Od pewnego czasu funkcjonuje pojęcie "rekuperacja". Czym zatem jest to zjawisko ?
Cóż, kiedyś budowa domu nie była zbyt trudna. Osadnik, czyli przybysz gdzieś z daleka uzyskiwał odpowiedni obszar gruntu z przeznaczeniem na osiedlenie się. Wiadomo, była to inwestycja dla obu stron. Osadnik otrzymywał możliwość poprawienia swojego bytu i stworzenia własnego domu. Jednocześnie też uzyskiwał miejsce pracy, która miała mu dać możliwość utrzymania rodziny.
Zasadźca, czyli właściciel obszaru, pozyskiwał w ten sposób nowego użytkownika w zamian za czynsz, który nowy osadnik będzie w przyszłości płacił. W przyszłości, bo przez pewien okres czasu osadnik musiał zainwestować w wybudowanie sobie domu i zorganizowanie przestrzeni gospodarczej.
W takich warunkach bardzo starannie wykonywano prace budowlane, bo każdy błąd mścił się bardzo dotkliwie. Z zasady zabudowania gospodarstwa wznoszono w środkowej części łanu, czyli obszary przyznanego osadnikowi na zagospodarowanie. Najczęściej budynek stawiano tam, gdzie najłatwiej było dokopać się do gruntu na podłożu gliniastym. Nie było to przypadkowe, bowiem glina wydobywana z własnej nieruchomości stanowiła surowiec do wyprodukowania cegły niezbędnej do wzniesienia budynku. Dół po wybranej glinie także był przydany i po odpowiednim ukształtowaniu stawał się piwnicą niezbędną w gospodarstwie. Dom mieszkalny także nie był duży z uwagi na ograniczone możliwości ogrzewania. Wykorzystywano drewno a w najbardziej odległych czasach osadnictwa pozyskiwano je z wyrębu lasu, by pozyskać tereny na produkcję rolniczą.
W miarę upływu czasu część gospodarstw rolnych przekształcała się w warsztaty rzemieślnicze a te ustąpiły miejsca manufakturom. Dopiero przełom wieków XIX i XX - w związku z wynalezieniem maszyny parowej - dokonał rewolucji przemysłowej. Z kolei kolejne okresy zmusiły społeczeństwo do poszukiwania oszczędności, bowiem nastąpił nie tylko deficyt niektórych surowców, ale też koszt wzniesienia i eksploatacji obiektów zaczął mieć istotne znaczenie w budżecie prawie każdej rodziny żyjącej z pracy własnych rąk.
W pierwszych latach XXI wieku doceniono znaczenie kosztu ogrzewania mieszkań.
O ile wcześniej bazę domu stanowiły centralnie ułożony piec z kominem, teraz mówi się o konieczności rezygnacji z komina w budynku. I w tym właśnie miejscu rozpoczyna się rozmowa o "rekuperacji" - czyli wykorzystaniu ciepła powietrza usuwanego z pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w ramach wentylacji.
Pierwotnie stosowano "wentylację grawitacyjną" - czyli naturalny ruch przemieszczania się powietrza ogrzanego ku górze oraz opadania ciepła schłodzonego. Nie wymagało to praktycznie żadnych dodatkowych rządzeń, chociaż przykład pieca z kominem jest tutaj właściwy.
Komin jest prostym urządzeniem wywołującym ruch powietrza w określonym kierunku.
Wlot do komina znajduje się w strefie znacznie cieplejszej, aniżeli jego wylot umieszczony możliwie wysoko ponad poziomem gruntu. Tam dodatkowo ruch powietrza wzbudza zjawisko "wyciągania" powietrza z przewodu kominowego z dołu ku górze. Ten ruch powietrza pozwala na stosowanie ognia w palenisku - ogień pali się dzięki dostarczanemu przez ruch powietrza tlenowi a niepożądane produkty spalania wędrują "do atmosfery".
Wewnątrz budynku tlen potrzebny jest również do oddychania mieszkańcom. Skrótowo można powiedzieć, że ruch powietrza z pieca ku górze (przez komin do atmosfery) powoduje zasysanie tego powietrza "z zewnątrz" różnymi szczelinami - które zawsze istnieją a nawet w przypadku bardzo szczelnego pomieszczenia świeże powietrze z zewnątrz dostaje się do wnętrza różnymi szczelinami pomiędzy drzwiami i oknami a murem budynku. W ten sposób mieszkańcy zawsze mają dostęp świeżego powietrza niezbędnego do oddychania.

