Prawo podmiotem obowiązku

W tej notce słowa "prawo" użyłem w innym znaczeniu niż we frazie "prawo podmiotu". "Prawo" to skrót myślowy, gdyż nie istnieje podmiot o nazwie "prawo". "Prawo" oznacza zbiór podmiotów obowiązku, który nie ma reprezentanta, i który jest zbiorem wspólnym dla wszystkich zbiorów podmiotów obowiązku w odniesieniu do praw człowieka. Tak zdefiniowane Prawo to: policja, prokuratura, każdy sąd jest osobnym podmiotem, każdy adwokat i każda kancelaria jest osobnym podmiotem, różne trybynały specjalne, więzienia, kuratorzy, inspektorzy, komornicy... Tak zdefiniowane Prawo działa dopiero wtedy, gdy stwierdzono prawdopodobne naruszenie prawa podmiotu lub wpłynęła skarga. Działania Prawa regulowane są poprzez przywileje, np. przywilej łamania praw osoby podejrzanej o naruszenie prawa podmiotu.

Tak zdefiniowane Prawo nie może działać prewencyjnie (łamanie prawa osób podejrzanych o zamiar naruszenia prawa) ani profilaktycznie wobec osoby dojrzałej niezagrożonej bardziej niż inne podmioty (to z prawa do równości, ale np. dzieci mają naturalne prawo do profilaktyki). Przykładowo, program partii, zawierający plany działalności przestępczej, nie może być przyczyną żadnych działań Prawa. Dopiero realne zagrożenie lub groźba bezprawna może być przyczyną działań Prawa. Innym przykładem jest zatrzymanie kierowcy przekraczającego dozwoloną szybkość na drodze, która jest pusta na pewnym odcinku, np. z powodu robót drogowych. Nie ma zagrożenia - nie ma prewencji.

Tak zdefiniowane Prawo nie może narzucać ani egzekwować żadnych obowiązków, chyba że podmiot jest podmiotem obowiązku. Podmiotem obowiązku można być tylko na dwa sposoby: podmiot obowiązku zdefiniowany w prawie podmiotowym lub podmiot zobowiązania wynikający z ważnej prawnie umowy wzajemnej.