Często słyszymy, że starość jest wstydliwa, bo brzydniemy, niedołężniejemy, miewamy objawy demencji starczej – mówiąc krótko przemijamy.
W świecie współczesnym pojęcie mądrości starców przeminęło bezpowrotnie (no, może poza plemionami w amazońskiej puszczy). Współcześni starcy wierzą jednak w swoją mądrość osiągniętą z wiekiem i żartują, że przychodzi ona wtedy, kiedy nie jest już potrzebna. Bo co z nią robić? Młodzi, obłożeni dyplomami iluś tam fakultetów uczelni wyższych, są święcie przekonani, że posiedli patent na mądrość. A takie myślenie to dobitny dowód, że tak nie jest. I to, „że tak nie jest” wpędza ich w kłopoty, które przypisują nie sobie, tylko innym, od kolegów w pracy po rząd. Tak to wygląda.
Dolegliwość podeszłego wieku odczuwają wszyscy od wybitnych intelektualistów po ludzi prostych.
Oto wyznanie Marka Skwarnickiego (1930 r.):
STAROŚĆ!
Naprzód milkną telefony od znajomych
potem są coraz rzadsze telefony od przyjaciół,..
Skrzynka pocztowa staje się coraz bardziej pusta
zapełniają ją głównie rachunki,
za gaz, światło telewizję i z banków.
Potem skóra cierpnie coraz częściej ze strachu
nie przed śmiercią ale rozpamiętywaniem przeszłości.
Zwłaszcza mojego pokolenia,
które urodziło się przed drugą wojną światową.
Na końcu podobno cierpną nogi
i chłód powoli ogarnia całe ciało.
A to moja refleksja (1937 r.):
PRZEMIJANIE.
Przeżywszy tyle ile trzeba
czas pozostawić świat,
ten świat tak bardzo ukochany,
ten świat z milionem wad.
Żal czasu, który już za nami,
żal wspomnień tamtych lat,
ale też radość zostawiamy w
genach potomków naszych - wszak.
A tych, co wierzą w zmartwychwstanie,
cechuje spokój odchodzenia,
dla nich, to nie jest pożegnanie,
dla nich, to zwykłe do widzenia.
Więc miejmy ufność w tej nadziei,
że TAM czekają nasze przodki,
i to, że do nas doszlusują
ci, co za nami przywędrują.
Idźmy za światłem gdzie jest jasność,
co znakiem dobrej drogi jest,
i pożegnajmy wszystkich wokół
radosnym młodzieżowym CZEŚĆ!
Do kolejnego spotkania, jeszcze tutaj!


Komentarze
Pokaż komentarze (9)