W świetle ekwilibrystyki poglądowej wielu polityków i publicystów trudno o jednoznaczne utożsamianie się z którymiś z nich. Dlatego mówię o sobie, że mam poglądy własne, ani nie PO-wskie, ani PIS-owskie, zaś sympatią polityczną darzę tych, których działalność przekonuje mnie o racjonalności ich postaw wobec otaczającego nas świata. Ujmuje mnie także osobista kultura polityków, a drażni jej brak.
Jako emeryt nie uczestniczę już w życiu zawodowym i publicznym, co rekompensuje sobie publikacjami na moim blogu i śledzeniem notek innych. W ten sposób uczestniczę w dyskusjach na tematy poruszane w postach z poczuciem kontaktu z różnorodnością postaw i poglądów współobywateli.
Tym sposobem zgłębiam polską różnorodność w pojmowaniu tych samych zagadnień i problemów nas otaczających i „recept” na ich rozwiązywanie.
Kiedy wypowiadam się krytycznie, na przykład o PIS-ie, jej zwolennicy atakują mnie często nieelegancko w formie insynuacji, czy aby na pewno moja emerytura nie jest za staż w „odpowiednich” służbach PRL-u.
Kiedy ganię PO za populistyczne ociąganie się w przeprowadzeniu reform ukrócających socjalną rozrzutność państwa, otrzymuje życzenia redukcji mojej emerytury (skromnej przecież) w imię odczucia zbyt małej opiekuńczości państwa.
Za cytowanie Gazety Wyborczej radzi mi się „poszerzyć” mój horyzont czytelniczy o „NIE” Urbana w imię rzekomego – niby to mojego – sentymentu do socjalizmu, co jest absurdalnie niedorzeczne w świetle historycznych faktów, że to właśnie moje (nasze) pokolenie ten socjalizm obaliło.
Mój chłodny sceptycyzm do inicjatywy ustawodawczej SLD w sprawie ustawy o związkach partnerskich, wielu internautów szufladkuje jako konserwatyzm obyczajowy zakorzeniony w „głębokiej polsko-katolickiej” prowincji.
Porównywanie przeze mnie kłótliwości Pomarańczowych na Ukrainie z kłótliwością naszych elit postsolidarnościowych, wielu nazywa moim „zaczadzeniem” okrągłostołowym.
Kiedy podzielam krytycyzm dotyczący bogactwa redemptorystów w Toruniu, ordynowany przez o. Tadeusza Rydzyka, jako odstępstwo od doktryny zakonu, który ma się zajmować niesieniem pomocy, otuchy i Dobrej Nowiny najuboższym i najbardziej potrzebującym, otrzymuje zarzut antyklerykała.
Oto przykłady różnic poglądowych uczestników dyskusji na S24.
Bronię więc swoich poglądów argumentami, które – moim zdaniem – te poglądy uzasadniają, a podobnie myślącym dziękuję.
Choć bywają polemiści niemili i emocjonalni, odpowiadam im tonem spokojnym wierząc, że to prowadzi do złagodzenia obyczaju polemicznego i podniesienia standardu kultury słowa i dyskusji.
To właśnie jest motywem do trwania na S24. Więc zostaję.
Z niedzielnym pozdrowieniem.


Komentarze
Pokaż komentarze (3)