O braku zdolności polemicznych Polaków wiadomo już od czasów Liberum Veto. Obecny stan polskiego dialogu politycznego (kłótni) w pełni uzasadnia tę tezę. Wystarczy posłuchać naszych polityków i ich wypowiedzi gęstych od pomówień, obelg, insynuacji, itd. Wypowiedzi na forach internetowych też potwierdzają tę naszą, polską przypadłość. Widać to także na tym blogu, na którym często komentarze do moich wpisów są niegrzeczne, złośliwe, insynuujące mi najprzeróżniejsze niejasne pobudki. Mało jest przypadków równoprawnej, rzeczowej polemiki.
Zabrakło jej także do wpisu o śp. Krzysztofie Kolbergerze z 9 stycznia 2011 r. pt. „Godność cierpienia – Krzysztof Kolberger 1950 – 2011”,w którym wyraziłem swój podziw i uznanie dla postawy Aktora podczas Jego zmagania się ze śmiertelną chorobą. Notkę tę nikt nie zaszczycił komentarzem, które w innych, politycznych okolicznościach trafiają tu często w formie owych wspomnianych wyżej złośliwości.
Markotność z tego powodu rozjaśnił mi list pewnej Polki z Oslo, która podzielając mój stosunek do zachowania w chorobie śp. Krzysztofa Kolbergera napisała miły list upubliczniony na farach Onet.pl, co upoważnia mnie do jego tutaj zacytowania:
|
|
Piszę o tym z nieustającą nadzieją odwrócenia obyczajów wrogości w politycznych polemikach na kulturę rzeczowości tychże.
|
|


Komentarze
Pokaż komentarze