Blog
blog Unuka
unukalhai
unukalhai unuk.al.hayah@gmail.com
49 obserwujących 145 notek 213398 odsłon
unukalhai, 6 grudnia 2018 r.

Jezus i Sanhedryn 

494 21 1 A A A

Przedstawiam ostatni już tekst z cyklu „Jezusowego”, którego projekt podjąłem kilka lat temu, zaś jego realizację rozpocząłem w styczniu 2014 r. notką zatytułowaną „Vera Cruz” (na s24). 

Tło historyczne związane z mesjańską misją Jezusa Nazarejczyka przedstawiłem w zamieszczonych wcześniej tekstach.

W nawiązaniu do przedmiotowej tematyki pozostał do opublikowania jeszcze jeden tekst dotyczący Całunu Turyńskiego, który w zamierzeniu zamykałby jakby klamrą tematykę „Cyklu Jezusowego”.  

 Przechodzę do zasadniczego wątku.

W tekście te daty, które nie posiadają dookreślenia, odnoszą się do nowej [naszej) ery. Jeśli data dotyczy starej ery wówczas dodaję skrót : a.Ch.n (łac. ante Christum natum; przed narodzeniem Chrystusa). Ponadto nazwa Sanhedryn, jeśli jest napisana z dużej litery, oznacza Sanhedryn Jerozolimski.

1. Sanhedryn

„Pan rzekł do Mojżesza: zwołaj mi siedemdziesięciu mężów spośród starszyzny Izraela, których znasz jako ludzi doświadczonych i wpływowych. A gdy się zgromadzą, niech staną wraz z tobą w Namiocie Spotkania.” (Księga liczb 11, 16 ).

[podaję za: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu w opracowaniu Biblistów Polskich z inicjatywy Towarzystwa Świętego Pawła; Radom 28 czerwca 2008 – ST oraz Radom 30 czerwca 2005 - NT. Wszystkie inne cytaty z Pisma Św. w tekście niniejszej notki również wg ww. edycji].

Oto dlaczego Wysoka Rada ( Sanhedryn) w Jerozolimie liczyła siedemdziesięciu członków, a nie dajmy na to stu, pięćdziesięciu lub inną ich ilość. W zasadzie liczyła ich siedemdziesięciu jeden, gdyż przewodniczył jej arcykapłan aktualnie pełniący tę funkcję - na podobieństwo Mojżesza - jedyny pośrednik między Bogiem Izraelitów a Ludem Przymierza. W skład tego gremium wchodzili, rzecz jasna, kapłani którzy już wcześniej pełnili funkcję arcykapłana. Najbardziej znany przykład to wymienieni przez Ewangelistów Annasz (Hanania) oraz jego zięć Kajfasz (Qayafa), o których szerzej było w poprzednich tekstach o tytule "Piłat, Kajfasz, Herod i Jezus" plus numer kolejnej notki cyklu.

Z tegoż względu zespół tłumaczy Biblii hebrajskiej na grekę w egipskiej Aleksandrii liczył również siedemdziesiąt osób, skąd zresztą wzięła się nazwa tego przekładu, jakkolwiek łacińska, a mianowicie Septuaginta (łac. siedemdziesiąt) . . Ze względu na to, iż okres prac nad przekładem Septuaginty wyniósł grubo powyżej stu lat, to gdy skład zespołu tłumaczy ulegał zmniejszeniu z powodów losowych, osobistych itp., wówczas był sukcesywnie uzupełniany do wymaganej ich ilości. Oczywiście Księga Liczb podaje „ideologiczne” uzasadnienie do innych, mających „sakralne” znaczenie liczb w rodzaju „dwanaście”, (pokolenia), czterdzieści” (dni, lat) i temu podobne. Jeśli ktoś by miał chęć to może sam sobie doczytać.

Sanhedryn (Wysoka Rada) to zniekształcenie greckiego określenia synhedrion oznaczającego gremium pełniące rolę trybunału oraz rady zarządzającej. W teokracji judejskiej Wielki Sanhedryn (jerozolimski) stanowił rodzaj sądu najwyższego, czyli ostateczną wyrocznię w sprawach religijnych i cywilnych (życia codziennego) dla członków Ludu Przymierza. W innych, poza Jerozolimą, miastach prowincji Judea funkcjonowały tzw. małe sanhedryny liczące po 23 członków, które rozstrzygały sprawy o wymiarze lokalnym, według właściwości terytorialnej. Ale miast takich nie było więcej niż cztery. Po włączeniu w 6 roku Judei w skład Imperium Romanum, jako jednej z jego prowincji, Sanhedryn został pozbawiony rozstrzygnięć o charakterze politycznym, które przekazane zostały do kompetencji namiestnika rzymskiego.

Ziemska misja Jezusa Nazarejczyka wydarzyła się w pewnym szczególnym momencie historycznym, który w sposób zasadniczy wpłynął na relacje pomiędzy Nazarejczykiem a władzami teokracji judejskiej. Wymienię podstawowe cechy wyróżniające ów moment na tle innych epok historycznych świata starożytnego.

Pierwsza połowa pierwszego wieku to okres, gdy Imperium Romanum panowało na wszystkich lądach położonych nad Morzem Śródziemnym, które Rzym zasadnie nazywał określeniem Mare Nostrum (Nasze morze) . Gęsta sieć dróg bitych, w tym głównych szlaków handlowych strzeżonych przez patrole konnej jazdy oraz ufortyfikowane strażnice, zapewniała szybka i bezpieczną komunikację do wszystkich prowincji imperium. Od czasów dokonania podbojów przez armię Aleksandra Macedońskiego, a w ich rezultacie intensywnej polityczno-kulturowej hellenizacji podbitych krain, standardem dla wschodniej części świata śródziemnomorskiego i bliskowschodniego był grecki wzór organizacji cywilizacyjnej, czyli powstawanie właściwych po temu instytucji, zaś język grecki stawał się uniwersalnym środkiem komunikacji w ramach tegoż świata. Z kolei rozszerzające się wpływy Rzymu narzucały jednolity gorset prawny dla jego dominiów. Świat ten charakteryzował się rozwiniętymi relacjami handlowymi, łatwością przemieszczania się ludzi, a tym samym idei. Rozwój miast wraz z ich infrastrukturą w rodzaju ośrodków kultury i nauki, szkół, bibliotek, teatrów (amfiteatrów), akweduktów, stadionów i gimnazjonów, łaźni publicznych stawał się czynnikiem dynamizującym ww. procesy i narzucającym wzorce do naśladowania.

Opublikowano: 06.12.2018 15:47. Ostatnia aktualizacja: 07.12.2018 15:50.
Autor: unukalhai
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Na ogół bawię się z losem w chowanego

Ostatnie notki

Najpopularniejsze notki

Ostatnie komentarze

  • to nie było wotum nieufności, tylko wotum nienawiści.
  • @Pogodny on nie był elektrykiem. Był w stoczni ładowaczem akumulatorów używanych do...
  • @Kubuś Puchatek No bój że się Boga, bo co też Ty wypisujesz do mnie. Ja rozumiem, że...

Tematy w dziale Społeczeństwo