Od lat pokazuję ignorowanie przez ludzi normalności i zastępowanie jej anormalnością. Głównym apologetą tej schizofrenicznej polityki zastępowania wszystkiego co normalne tym co nie normalne - na czele z małżeństwami homoseksualnymi, teorią gender, antybiologicznym feminizmem, wegetarianizmem, pacyfizmem, itd., itp. - jest „humanistyczna” cywilizacja Zachodu
Polskie Sejm i Senat przyjęły uchwały ratyfikacyjne europejskią konwencję antyprzemocową, mocno kontrowersyjną z powodu utożsamiania religii ze zjawiskiem przemocy domowej. Ostateczna ratyfikacja zależy od podpisu prezydenta.
Z tego powodu trwają zabiegi wywierające presję na prezydenta - jedne aby nie ratyfikował, inne wręcz przeciwnie.
Strony konfliktu niezasłużenie nadają sprawie rangę „być albo nie być” demokracji jako takiej. Tymczasem głównym jej zagrożeniem jest polityczny stosunek państw europejskich do rosyjskiej agresji na Ukrainę.
W tej materii politycznymi tubami polskich partii są kandydaci na prezydenta RP, którzy nie precyzują swoich stanowisk motając swój do tego stosunek pokrętnym, językowym kamuflażem jednoczesnego popierania integralności terytorialnej Ukrainy i równoczesnego przeciwstawiania się europejskim sankcjom ekonomicznym wobec rosyjskiego agresora.
Z drugiej strony partie te (szczególnie lewicowe) upatrują w wyżej wspomnianej europejskiej konwencji humanizm obrony kobiet przed przemocą z równoczesną pełną obojętnością wobec wojennej, zbrodniczej przemocy Rosji na Ukrainie.
Podobnie zachowuje się Unie Europejska w masie 28 członków, którzy jakże jednomyślnie narzucają państwom członkowskim liberalizację obyczajów moralnych i kulturowych w imię idei ludzkiego humanizmu demonstrując jednocześnie brak jednomyślności w potępianiu rosyjskiego agresora.
Oto elementy owej rozdwojonej jaźni Zachodu w aspekcie jakże odmiennie pojmowanego humanitaryzmu w obliczu populistycznej liberalizacji obyczajów, efektu nadmiaru dobrobytu bogatego Zachodu i ociężałości decyzji na rzecz zatrzymania zbrodni wojennych Rosji, handlowego partnera Zachodu w imię zachowania tegoż przerośniętego nadmiarem dobrobytu.
A dobrobyt ten osiągnięto w dużej mierze gigantycznymi, socjalnymi subwencjami państw kosztem ograniczeń zbrojeniowych z naiwności „braku wojennych zagrożeń”. Tak to demaskuje Bartosz Wieliński na łamach dzisiejszej GW:
- Chodzi o niechęć bogatych państw Zachodu do utrzymywania nowoczesnego wojska, która tylko się pogłębiła podczas ostatniego kryzysu.
- Republika Federalna, pokojowe państwo leżące na kontynencie, który - wedle obowiązującej strategii bezpieczeństwa - otaczali sami przyjaciele, nie potrzebowało takiej broni. Nie potrzebowało w zasadzie armii.
- Od 2011 r., gdy zniesiono pobór, Bundeswehra przeszła kolejną drastyczną kurację odchudzającą. Żołnierze mieli nieść wyłącznie pomoc humanitarną. To, że będą musieli do kogokolwiek strzelać, wydawało się nieprawdopodobne. I moralnie niedopuszczalne. Przecież Niemcy, którzy rozrachowali się z nazizmem, nie zabijają. Tak przynajmniej twierdzi pacyfistyczna większość społeczeństwa.
- Jeszcze niedawno mówienie o sojuszniczych obowiązkach wydawało się niedorzeczne. No bo kto miałby zagrażać NATO? Ale Rosja, którą Zachód uważał za kraj upadły, wydzierając Ukrainie Krym, pokazała, że nadrobiła zaległości i odrosły jej kły. Tysiące żołnierzy rosyjskich sił specjalnych w mundurach bez naszywek rozpoczęły operację zajęcia półwyspu - tak że żaden natowski wywiad nie miał pojęcia, co się właściwie dzieje. A zachodni analitycy ze zdumieniem patrzyli na "zielone ludziki" przewijające się w telewizyjnych migawkach. Byli wyposażeni jak zachodni komandosi i równie zdyscyplinowani.
Dodać trzeba, że Holandia zupełnie zrezygnowała z broni pancernej.
(http://wyborcza.pl/1,75968,17532259,Czy_Europa_bedzie_umierac_za_jakas_Narwe.html#ixzz3TgSAVt34)
Tak wygląda aktualna sytuacja bezpieczeństwa Zachodu, który nie może uzyskać jednomyślności państw członków UE w kwestii egzekwowania sankcji gospodarczych wobec Moskwy. Putin tę solidarność bezczelnie rozwala i kpi sobie z tego europejskiego humanitarnego solidaryzmu:
"Wytrzymajcie do lipca!" - powtarza ponoć Kreml biznesowi (takie przecieki docierają do unijnych polityków). Liczy na to, że Unii nie uda się wtedy przedłużenie sankcji gospodarczych, do czego trzeba jednomyślności 28 krajów. O silne sympatie dla Rosji podejrzewane są głównie Cypr, Grecja i Viktor Orbán.
Oto humanistyczna cywilizacja Zachodu o wyostrzonym postrzeganiu cierpień homoseksualistów w trudności uznawania ich skłonności za normalne i zupełnej obojętności wobec cierpień milionów Europejczyków na Ukrainie głodzonych, marznących i mordowanych przez Rosję - nadal handlowego partnera tego zdemoralizowanego obłudą Zachodu.
Nie wolno tracić nadziei na zmianę tego stosunku, jednak na razie nie widać współczucia dla mordowanym Ukraińców ze strony wolnych, żyjących szczęśliwie w związkach partnerskich (homoseksualnych), spasionych dobrobytem obywateli demokratycznego Zachodu, którym - póki co - takie współczucie zupełnie się nie kalkuluje.
Kiedy zacznie się kalkulować? Może wtedy, kiedy rosyjskie „zielone ludziki” przekroczą granice państw członków Unii i NATO?
Nie wiadomo!


Komentarze
Pokaż komentarze (8)