Umarł Przyjaciel, druh lat minionych,
tych szarych, smętnych – Wschodem skażonych.
Wtedy gdy rządził kult państwowości, On
oddał się przedsiębiorczości,
własnej, prywatnej budzącej zawiść wszystkich,
co z gardłowania żyli.
Nie z pracy.
Oni ochrzcili Go prywaciarzem,
oni żądali upaństwowienia
Jego majątku i Jego mienia!
Wojtek się nie dał skomunizować,
Wojtek trwał dzielnie na swoim.
Serce miał wielkie, szczodre dla bliźnich,
których wspomagał w potrzebie
(za co już chyba jest w Niebie!).
Cieszył się bardzo z nastania czasów,
co wolność nam wszystkim przyniosły,
z której garściami czerpać zaczęli ci także,
co z gardłowania żyli, ci,
co Mu wciąż zazdrościli.
Oni do swoich szatek czerwonych
doszyli materiał biały i tym sposobem,
tym kamuflażem zdobyli poklask niemały,
obrońców ludzi „uciemiężonych” wyzyskiem
prywaciarzy, żądaniem praw do zysków równy
o pracy nie wspominając.
Wojtka nie zmogły te fanaberia,
On twardo stał przy swoim.
Firmę z sukcesem prowadził dzielnie
wierząc w rozsądku przewagę,
że przyjdą czasy rozumów jasnych,
co plewy od ziarna oddzielą, co trzeźwo myślą,
a przebrańców biało-czerwonych
do diabła wyślą!
Taki był Wojtek.
Prawy, odważny, szacunku godny!
Dopiero choroba Go zmogła,
choroba ciężka, choroba podła!
Śpij Przyjacielu snem wiecznym, snem sprawiedliwym i wiedz,
że ciągle Cię wspominamy,
więc póki pamięć o Tobie żyje –
– TY JESTEŚ ZAWSZE Z NAMI! –


Komentarze
Pokaż komentarze (5)