Śmierć Wisławy Szymborskiej wywołała wiele wspomnień i dyskusji o jej życiu. Głosy te można podzielić na dwa nurty: jeden to podkreślanie Jej poetyckiego talentu i mądrości – bez mała wizjonerskiej, drugi to przypominanie młodzieńczej fascynacji socjalizmem, udokumentowanej twórczością sławiącą ten „nowy ład”.
W internetowej dyskusji takie poglądy znalazły także odbicie – szkoda tylko, że często przyjmują formy prostackie i bezrefleksyjne na temat ewolucji ludzkich poglądów i stosunku do życia.
A przecież zjawisko to dość powszechne występuje w życiorysach wielu polskich twórców – głównie literatów – łatwowiernie lokujących swoją naiwną ufność w zbawienność dla ludzkości socjalizmu, czemu dawali wyraz w swojej twórczości powojennej, czasu pełnego świeżych wspomnień wojennych okrucieństw i echa przedwojennych politycznych nieprawości (Bereza Kartuska).
Ten grzech zauroczenia dotyczył również wielu polskich intelektualistów uniwersyteckich, a także tych z Zachodniej Europy.
Najbrutalniej potępiają Szymborską środowiska zwane prawicowymi (?) korzystającymi z każdej okazji do dezawuowania dorobku wszystkich ważnych postaci polskiej kultury (przez duże K) – np. Czesława Miłosza, i opozycjonistów demokratycznych (przez duże O) – np. Jacka Kuronia, tylko z powodu odmiennych poglądów politycznych.
Takie bezrefleksyjne wytykanie błędów młodości ludziom z innej opcji politycznej, czyli nie podzielających poglądów krytyków, ukazuje małość owych krytyków (któż z nas nie ma na sumieniu różnych grzechów /grzeszków/ młodości?), bardzo wyrozumiałych do osób własnego środowiska politycznego (np. pochwałę Lenina w pracy doktorskiej śp. Lecha Kaczyńskiego, czy PZPR-owską (komunistyczną) przeszłość Wojciecha Jasińskiego, jednego z liderów PIS).
Wspominający Wisławę Szymborską poeta Adam Zagajewski (GW z 3 lutego) wyraził między innymi takie zdanie: „Kiedy była gospodynią kolacji [W. Szymborska], dbała nie tylko o to, by gości nakarmić, ale też o jakość konwersacji. Niekiedy miałem wrażenie, że do pewnego stopnia przygotowuje się do rozmowy, proponuje temat, który wydawał się interesujący – tak żeby nie ześlizgnąć się do zwykłej gadaniny”.
Szkoda, że ta cecha „jakości konwersacji” ma tak nielicznych reprezentantów na forach internetowych, gdzie roi się od prostackich uogólnień obrażających Zmarłą i wszystkich, którzy piszą o niej dobrze.
Walczmy z tym. Podnośmy jakość konwersacji. Ileż łatwiej byłoby nam w atmosferze kulturalnej wymianie poglądów wzajemnie się porozumieć z dużą korzyścią dla międzyludzkich stosunków w naszym, pluralistycznym społeczeństwie!
Jest o co zabiegać!


Komentarze
Pokaż komentarze (8)