Problemem wielu pisowskich środowisk deklaratywnie identyfikujących się z prawicą (co wcale nie znaczy, że faktycznie prawicowych) jest fakt, że mylnie utożsamiają anachroniczność z tradycjonalizmem.

Niezależność narodową odzyskaliśmy już dwie dekady temu, w 1989 roku. W dużym stopniu było to zasługą produktu XVIII wiecznego, patriotyzmu sznytu narodowo-wyzwoleńczego, który po osiągnięciu celu, choć warunki uległy kompletnej zmianie … wcale nie zamierzał kłaść się do grobu.

– Czy nie mógłbym istnieć sobie dalej, myślał, na przykład w formie partyzantki wymierzonej w zdrajców, albo choćby drugiego obiegu?

- Jest tylko jeden problem, rzekł mu Prezes, nasz model miłości Ojczyzny, bez oprawcy i ofiary z syna nie potrafi istnieć!  Jeśli chcemy osiągnąć sukces, współczesność przyjdzie nam dostosowywać do starego modelu.

Tak oto forma kolejny raz pobiła treść. To powód dla którego walka o niepodległość, dla zastępów wyznawców Prezesa, okazuje się dziś ważniejsza od niepodległości.