Warto było czekać na premierę „Hobbita” w reżyserii Petera Jacksona. Jest to kawał solidnej, filmowej roboty. Przede wszystkim twórcom filmu udało się zrealizować podstawowe zadanie, jakie wiąże się zwykle z ekranizacją świetnej powieści, to znaczy udało im się nie zniszczyć wspaniałej historii. Zamiast tego sprawnie przenieśli ją na duży ekran. Oglądając „Hobbita” miałem wrażenie, że uczestniczę w długo oczekiwanym spotkaniu ze starymi znajomymi. Jak zwykle świetnie wypadł Ian McKellen w roli Gandalfa. A Martin Freeman jako Bilbo jest po prostu strzałem w dziesiątkę. Krasnoludy są takie, jakie powinny być, a przy tym twórcom filmu udało się zaznaczyć, że każdy z nich jest postacią o własnej indywidualności, a nie jednym z trzynastu klonów Gimlego z „Władcy pierścieni”. Osobowość każdego z członków kompanii Bilba jest wyraźnie zarysowana, choć oczywiście raczej grubą kreską (szczególnie w przypadku Bombura).
Fabuła została nieco podrasowana poprzez rozbudowanie wątków w książce jedynie zasygnalizowanych lub wyjętych z innych opowieści o Śródziemiu, ale film na tym skorzystał i nabrał więcej dramaturgii (w końcu to Hollywood). Film otwiera znakomita scena niespodziewanej wizyty krasnoludów w norce Bilba, a zamyka jeszcze lepsza scena gry w zagadki z Gollumem. „Hobbit” to obraz bardziej dorosły i bardziej mroczny niż książka (która w warstwie językowej jest opowieścią dla dzieci), ale wciąż lżejszy niż „Władca pierścieni”. I tak właśnie powinno być. Pozostaje mieć nadzieję, że dwie pozostałe części planowanej trylogii będą trzymały poziom części pierwszej.
Niestety film ma też jedną poważną wadę – jest za krótki (trwa tylko niecałe 3 godziny).
Komentarze
Pokaż komentarze