Wojna w Syrii

Wojna w Syrii jest dobrą okazją do przedstawienia, na podstawie przykładu, racjonalnej liberalnej polityki zagranicznej.

Reżim Asada jest przykładem najgorszego wroga, podobnie jak dawniej reżim Saddama - to największe zło - ludobójcy pokroju Stalina, odpowiedzialni za okrutną śmierć o wiele większej liczby ludzi niż liczba ofiar terrorystów. Powinniśmy wspierać wrogów Asada. Nie wolno nam pomagać Asadowi w żadnym przypadku.

Kurdowie są przykładem przeciwnym - to naród bez własnego państwa, mordowany przez Turków, Arabów, naród walczący o wolność - takim narodom liberałowie mają obowiązek pomagać w miarę możliwości w pierwszej kolejności. Głównym wrogiem Kurdów jest ISIS, powinniśmy więc wspierać wrogów ISIS. Nie wolno nam pomagać ISIS w żadnym wypadku.

Racjonalna polityka liberalna wymaga więc zaangażowania militarnego po stronie Kurdów i po stronie niektórych wrogów Asada. Kurdom pomożemy pokonać wrogów i ustanowić niepodległe państwo na wzór Polski z 1918 - poprzez wykrojenie go z terytoriów państw gnębiących Kurdów.

Racjonalna polityka liberalna wymaga też wsparcia militarnego dla liberalnej partyzantki walczącej z Assadem, ale pod warunkiem, że ta partyzantka popiera walkę Kurdów o niepodległości Kurdystanu.

Ten prosty obraz niestety zakłóca nasz sojusz z Turcją w ramach NATO. Sojusz ten nie pozwala Polsce oficjalnie pomagać Kurdom. Powinniśmy robić to nieoficjalnie, naciskając jednocześnie na Turcję, żeby zmieniła politykę wobec Kurdów.