W małej, śródleśnej wsi wielkopolskiej mieszkał kłusownik imieniem Leon, który polował na dziką zwierzynę dla korzyści gospodarczych tj. mięsa i skór według hodowlanej filozofii trzody chlewnej, bydła czy drobiu. Nigdy jednak nie zabijał zwierząt w okresie ochronnym. Tenże kłusownik miał chwalebną przeszłość wojenną. Był dzielnym żołnierzem AK aż do jej rozwiązania w roku 1947. Miał małe gospodarstwo rolne i bardzo się zżymał, gdy oficjalne czynniki władzy ludowej wpisali mu w jego AK-owskim rodowodzie "pochodzenie chłopskie". Mawiał o sobie rolnik, bo chłop utożsamiany był w tym środowisku z robotnikiem rolnym (fornalem) pracującym najemnie w majątkach właścicieli ziemskich. Kiedy umarł miał piękny, duży pogrzeb porównywalny tylko z pogrzebem miejscowego proboszcza.
Leon kłusował (w miejscowej gwarze „raupsikował”) w okolicznych lasach administrowanych przez trzy leśnictwa, nazwijmy je Laski, Brody i Śliwno. Leśnictwami zarządzali starzy, przedwojenni leśnicy, znakomici profesjonaliści i znawcy natury chłopskiej, głównego środowiska tych rolniczo leśnych obszarów.
Różnica pomiędzy kłusownikiem a myśliwym jest taka, że myśliwy ma koncesję na odstrzał zwierząt i posiada pozwolenie na broń, a kłusownik tego nie ma. Jednak w praktyce łowieckiej nie ma między nimi różnicy, bo obaj tropią zwierzynę i dokonują jej odstrzału. Ewentualna różnica polega wyłącznie na poczuciu przyzwoitości. Bywają kłusownicy przyzwoici, honorujący okres ochronny dla zwierząt łownych i wtedy nie polują i są koncesjonowani myśliwi nieprzyzwoici, którzy potajemnie polują przez cały rok nie zważając na żadne okresy ochronne.
Leśnicy zżyci z okolicznymi mieszkańcami doskonale orientowali się, kto kradnie drewno w lesie i kto „raupsikuje”. W imię porządku patrolowali lasy płosząc złodziei i kłusowników.
Pewnego dnia w 1955 r. „życzliwy” sąsiad Leona szepnął leśniczemu Adamowi z leśniczówki Śliwno, że Leon codziennie o świcie czatuje pod lasem naprzeciw swojego pola w oczekiwaniu na dziki, które przychodzą do jego kukurydzy. Leśniczy Adam zaczaił się więc w zaroślach i kiedy Leon przyszedł, podszedł go cicho, chwycił za lufę leonowej fuzji i oświadczył, że go aresztuje i zabiera na posterunek milicji.
Przerażony Leon bardzo prosił leśnika, żeby mu darował, bo za kłusownictwo – z jego AK-owską przeszłością – grozi mu wieloletnie więzienie. Adam dał się uprosić, ale zagroził, że następnym razem nie będzie taki wyrozumiały. Oddał mu fuzję i sprawę zamknął.
Upłynęło kilka miesięcy, kiedy zdarzył się Adamowi następujący wypadek. Wracając konną dwukółką z narady w nadleśnictwie, zmożony nieco wypitym alkoholem zasnął, a koń znający doskonale drogę człapał spokojnie leśnym duktem do leśniczówki, aż do momentu kiedy spłoszony nagłym wtargnięciem na dukt watahy dzików uskoczył w bok, pędząc na oślep w las. Dwukółka z leśniczym uderzyła w drzewo, koń zerwał uprząż i pognał przed siebie, a leśnik zakrwawiony wypadł nieprzytomny na ziemię. Miał szczęście, bowiem w pobliżu penetrował las kłusownik Leon, który usłyszawszy hałas podszedł do miejsca wypadku i zobaczył nieprzytomnego leśnika z obficie krwawiącą raną nogi. Przerażony założył rannemu prowizoryczny ucisk skaleczonej nogi i odniósł rannego do leśniczówki. Medycy stwierdzili, że to uratowało Adamowi życie.
Pointę tego zdarzenie wygłosił sam Adam na imieninach innego leśniczego gdzie perorowano o walce z kłusownictwem. Wtedy Adam oświadczył krótko: kłusownictwo trzeba zwalczać, ale nie trzeba ich wsadzać do więzienia. Gdybym to zrobił z Leonem nie wznosiłbym teraz z wami imieninowych toastów i dodał: Panowie, nigdy nie wiadomo, kto jest przydatniejszy ludziom – kłusownik czy leśnik? Może obaj, byle byli przyzwoitymi ludźmi – dokończył!
A więc bądźmy zawsze przyzwoitymi ludźmi.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)