Kara śmierci

Zacytuję ministra: "osoby, które dokonują zbrodni takich jak ta w Nicei, nie zasługują na życie". Na takim mniej więcej poziomie kształtują się poglądy polskich polityków - bezmyślny bełkot, sugerujący, że poczęcie jest za zasługi, że ludzie muszą na cos zasłużyć, że dostają to, na co zasłużyli, że wiemy, kto na co zasłużył. Rozwinę więc racjonalny pogląd liberalny na kwestię życia i śmierci.

Nie wolno dłubać w fundamentach - nie wolno podważać aksjomatu o przyrodzonej godności. Wszelkie podziały na dzieci chciane i niechciane, dzieci normalne i z probówki, dzieci obywateli i dzieci nielegalnych imigrantów, uzdolnione i upośledzone... nie mogą mieć wpływu na ich podmiotowe relacje z dorosłymi. Dziecko nie jest zabawką dorosłych, nie jest inwestycją, nie rodzi się po to, żeby słuzyć, ani dziedziczyć, ani w jakimkolwiek innym celu. Nowe życie ludzkie zawsze się tylko przytrafia. Ludzi nie wolno hodować ani planować, ludzie sami planują swoje życie i sami muszą się zobowiązać, żeby można było oczekiwać od nich spełnienia czegoś. Nikt nie zasługuje na życie, bo życie mu się po prostu przytrafiło.

Czy ktoś może zasłużyć na śmierć? Oczywiście, że tak. Mordercy, rabusie, gwałciciele, handlarze ludźmi... zabójstwo w wielu przypadkach jest usprawiedliwione, np. obrona konieczna, czyli np. obrona ojczyzny przed agresorem. Różne są okoliczności nakazujące zabić, np. rabusia zabijamy w trakcie napaści, a nie po. Mordercę odwrotnie, zwykle zabijamy po fakcie. Właścicieli niewolników i handlarzy ludźmi należy zabijać zawsze i wszędzie.

Problemem nie są zasługi, problemem jest: kto ma prawo zabijać. Oczywiście w przypadku obrony koniecznej, każdy ma takie prawo. Kontrowersje wokół kary śmierci, to kontrowersje wokół idei, że zabójcą ma być ktoś, kto nie ma naturalnych intencji ani motywacji do zabijania.  Czy państwo ma prawo zmuszać niewinnego człowieka - tzw. kata - do zabijania ludzi? Czy katem powinien być ktoś, kto nikogo nie broni i nie ma motywacji do zemsty? Jaki jest koszt zbrukania dusz ludzi takich jak: policjanci, prokuratorzy, sędziowie, strażnicy, kapłani, lekarze itd. - ci wszyscy ludzie stają się katami w kraju, który wykonuje karę śmierci, a ich zatrute dusze zatruwają bliskich i dalszych krewnych, przyjaciół i znajomych. W USA radzą sobie w niektórych stanach w ten sposób, że kilku katów jednocześnie naciska spust w taki sposób, że nikt nie wie, kto nacisnął. Taki sprytny mechanizm zrobili, żeby kat nie czuł się tak bardzo zbrukany. To jest oczywiście żałosna hipokryzja. Racjonalny liberalizm wyklucza istnienie funkcji kata w państwie prawa.

Czy to kończy dyskusję o karze śmierci? A gdyby tak pokrzywdzony sam zechciał pełnić funkcję kata? Ojciec porwanego lub zamordowanego dziecka, osoba zgwałcona, wyzwolony niewolnik, mieszkaniec okupowanego lub zniszczonego kraju... Jaki jest sens tego, że rodzice zgwałconych i pomordowanych dzieci muszą płacić na utrzymanie gwałciciela i mordercy, żeby ten byczył się w więzieniu i planował kolejne gwałty, jak już uda mu się oszukać "specjalistów" od resocjalizacji i wyjść przedterminowo na warunkowe zwolnienie?

Racjonalny liberalizm daje odpowiedź jednoznaczną. Istnieją okoliczności usprawiedliwiające wykonanie kary śmierci, tak jak istnieją okoliczności usprawiedliwiające zabójstwo - kara śmierci to przecież rodzaj zabójstwa. Państwo prawa powinno uczciwie opisać je w swoim prawie. Oto te okoliczności, które należy traktować jako koniunkcję warunków koniecznych:

1. Zbrodnia definiująca i usprawiedliwiająca zabójstwo niekaralne, np. w obronie koniecznej. 

2. Pewność winy, zagwarantowana przez specjalne kryteria winy - mocniejsze, niż przy karze więzienia, np.: jednogłośny werdykt sędziów, wykluczenie dowodów z introspekcji, np. nie liczy się przyznanie do winy, udokumentowana ocena materiału dowodowego przez naukowców spoza środowiska kryminologicznego.

3. Recydywa potwierdzona powtórzeniem poprzednich procesów wg specjalnych kryteriów. W przypadku niewolnictwa, zbrodni wojennych i ludobójstwa recydywa nie jest konieczna.

4. Kat musi być ochotnikiem i musi być pokrzywdzonym, i musi postępować ściśle wg instrukcji prawa. Dla kata wykonanie kary śmierci musi być wyzwoleniem i oczyszczeniem - nie może być żadnych przesłanek wskazujących, że będzie on zagrożeniem dla otoczenia lub źródłem demoralizacji. W przypadku dwóch lub więcej takich ochotników prawo do zabicia otrzymuje ten, kto jeszcze nie był katem. Jeśli już byli, decyduje losowanie.

Jeśli ktoś "nie zasługuje na życie", to jeszcze nic nie znaczy - nadal nie wolno go zabić, dopóki nie zostaną spełnione wszystkich cztery warunki.

Zaskoczę Was, bo to nie koniec tego tematu w moim programie. Otóż w moim programie każdy skazany (a więc także na śmierć) ma prawo do leczenia, jeśli dla jego przypadku istnieje udokumentowana naukowo terapia umożliwiająca jego przemianę w osobę zabezpieczoną od pokusy powrotu do przestępstwa. Wtedy wykonanie kary zostaje zawieszone na czas procedury leczniczej (w zakładzie zamkniętym). Po wykonaniu procedury: w przypadku jej niepowodzenia (lub przerwania na żądanie skazanego), kara zostaje wykonana; w przypadku wyleczenia stwierdzonego przez kompetentnych poręczycieli (lekarzy i naukowców), odbywa się nowy proces w celu określenia zadośćuczynienia dla fiar i zabezpieczeń (ograniczeń, zakazów) skazanego, w celu zapewnienia poczucia bezpieczeństwa ofiar oraz w celu określenia ewentualnej (w przypadku powrotu do przestępstwa) odpowiedzialności karnej poręczycieli.

W ogóle w moim programie wszystkie podmioty poręczające we wszelkich sprawach karnych ponoszą odpowiedzialność karną za powrót do przestępstwa wierzyciela poręczenia. Podmiot poręczający, jeśli nie jest osobą fizyczną, musi zawsze wskazać swojego przedstawiciela odpowiedzialnego w randze przynajmniej wiceprezesa, wiceprzewodniczącego lub jego odpowiednika, jako poręczyciela, który będzie odpowiadać karnie (ale nie śmiercią) za wierzyciela... przepraszam, ale to chyba jednak temat na osobną notkę