Ogrzewanie pomieszczeń staje się coraz większym problemem politycznym. Tradycyjnie do ogrzewania pomieszczeń stosowano płomień otwarty, który w miarę rozwoju cywilizacji przekształcono w piec. Było to palenisko obudowane z wyprowadzeniem dymu jako zbędnego już produktu spalania.
Taki piec działał długo i był skuteczny do czasu, aż okazało się, że węgiel daje zbyt wiele popiołu i dymu.
Wtedy palenisko wyprowadzono z mieszkania i ulokowano je w części gospodarczej budynku. Jedną z pierwszych takich konstrukcji było zastosowanie przepływu ogrzanego powietrza do poszczególnych pomieszczeń. Jednak dużo skuteczniejszym rozwiązaniem było ogrzewanie etażowe - gdzie palenisko znajdowało się w kotle wodnym a ogrzana woda była rozprowadzana do poszczególnych pomieszczeń rurami centralnego ogrzewania a grzejnik stał się standardowym wyposażeniem.
W latach 60. XX w. w Polsce dokonano pewnej reorganizacji technik grzewczych w okresie zimowym. Piec był lokowany w centrum osiedla a rury ciepłownicze dochodziły do poszczególnych budynków. Jednak wspólną cechą tego systemu był ogrzewanie poprzez spalanie koksu - czyli węgla koksującego wstępnie wypalonego w koksowni. Uzyskiwano tutaj gaz palny miejski - który wykorzystywano początkowo do celów oświetleniowych, a ostatecznie stał się on podstawowym medium grzewczym w kuchni gospodarstw domowych. Uzyskiwano również koks - czyli wstępnie wypalony węgiel koksujący, który doskonale dopalał się w paleniskach "centralnego ogrzewania" domków jednorodzinnych czy też lokalnych kotłowni osiedlowych.
W miarę upływu czasu produkcja koksu stawała się zbyt powolna w stosunku do zapotrzebowania - stąd i cena koksu systematycznie wzrastała.
Pewną reformą tego systemu było spalanie węgla w elektrociepłowniach - czyli w specjalnych urządzeniach przygotowujących parę wodną do napędu generatorów prądotwórczych. Producent wytwarzał ciepło do produkcji energii elektrycznej - za co brał niemałe pieniądze a poza tym udostępniał ciepło schładzanej wody odbiorcom do podgrzewania wody pitnej przez cały rok oraz na cele ogrzewania w okresie jesienno-zimowym.
W tym przypadku już nie stosowano koksu lecz węgiel kamienny lub brunatny. W trosce o ochronę środowiska dopracowano specjalne piece do spalania mielonego węgla wtryskiwanego pod dużym ciśnieniem wprost do paleniska. System kominowy został wyposażony w skomplikowany system filtrów, które wychwytywały ze spalin prawie wszystkie substancje chemiczne oraz popioły - co pozwoliło na znaczne ograniczenie toksyczności spalin.
Niemniej - w zurbanizowanej przestrzeni miejskiej - ten sposób wpłynął na zlikwidowanie znacznej części palenisk - co ograniczyło zadymienie w zwartej zabudowie.
I to jest w mojej ocenie najbardziej właściwy kierunek systemów ogrzewania sezonowego pomieszczeń.
Zdaję sobie sprawę, że przeciąganie sieci ciepłowniczej w już istniejącym systemie mieszkaniowym jest i czasochłonne, i kosztowne. Ale do każdego obiektu są doprowadzone przewody wysokiego napięcia. Uważam, że prąd elektryczny może być stosowany do celów grzewczych nawet bardziej, aniżeli inne paliwa. Przede wszystkim około 98% dostarczonej energii może być wykorzystane dla celów grzewczych. Piec elektryczny może kumulować wytworzone ciepło i w przypadku dogrzewania pomieszczeń może to zdecydowanie ograniczać ilość pobranego prądu.
Piece elektryczne można sterować w prosty sposób tak, aby uzyskać najmniejsze zużycie energii elektrycznej przy założonym programie ogrzewania.
Jedyną wadą tego systemu jest cena energii elektrycznej dla konsumenta. W tym przypadku warto zastanowić się - w jaki sposób można zmniejszyć koszt jednostkowy ceny prądu w zależności od wielkości pobranej energii elektrycznej.
Przy założeniu, że koszt wytworzenia prądu elektrycznego jest stały w czasie - to przy zwiększonej ilości pobranego prądu koszt stały jego wytworzenia maleje w miarę pobranej ilości prądu.
Tak mniej więcej działa rozliczenie "taryfowe" - gdzie konsument płaci różne ceny za pobraną energię i przy korzystaniu z pieca tzw. akumulacyjnego może korzystać ze specjalnej taryfy ulgowej. Tak było kiedyś, już w latach 70 XX w.
Obecnie mamy możliwość korzystania z urządzeń o bardzo ograniczonym poborze mocy - co daje pewne nadwyżki mocy w elektrowniach... które pozostają niewykorzystane z uwagi na ograniczenia w poborze prądu z uwagi na jego cenę.
Gdyby tak dokładnie policzyć - ile naprawdę musi kosztować prąd w zależności od jego zużytej ilości - elektryczne ogrzewanie pomieszczeń mieszkalnych byłoby znacznie bardziej sprzyjające ochronie środowiska, niż spalanie gazu czy węgla w indywidualnych piecach grzewczych.
Może warto iść w tym kierunku ?
Komentarze
Pokaż komentarze