Dziwny obłęd reformatorów natury.

Kolejna ofensywa medialna „reformatorów natury”, czyli fanatyków odwracania praw świata przyrodniczego opartego na „łańcuchu pokarmowym” tak obrazowo spointowanych w znanym wierszyku:

Idylla maleńka taka: 
Wróbel połyka robaka, 
Wróbla kot dusi niecnota, 
Pies chętnie rozdziera kota, 
Psa wilk z lubością pożera, 
Wilka zadławia pantera. 
Panterę lew rwie na ćwierci, 
Lwa - człowiek; a sam, po śmierci 
Staje się łupem robaka. 
Idylla maleńka taka.

 (Biernacki-Rodoć Mikołaj).

Warto przypomnieć także frazę biblijną o przepiórkach, pokarmie -  darem Boga dla uciekinierów z niewoli egipskiej:

„Bóg Jahwe, słysząc narzekania Izraelitów na dręczący ich głód, w drugiej połowie drugiego miesiąca po wyjściu Izraelitów z Egiptu, na pustkowiu Sin, zesłał im pokarm: pojawiające się w cudowny sposób o zmierzchu przepiórki, a rano – mannę”.

Trwa debata w komisji sejmowej nad nowelizacją ustawy łowieckiej, co dało niezdrowy asumpt aktywistom obrońców zwierząt do ataku na ważną dziedzinę gospodarki leśnej powiązaną z myślistwem. Ideą fiks owych działaczy jest dążenie do zakazu zabijania zwierząt (odstrzał), które to zabijanie jest instrumentem ilościowej regulacji „pogłowia” dzikich zwierząt, ważnego czynnika przyrodniczej równowagi fauny i flory głównych czynników (poza sferą klimatyczną) strategii wyżywieniowej ludzkości (łańcuch pokarmowy).

Tu trzeba przypomnieć olbrzymie szkody spowodowane w gospodarce rolnej nadmiarem niektórych dzikich zwierząt, np. dzików (pamiętamy chłopskie protesty) czy bobry rujnujące umocnienia przeciwpowodziowe. To tylko czubek „góry lodowej” tych szkód.

Obłędna propaganda obłudnych obrońców życia zwierząt zawładnęła także mediami bezkrytycznie publikującymi piramidalne niedorzeczności prezentacją okrucieństwa śmierci zwierząt akcentowanego, jako „mordowanie” kulami myśliwych.

Ta prymitywnie obłudna argumentacyjna bałamutność pomija zjawisko wzajemnego zabijania się zwierząt w przyrodzie dla pożywienia i ubój zwierząt hodowlanych dla celów konsumpcyjnych ludzi.

Brak takiej gospodarki wyżywieniowej w niektórych krajach np. afrykańskich powoduje, że tysiące ludzi umiera z głodu.

Zupełną zaś paranoją jest „chronienie” dzieci przez widokiem uboju zwierząt hodowlanych i odstrzału dzikich, co podobno (w opinii psychologów) znieczula je (dzieci) na cierpienie, jako takie. Może więc zakazać też pokazywania filmów przyrodniczych pokazujących łowy rekinów, albo lwów afrykańskich zupełnie nieczułych na cierpienie ofiar swoich łowów (żeby nie wspomnieć o rodzimych kotach polujących na myszy i ptaki).

Dziwi bezmyślna, pełna aprobaty, anty myśliwska propaganda medialna do cna ogłupiająca miejskiego odbiorcę, (bo odbiorca wiejski, bliski przyrody śmieje się z tego do rozpuku) udająca humanitarną wzniosłą wrażliwość na kontakt - głównie dzieci - z takimi „okropieństwami” jest wymownie obłudna. Bowiem te same media w przypadku przemocy międzyludzkiej, masowo pokazywane w projekcji mordów, zabójstw, gwałtów, scen wojennych (o nagminnie wulgarnym seksie nie wspominając) nie okazują takiej wrażliwości, a wręcz odwrotnie epatują nią młodzież i dzieci (powyżej 12 roku życia) od rana do wieczora - uwzględniając w tym gry komputerowe. Patroszenie zabitego na polowaniu dzika to obraz zakazany dzieciom, zaś wyrywane żywcem serce z klatki piersiowej filmowego wroga i „bogactwo” wyzutych z wszelkiej estetyki współżycia scen seksualnych to norma.

