Kampanijne debiuty partyjnych kandydatów na prezydenta Polski zamiast powagi wzbudzają rozbawienie, bo raczej kojarzą się z odpustowym jarmarkiem (z kogucikiem na druciku) i takimiż odpustowymi hasłami „kupujcie moje świecidełka”
A świecidełkami Andrzeja Dudy i Magdaleny Ogórek była retoryka ich wystąpień: „dla każdego coś miłego”, bez związku z konstytucyjnymi uprawnieniami prezydenta - jak emerytury czy subwencje budżetowe, czym wybitnie zabłysnął Andrzej Duda.
Magdalena Ogórek, choć bliższa konstytucyjnym uprawnieniom prezydenta błyskała podobnym do Dudy populizmem wyrażonym głównie w tematyce polityki zagranicznej. W ślad za Leszkiem Millerem („Kropka nad i” 11. lutego) populistycznie wyszła naprzeciw liderowi rolniczych protestów Słowomirowi Izdebskiemu demagogicznymi zarzutami pod adresem polskich władz o ich odpowiedzialności za rosyjskie embargo na polskie artykułu rolne. Bąknęła bezrefleksyjnie o telefonie do Putina, że niby interweniowałaby w tej sprawie. Dała do zrozumienia, że ona będzie utrzymywać dialog z Kremlem.
Ten wątek przemówienia p Ogórek wynieśli na czoło swoich korespondencji prorosyjscy dziennikarze zagraniczni, jako krytykę Ewy Kopacz za rzekome antagonizowanie stosunków z Rosją ze szkodą dla polskiej gospodarki. W tej narracji problem Ukrainy kandydatka na prezydenta poruszyła mimochodem stwierdzając, że potępia agresję Rosji.
Groteskowość tych słów polega na zabawnej ich sprzeczności, bo pani Ogórek nie zreflektowała się, że jej postawa potępiająca agresję Putina na Ukrainę automatyczne wyklucza ją, jako rozmówcę prezydenta Rosji.
Strach przed dziennikarzami, których unika jak ognia rozwiewa ową pozorowaną odwagę p. Ogórek wobec Putina.
Partyjni liderzy obojga kandydatów Dudy i Ogórek z poważnymi minami nadymają się naburmuszeni na prezydenta Komorowskiego, że odmawia uczestniczenia w publicznej debacie z ich kandydatami. Źli, że natrafili na zaporę w postaci mądrości prezydenta Komorowskiego, który przewidział ich wspólny plan umniejszenia roli urzędującej głowy panstwa samym tylko faktem przyjęcia propozycji meczowej debaty przez zawodnika Extra klasy politycznej jakim jest prezydent z licznym planktonem politycznym porównywalnym do sportowej klasy LZS, jakimi są Duda i Ogórek
Prezydent ma rację. że będzie debatować dopiero z tym kandydatem, który wygra eliminację kampanijnego meczu politycznego i zakwalifikuje się do II tury. Nie trudno przewidzieć poziom debaty na obecnym etapie kampanii wyborczej, która - jak dotąd - charakteryzuje się bezmyślnym populizmem obietnic, które bez wyjątku nie leżą w konstytucyjnych uprawnieniach prezydenta. Na tym poziomie retoryki kampanijnej nie ma mowy o debacie, to byłaby ordynarna pyskówka poniżej powagi obecnego prezydenta.
Trzeba dodać, że utytułowani akademickimi dyplomami i tytułami kandydaci PIS i SLD mają wyraźny kłopot z arytmetyką, bo nie potrafią wyliczyć budżetowych kosztów ich populistycznych obietnic wyborczych w sposób przekonujący możliwość ich sfinansowania w budżetach państwa najbliższych lat.
I na koniec. Znany populista gospodarczy Jacek Żakowski apologeta strajku w JSW podsumowując zawarte porozumienie tak scharakteryzował zdolności menadżerskie podającego się do dymisji prezesa Zagórowskiego:
„Czy mądre jest mianowanie średniej rangi ministerialnego urzędnika szefem zatrudniającego 30 tys. osób przedsiębiorstwa, skoro wcześniej nie kierował nawet zieleniakiem? Tak zrobił PiS, mianując Zagórowskiego. Teoretycznie Zagórowski był przygotowany. Zajmował się górnictwem w ministerstwie, ma magisterium z zarządzania i doktorat z AGH. Wiedzieć to jednak, co innego, niż umieć. Dlatego w konkursach na wyższe stanowiska wymaga się doświadczenia. Dlaczego odstąpiono od tego przy wyborze szefa JSW?
(http://wyborcza.pl/1,75968,17413426,Lekcja_JSW.html#ixzz3RtYiBFeg)
Ta rada jak ulał pasuje do obecnych prezydenckich kandydatów PIS i SLD, którzy są przecież zupełnie „zielonymi” menadżerami politycznymi, bez najmniejszych doświadczeń w kierowaniu jakąkolwiek strukturą państwową. Skoro obowiązują wymagania odpowiednich doświadczeń zawodowych w kierowaniu korporacjami dla prezesów tych organizmów gospodarczych, to rezygnowanie z takich kwalifikacji wobec kandydatów na głowę państwa, który ma być liderem prawie 40 milionowego kraju jest nad wyraz lekkomyślne, żeby nie powiedzieć „bezmyślne”.
I choćby tylko z tego powodu ci zupełnie niedoświadczeni, z kiepską znajomością arytmetyki budżetowej kandydaci nie nadają się na głowę państwa polskiego.
Partie polityczne typujące takich kandydatów obraźliwie kpią sobie z wyborców, co trzeba przeciwko temu jednoznacznie zaprotestować odrzuceniem tych kandydatów już w I turze wyborów.
Z pewnością dokona tego mądrość wyborców.


Komentarze
Pokaż komentarze (33)