Uszczegółowienie - Wojna

Z podstaw etyki wyprowadzamy zasady polityki zagranicznej. Jednym z fundamentów jest zasada, że dobro z dobrem nie walczy. Jeżeli dwóch się bije, to przynajmniej jeden z nich jest zły. Oczywiście pominę wszystkie banalne zastrzeżenia w rodzaju, że gry w szachy nie nazywam walką na użytek tej notki.

Ta sama zasada odnosi się do wojny. Gdy dwie strony wojują, przynajmniej jedna z nich jest bandą zbrodniarzy. Gdy kończy się wojna, przynajmniej jedna ze stron powinna zostać ukarana: odszkodowania i kary więzienia dla zbrodniarzy. Ponieważ zbrodnie wojenne nie ulegają przedawnieniu, nigdy nie zrezygnujemy z udziału w ściganiu zbrodniarzy wojennych. Najpóźniej po zakończeniu każdej wojny wskazujemy przynajmniej jedną stronę, jako winną, i będziemy pomagać w ściganiu i karaniu winnych. Nie ma wybaczenia dla zbrodni wojennych. Strona winna może odzyskać dobre imię tylko pod warunkiem, że pomaga w ściganiu i karaniu zbrodniarzy wojennych.

Jeżeli nie mamy pewności, która strona stała po stronie zła, a która po stronie dobra, to uznajemy obie strony za jednakowo złe i ścigamy zbrodniarzy wojennych po obu stronach.

Drugim fundamentem jest zasada, że zabijanie w obronie swoich bliskich jest dobre. Jeżeli widzę, że ktoś gwałci moją córkę, mam moralny obowiązek go zabić. Ta sama zasada dotyczy wojny. Zabijanie ludzi agresora jest dobre, czasem nawet tak dobre, że nazywa się bohaterstwem. Jeżeli więc w wojnie tylko jedna strona jest zła, to po drugiej stronie nie ma zbrodniarzy. Agresor nie może w żadnym wypadku oskarżać broniących się o zbrodnie wojenne, niezależnie od zastosowanych metod walki. Żadna międzynarodowa konwencja przeciwko... lub o zakazie... nie może być rozumiana w taki sposób, kóry utrudniałby obrońcom (w ogólności: stronie dobrej) skuteczną obronę przeciwko atakującym. Im większa jest dysproporcja sił między silnym złym a słabym dobrym, tym bardziej zabójczą broń dostarczamy tym dobrym, żeby zwiększyć ich szanse na wygraną.