skompromitowana i uległa rozwiązaniu. Kolejna próba organizacji Wojska Polskiego została podjęta przez powołaną do życia 12 września 1917 roku Radę Regencyjną. Pomimo jej starań aż do jesieni 1918 roku nie odniosła ona na tym polu większych sukcesów.


[1] J. Dąbski, Wojna i ludzie - wspomnienia z lat 1914-1915, Warszawa 1969, s. 73.

[2] Z. Cieślikowski, Tajemnice śledztwa KO 1042/27. Sprawa generała Wł. Ostoi-Zagórskiego ,Warszawa 1997, s. 37.

[3] W. Korpalska, Władysław Eugeniusz Sikorski. Biografia polityczna, Ossolineum 1981, s. 68.

[4] Ibid., s. 71

[5] Ibid., s. 290; J. Lewandowski , Królestwo Polskie pod okupacją austriacką 1914 – 1918, Warszawa 1980.

[6] M. Wrzosek, Polski czyn zbrojny podczas pierwszej wojny światowej 1914-1918, Warszawa 1990, s. 250.

[7] P. Mikietyński, Generał Stanisław hrabia Szeptycki. Między Habsburgami a Rzeczpospolitą, Kraków 1999, s. 138.

[8] J. Pajewski, Polityka mocarstw centralnych wobec Polski podczas pierwszej wojny światowej, „Roczniki Historyczne” 1962, r. 28, s. 32.

[9] Ibid., s. 33.

[10] M. Patelski, Generał broni Tadeusz Jordan Rozwadowski żołnierz i dyplomata, Warszawa 2002, s. 120.

[11] J. Pajewski, Odbudowa państwa polskiego 1914-1918, Warszawa 1985, s. 98.

[12] M. Patelski, op. cit., s. 125.

[13] J. Pajewski, Odbudowa…, s. 168.

[14] Ibid., 169.

[15] P. Mikietyński, op. cit., s. 203.

[16] M. Wrzosek, op. cit., s. 306.

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura