Przyszłość UE

Jednym z najważniejszych aspektów naszej polityki zagranicznej jest UE. Tak jak cały program wyłożony w tym blogu, także polityka unijna Polski powinna opierać się na racjonalnym liberalizmie. Podstawowe wartości: wolność, solidarność, równość i własność - implikują podmiotowy charakter polskiej polityki, także na forum unijnym i europejskim. Polska jest pełnowartościowym członkiem UE, jest partnerem dla każdego członka, jest twórcą przyszłości Unii i zmienia się wraz z nią.

Polska, jako jeden z podmiotów UE, powinna mieć jasną wizję przyszłości UE i wizję tę konsekwentnie forsować. Partia polityczna bez takiej wizji w programie byłaby partia niepoważną. Jednak racjonalna wizja nie może przypominać utopii - musi opierać się na realiach: na problemach do rozwiązania i dobrych praktykach do kopiowania i rozszerzania. Swoją wizję buduję odwołując się do faktów, takich jak: kryzys gospodarczy, wolność przemieszczania się w Unii, brak ochrony zewnętrznych granic Unii. Trzy najważniejsze postulaty: 1. Rozwój zamiast korupcji. 2. Unia bez granic. 3. Unia bezpieczna.

1. Jak zakończyć kryzys gospodarczy i wejść na drogę rozwoju? Główną przyczyną kryzysu jest korupcja. W naszym programie wobec UE najważniejsze jest wskazanie skutecznych sposobów walki z korupcją. W tym celu rozszerzymy definicję korupcji, tak aby objęła ona najnowsze i najgroźniejsze zjawisko, jakim jest rozkradanie pieniędzy przeznaczonych na unijne inwestycje rozwojowe. Obecna definicja korupcji jest za słaba, gdyż opiera się na niejasnym i zbyt wąskim pojęciu "nienależnej" korzyści. Unia finansuje wiele projektów szkodliwych obok pożytecznych, a wszyscy udają, że nie widzą różnicy. Udział w projekcie szkodliwym, płacenie kolesiom za dostarczanie bubli, branie wynagrodzenia za pracę w rodzaju przygotowania zamówienia na buble, tak żeby najgorsze fimy kolesi wygrywały przetargi... udział w projekcie, dostarczanie bubli, odbiór i wdrażanie bubli - to najnowsza odmiana korupcji, trudna do zwalczenia, gdyż wciąga ludzi uczciwych, którzy czasem nawet nie wiedzą, że załapali się na koryto przestępcze. To nie są łapówki, to są wynagrodzenia, do których słowo "nienależne" nie pasuje. Jak zlikwidować szkodliwe projekty? Jak karać za odbiór bubli bez kontroli jakości? Odpowiedź jest prosta. Zmienić metody finansowania projektów unijnych, tak aby za każdym funduszem unijnym stał wskazany właściciel tych pieniędzy (każda dotacja unijna będzie dotacją od konkretnego kraju losowanego spośród tych, które nie są beneficjentami), który we własnym interesie sam będzie kontrolował zasadność zamówienia i jakość produktów.

2. Jak zintegrować UE bez walki? Wycofać się z pomysłu forsowania wspólnej waluty. Przywrócić tradycyjne waluty narodowe, ale jednocześnie wprowadzić zasadę, że każda waluta unijna jest, jak euro, środkiem płatniczym w każdym kraju Unii. Mówiąc prościej, wszędzie w Unii każdy uczestnik Rynku musi przyjąć zapłatę w złotówkach, forintach, frankach, euro, koronach, markach... Najpierw będzie to dotyczyć płatności elektronicznych, bo tutaj można automatycznie on-line przeliczyć cenę po aktualnym kursie. Niezwłocznie wprowadzimy dla wszystkich rachunki, aby każda transakcja na Rynku miała formę elektroniczną. To oczywiście tylko jeden z przykładów zmian, które chcemy zrobić, żeby każdy mógł w każdym kraju czuć się jak u siebie... a tych zmian będzie wiele: przepisy meldunkowe, przestrzeń publiczna, prawo pracy, prawo podatkowe...

3. Jak bronić granic? Zewnętrzne granice Unii muszą być chronione tak, jak dawniej była chroniona granica między NATO i Układem Warszawskim. W tym celu zawrzemy umowę między NATO i UE, tak aby NATO odpowiadało w swoim naturalnym zakresie jurysdykcji za bezpieczeństwo granic UE. Przykładowo, granica między Grecją a Turcją powinna być pilnowana przez wojska NATO, gdyż te państwa są sojusznikami, a sojusznicy nie mogą okazywać sobie nieufności, więc wojska NATO z innych krajów solidarnie i grzecznie odizolują te kraje od siebie. Inny przykład: Włochy mają zbyt słabą armię i zbyt trudną granicę - musi im NATO pomagać w patrolowaniu Morza Śródziemnego. Jeżeli mamy traktować Europę jak drugą ojczyznę, każdy musi mieć pewność, że jej granice są chronione przynajmniej tak samo szczelnie, jak kiedyś były chronione granice (pierwszej) ojczyzny.