Ustrój państwa

Temat ten przewinął się niewyraźnie w innych notkach, ale czuję się zobowiązany go zaprezentować z naciskiem osobno, gdyż sytuacja na scenie politycznej każe przypuszczać, że wiele osób nie rozumie podstaw.

Podstawowym podziałem jest oczywiście podział na dobro i zło. Dobry ustrój to kapitalizm, zły to socjalizm. Przy takim uproszczeniu feudalizm jest odmianą socjalizmu, charakteryzującą się tym, że klasę rządzącą, zwaną w socjalizmie biurokracją, w feudalizmie nazywamy arystokracją. A skoro już mowa o podstawach, to warto przypomnieć, że podstawową różnicą między kapitalizmem a socjalizmem jest istnienie klasy rządzącej w socjalizmie i demokracja (czyli brak klasy rządzącej) w kapitalizmie.

Warto sobie uświadomić, że wciąż żyje sporo ludzi ogłupionych przez socjalistyczną propagandę - tzw. homo sovieticus - którzy wierzą, że kapitalizm też posiada klasę rządzącą - to kłamstwo wymyślone przez socjalistów, żeby zamazać różnicę między dobrem a złem. Socjaliści swoją klasę rządzącą kłamliwie nazywali klasą robotniczą, aby usprawiedliwić istnienie klasy rządzącej koniecznością zemsty na poprzedniej obalonej klasie rządzącej. Bandyci zabili feudałów, weszli na ich miejsce, ale ustrój pozostał ten sam. Najłatwiej ten mechanizm prześledzić na historii Chin, gdzie od tysięcy lat trwa ta huśtawka. Co kilkaset lat arystokracja zastępuje biurokrację lub odwrotnie, a ustrój się nie zmienia.

Rewolucja kapitalistyczna była możliwa dzięki miastom, posiadającym swoją suwerenność i prawa miejskie inne niż prawo feudalne. Z czasem okazało się, że miasta potrafią się obronić przed władcami, którzy próbowali im narzucać swoją władzę lub swoje prawa, aż wreszcie wolni mieszczanie, rzemieślnicy i robotnicy wspólnie dokonali rewolucji (najpierw w Holandii) i ogłosili wolność każdego człowieka. W kapitalizmie każdy może zostać władcą, niezależnie od klasy, do której należy. W wolnych wyborach może startować szlachcic, mieszczanin, a nawet chłop. W socjalizmie nie ma wolności, a władzę może sprawować tylko przedstawiciel klasy rządzącej, arystokrata lub biurokrata (tzw. partyjny).

W niektórych krajach kapitalizm trwa już całe wieki - przez wiele pokoleń utrwalały się postawy wolnościowe. Tacy Holendrzy czy Anglicy mają kapitalizm wyssany z mlekiem matki, mogą żonglować prawami bez obawy, że popełnią jakiś poważny błąd, który zrujnuje kraj. Nie potrzebują już osobnych praw miejskich, nie potrzebują silnych miast, zdolnych obronić się przed armią feudała czy biurokraty marzącego o władzy absolutnej. Naród, który wolność wyssał z mlekiem matki, nie jest zagrożony taką patologią. Polska niestety jest.

W Polsce nie mamy wielopokoleniowej tradycji kapitalizmu, przeciwnie, większość Polaków ma socjalizm (feudalizm) wyssany z mlekiem matki. Nawet jeśli świadomie rozumiemy, że kapitalizm jest dobrym ustrojem, to nieświadomie popieramy z nawyku złe pomysły, cofające nas do czasów PRL lub czasów feudalnych. Jesteśmy teraz na początku drogi, jak Holendrzy 450 lat temu, jak Anglicy 350 lat temu - im już było łatwiej, bo po prostu skopiowali holenderskie wzorce rozwoju. Teraz u nas zaczęła sią rewolucja kapitalistyczna (drugi raz próbujemy, 100 lat temu się nie udało), idzie nam ona bardzo łatwo, dużo łatwiej niż np. Anglikom 350 lat temu, czy Francuzom 250 lat temu, gdyż znamy więcej cudzych doświadczeń i błędów. Jednak błędy zawsze są zagrożeniem, dlatego trzeba uważać, żeby ich nie popełniać. W tym celu dobrze jest mieć zdrowe fundamenty.

Fundamentem rewolucji kapitalistycznej są władze miejskie, niezależne od władzy centralnej i terenowej (wojewódzkiej). Dopóki w Polsce nie wyrosną pokolenia, które kapitalizm wyssały z mlekiem matki, dopóty musimy umacniać niezależność władzy miejskiej od województw, ministerstw i innych władz otaczających miasta. Przykładowo, każde miasto powinno posiadać własny miejski sąd okręgowy; żaden sąd rejonowy nie może obejmować swoją jurysdykcją terenu miejskiego; każdy sąd rejonowy ma nad sobą wojewódzki sąd okręgowy, którego jurysdykcja nie obejmuje miast. Przykładowo, droga wojewódzka czy obwodnica nie może przebiegać przez miasto - w mieście mogą być tylko ulice całkowicie kontrolowane przez władze miasta i każdy wjeżdżający do miasta musi od razu zauważyć, że obowiązują w mieście inne prawa niż poza miastem. W taki właśnie sposób, walcząc o swoje miasto, obywatele uczą się patriotyzmu, ucząc się szanować wolność i walczyć o swoje prawa.

W czasach feudalnych nie istniał patriotyzm - feudałowie dzielili i łączyli państwa, zdradzając i sprzedając swoje narody dla własnych interesów. Zbuntowani chłopi oddawali się obcym władcom w zamian za ulżenie swojej niewoli. Tak samo było w czasach nowoczesnego socjalizmu - biurokraci grabili narody, aby władcy mogli się bogacić, a zniewoleni obywatele walczyli przeciwko własnemu państwu lub porzucali swój kraj na łup socjalistycznym grabieżcom. Patriotyzm pierwotny narodził się w miastach walczących o swoje prawa, dopiero na tej bazie kapitalizm spłodził i urodził patriotyzm w jego obecnej formie. Dlatego budując państwo prawa w Polsce musimy zacząć od wzmocnienia praw miejskich. Kto nie nauczy się walczyć o swoje miasto przeciwko władzy biurokratów, ten nigdy nie nauczy się walczyć o dobro wspólne przeciwko własnym egoistycznym popędom.