Szanowna Pani Redaktor Janina Paradowska w swoim wpisie na blogu była uprzejma stwierdzić, że były premier i minister finansów Marek Belka byłby "kandydatem idealnym" na stanowisko prezesa NBP po zmarłym tragicznie Sławomirze Skrzypku.
Podkreśla Pani jego apolityczność, fachowość, uznanie w świecie. Ja rozumiem, że dzisiaj wychwalanie osób niegdyś zmieszanych z błotem jest popularne.
Weźmy na przykład Jerzego Buzka. Byłego premiera. Premiera, za którego rządów kraj stanął na krawędzi czegokolwiek, na czym stanąć jeszcze mógł. Upadał przemysł, rolnictwo, służba zdrowia (pamiętne hasła protestujących na ulicach mojego rodzinnego miasta pielęgniarek "Buzek na wózek" - sam protest spowodował ogromne korki, więc wydłużyła mi się droga powrotna do domu). To za rządów Jerzego Buzka przeprowadzono też jedną z najbardziej kretyńskich reform - edukacji.
Wtedy wówczas wszyscy o mało co nie powiesili na suchej gałęzi samego Buzka jak i członków jego wspaniałego gabinetu. Dziś człowiek ten jest prawie bogiem.
Został autorytetem, profesorem, normalnym uzdrowicielem. Wyciągnięty gdzieś spomiędzy gruzów własnego rządu i AWS-u stoi obecnie na czele Parlamentu Europejskiego. Nagle, kto wie, może za sprawą bliżej nieznanej mi nowelizacji prawa, stał się człowiekiem idealnym, który swoją obecnością "zaszczyca" różnego typu wydarzenia (to dopiero uznanie Europy, gdy na pogrzeb Pary Prezydenckiej z imienia PE przybył właśnie J. Buzek, który być może przypadkiem w tamtym czasie był w domu w Polsce).
I nagle Marek Belka staje się w jednej chwili człowiekiem cudów, człowiekiem odmienionym, który maznął sobie nową dwudziestopierwszowieczną Grubą Kreskę i odciął się od siebie samego i swoich rządów. Od afer, nieudacznictwa, symbolicznego, a jednak nadal odczuwanego w skutkach podatku od oszczędności.
Cieszyć się jedynie pozostaje z powodu tego, że pan kandydat odciął się również od swoich dawnych kolegów z SLD. Przynajmniej nie będzie nacisków, no w wersji oficjalnej.
Komentarze
Pokaż komentarze