Te pozorowane akcje humanizacji życia to po prostu atak na naszą kulturę, kulturę opartą na bogactwie życia człowieka w symbiozie z naturą i egzystencji w środowisku przyrody i praw biologii.

To jest dalszy ciąg ofensywy ideologicznego frontu zwalczającego naszą tradycyjną kulturę i obyczaj daleki od mowne kultury gender i rewolucji obyczajowej „nowoczesnych” opcji kulturowych usiłujących wyprzeć polskie symbiotyczne obyczaje wzorowane na prawach natury i zastąpić je obyczajami z tym sprzecznymi.

Na koniec „próbka” owej nachalnie wszczepianej młodemu pokoleniu tej innej, nowej obyczajowości popularyzowanej przez - a jakże - GW (apologetę tej „nowoczesności”) w artykule pt.:

„Maks i lekcja tolerancji”

•  „Mam ciało dziewczyny, ale czuję się chłopakiem i powoli będę się w niego zmieniał. Biorę hormony - Maks poinformował o tym wychowawczynię i klasę. Usłyszał: "Spoko, nie ma problemu". Bajka? To prawdziwa historia z technikum w Wieliczce”.
• „Po wakacjach na pierwszej lekcji wychowawczej nasza pani przedstawiła jedną nową dziewczynę w klasie, a potem powiedziała: » Jest jeszcze ktoś, kogo już znacie, ale chciałby się wam przedstawić na nowo «. Wtedy wstałem i powiedziałem, że właśnie zacząłem terapię, czuję się chłopakiem i będę się przemieniał fizycznie w chłopaka. Bardzo bym prosił, byście zwracali się do mnie » Maks «, bo takie imię sobie wybrałem. Dodałem, że jeśli mają pytania, nawet takie, które mogą się wydać głupie czy niestosowne albo ze sfery intymnej, to niech pytają. Zapanowała kompletna cisza. Trwała dłuższą chwilę, jakby czas stanął. Patrzyliśmy na siebie z wychowawczynią, co to dalej będzie. Nikt nawet nie szeptał. I w końcu jedna z koleżanek powiedziała: » Spoko, Maks, nie ma problemu «. I już. Wszyscy mnie zaakceptowali” - swoją historię opowiedział w dwumiesięczniku „Replika”, magazynie zajmującym się sprawami homoseksualistów i osób transpłciowych”.

(http://wyborcza.pl/1,75478,17735385,Maks_i_lekcja_tolerancji.html#ixzz3XHqNVRBK)

Animatorom nowej kultury właśnie o to chodzi, żeby normalne zjawiska przyrodnicze szokowały dzieci, a te nienormalne - jak powyższy przykład - przyjmowały za normalne.

Żeby nie wydłużać notki zakończę ją przypomnieniem pieśni biesiadnej z krwi i kości wyrosłej na tradycyjnej kulturze narodu polskiego, który ma obowiązek bronić te swojej spuścizny kulturowej i skutecznie odrzucać obce kulturowe zapędy wprowadzania nowego obyczaju wywodzącego się z wyraźnego obłędnego wytworu reformatorów natury. Oto pieśń:

Pojedziemy na łów, na łów, 
towarzyszu mój, 
Na łów, na łów, na łowy 
Do zielonej dąbrowy, 
towarzyszu mój, 
Aż tam biegnie zając, zając, 
towarzyszu mój. 
Puszczaj charty ze smyczą, 
Niech zająca uchwycą, 
towarzyszu mój! 
Aż tam biegnie sarna, sarna, 
towarzyszu mój. 
Puszczaj charty ze smyczą, 
Niechaj sarnę uchwycą, 
towarzyszu mój! 
Aż tam biegnie sobol, sobol, 
towarzyszu mój. 
Puszczaj charty ze smyczą, 
Niech sobola uchwycą,

towarzyszu mój! 
Aż tam biegnie panna, panna, 
towarzyszu mój. 
Puszczaj charty ze smyczą, 
Niechaj pannę uchwycą, 
towarzyszu mój! 
A teraz się dzielmy, dzielmy, 
towarzyszu mój! 
Tobie zając i sarna, 
A mnie sobol i panna, 
towarzyszu mój! 
 

(AUTOR TEKSTU: nieznany)