„Naród” i jego ministrowie

 

„Naród” i jego ministrowie

 

Głupota, błąd, prywata, chamstwo, to potwór niesyty

I podczas obiadu wraz ze zgagą męczą.

Ministrom czynią wyrzuty, co ich lubo dręczą,

A za podatników pieniądze jedzą pasożyty.

 

Krnąbrne są ich grzechy, podła jest ich skrucha,

Za którą sobie płacić każą sowicie,

I znów wesoło w błoto kierują nasze życie,

Ufni, że łzy nikczemne zmyją plamy z ducha.

 

To Mamona ich pociąga, dzierżąc nici końce,

Że w rzeczach wstrętnych dziwne widzą uroki.

Co afera niżej, do piekieł unoszą swe kroki,

Bez wstydu przez ciemności brnąc, strasznie cuchnące.

 

Ubodzy patriotyzmem – prywata ich pieści

I kąsają Ojczyzny lubej udręczone łono,

Dzieląc wspólną własność jawnie ukradzioną,

Tylko fałszywych świadectw poszukując treści.

 

W mózgach ich ucztuje demonów gromada,

Roi się i kotłuje niby glist miliony,

A do Polski wkrada się gość niepostrzeżony -

Śmierć Narodu, jak strumień ukryty martwą strugą wpada.

 

Jeżeli wszystkie fałsze i prywat pożoga

Ohydnymi wzorami jeszcze nie pokryły

Naszych losów codziennej kanwy, to brak siły

Winien temu, bo dusza zbyt w śmiałość uboga.

 

Lecz między idiotów, lemingów i innych gołębi,

Agentów zaciekłych i obcych, i komuchów zgrają,

Wśród poczwar, co skowyczą, ryczą i pełzają,

W haniebnej menażerii występków, tam w głębi

 

Duszy naszej jest Naród bez ruchu, bez mowy -

Obojętny, lecz jedyny ponad wszelki inny!

Chętnie z każdej ich winy uczyni ruiny

I wszystko pod dywan zamieść dać gotowy.

 

Oh co za nuda „Narodzie” okiem łzawym patrzy na cię,

A On marząc o szafotach, głupa dalej pali.

Dlatego PO monstrum ma się doskonale,

Obojętny czytelniku! Mój rodaku! Mój bracie!

 

RobertzJamajki&StanKubik