https://www.ecocomfort.pl/wp-content/uploads/2015/05/rekuperacja-sposobem-na-smog.jpg
W tym miejscu przechodzimy do zjawiska rekuperacji. Współczesne trendy w budownictwie likwidują komin i palenisko w budynku. Trzeba jednak dodać, że powietrze wewnątrz pomieszczeń zazwyczaj jest zacznie cieplejsze, aniżeli to na zewnątrz budynku. Wymiana powietrza jest niezbędna, więc tradycyjny komin należy zastąpić innym urządzeniem. Zanim ciepłe powietrze z nadmiarem wydychanego dwutlenku węgla opuści pomieszczenie - przepływa przez wymiennik o specyficznej konstrukcji - gdzie jest wykorzystywane do ogrzania powietrza zasysanego do wnętrza budynku. W zależności, jak bardzo będzie skomplikowana konstrukcja - już nie "komina", ale "rekuperatora" - tak więcej swojego ciepła przekaże powietrze "zużyte" nowej porcji zasysanej z zewnątrz.
Tu trzeba też zwrócić uwagę na dwie pojemności powietrza. Ta pierwsza - to powietrze wewnątrz pomieszczeń. Ma ono pojemność określoną kubaturą budynku, czyli objętością wszystkich pomieszczeń budynku mieszkalnego czy też użytkowego. Jest to mniej więcej objętość wyrażona iloczynem długości, szerokości i wysokości budynku z wyłączeniem objętości ścian wewnętrznych.
Ale w takim budynku egzystuje też druga objętość powietrza zawartego w przestrzeni płuc wszystkich osób znajdujących się w tym pomieszczeniu w chwili ich sumarycznego jednego wdechu.
Proces oddychania to wymiana powietrza po pobraniu z niego części tlenu oraz wydzielenie z organizmu nadmiaru dwutlenku węgla oraz pary wodnej.
Okazuje się, że te dwie objętości różnią się między sobą znacząco. Oznacza to, że aby zapewnić wymianę powietrza dla wszystkich domowników, nie trzeba wymieniać w jednej chwili całej objętości powietrza wewnątrz obiektu.
Rekuperator - to urządzenie, w którym przepływa zużyte powietrze oddając swoje ciepło nowej objętości. W zależności od wydajności tego urządzenia - powolny ruch powietrza może z jednej strony oddawać swoje ciepło, z drugiej zaś nowa ilość powietrza zostanie ogrzana w stosunku do temperatury "na zewnątrz". Jak widać - nie jest to proces szybki, ale pozwala na wstępne ogrzanie powietrza "z zewnątrz" do temperatury pokojowej przy zapewnieniu ciągłej dostawy powietrza "z zewnątrz".
Wyobraźmy sobie pomieszczenie z otwartym oknem zimową porą... O ile latem byłoby trudno oddychać z uwagi na upał, to zimą, przy ujemnych temperaturach można przemarznąć... A rekuperator "załatwia nam" wymianę powietrza na świeże przez całą dobę i bez konieczności dogrzewania pomieszczenia...
I zamiast otwierania okien - trzeba też dodatkowo wykonać sieć przewodów nawiewających świeże powietrze oraz zasysających to zużyte. I nie jest prawdą, że nie trzeba żadnego ogrzewania. Owszem, do ogrzania pomieszczenia do temperatury pokojowej jest potrzebne źródło ciepła, ale już "dogrzewanie" nowej porcji powietrza nie wymaga dodatkowej energii.
I jeszcze jedna uwaga: - w okresie letnim wprowadzane w ten sposób świeże powietrze jest w temperaturze znacznie wyższej, niż to "zużyte" - więc część ciepła nowego powietrza przejmie to usuwane z pomieszczenia - w efekcie odniesiemy wrażenie nawiewu chłodniejszego powietrza - już bez konieczności stosowania dodatkowej klimatyzacji - która także wymaga energii elektrycznej.
W tym miejscu można zastanowić się nad wykorzystaniem tego zjawiska nie tylko przy budowie nowych mieszkań, ale też nad jego wykorzystaniem w mieszkaniach już istniejących...
źródło:
https://www.google.com/search?channel=crow5&client=firefox-b-d&q=rekuperacja


Komentarze
Pokaż komentarze (1)