Niechęć Polaków do obywatelskiej aktywności.

Minęło 5 miesięcy od wyborów samorządowych w Polsce a ciągłe bulwersują nas przetasowania kadrowe w aglomeracjach pod partyjną władzą. Partyjni prezydencji i burmistrzowie miast (gmin także) powszechnie wymieniają kadry urzędnicze nie ze względów merytorycznych tylko z patologicznych obyczajów partyjnych nagradzania swoich kolegów i zwolenników synekurami w „zdobytych” urzędach.

Taki kadrowy Misz-Masz ogarnął samorządową Polskę od Bałtyku po Tatry, co jest głównym tematem gazet nie tylko lokalnych i smutnych emocji mieszkańców.

Ta samorządowa powszechna praktyka jest patologiczna, bo bardzo bogate partie polityczne (te subwencjonowane z budżetu) zawładnęły samorządami kosztownymi kampaniami medialnymi, za pomocą których uprawiali propagandę piarową (PR) jedyną formą - jak wiadomo - prymitywnego „bałamucenia” wyborców. Dodaję bałamucenia za ich własne pieniądze, pieniądze podatników.

Kiedy czytam stare kroniki miejskich dziejów (Wielkopolska) to widać jak bardzo jesteśmy zacofani w samorządności obywatelskiej. Powodem zwiększonego wstydu jest przykład wielkopolskich miasteczek w Zaborze Pruskim gdzie obowiązywał w radach miejskich parytet narodowościowy i zawodowy radnych, faktycznych rajców miejskich - jak wtedy nazywano członków rad.

Z wspomnianych kronik dowiadujemy się o rajcowskich debatach zgromadzeń rad (dzisiaj sesji) gdzie dyskusja (często zapalczywa) zogniskowana była głównie wokół lokalnych problemów infrastrukturalnych, oświatowych, wyznaniowych, kulturalnych i gospodarczych. Debat personalnych prawie nie było.

Ponieważ w zaborze tym Polacy nie mieli swoich szkół działalność oświatową prowadzono w folklorystycznych kółkach teatralnych, śpiewaczych i przykościelnych organizacjach katolickich, tak wyrażając patriotyczną obywatelskość.

Obywatelskość owa wynikała wtedy głównie z solidarności narodowej ale też ze znacznej wolności gospodarczej w Prusach, co po obywatelsku wykorzystali polscy działacze samorządowi skutecznie promując polskość w przedsięwzięciach gospodarczych.

Z portalu Region Wielkopolska zacytuję przykład ks. Piotra Wawrzyniaka ze Śremu, który wykorzystał perfekcyjnie te warunki dla wzrostu gospodarczego znaczenia Polaków:

„Ksiądz i działacz społeczno-gospodarczy. Urodził się w 1849 r. w Wyrzece k. Śremu. W 1867 r. ukończył gimnazjum śremskie i wstąpił do seminarium duchownego w Gnieźnie, otrzymując święcenia kapłańskie w 1872 r. Po objęciu wikariatu w Śremie w 1873 r. stanął na czele Towarzystwa Przemysłowego, prowadził akcję oświatową i kulturalną oraz przekształcił śremską kasę oszczędnościową w Bank Ludowy, zostając jego dyrektorem. W 1878 r. przyłączył Bank do Związku Spółek Zarobkowych, któremu patronował od 1891 r. W dwa lata później założył „Poradnik dla Spółek” – organ Związku. Popierał także spółki parcelacyjne oraz spółdzielnie zbytu i zaopatrzenia rolniczego, tzw. „Rolniki”. Swoją działalnością objął z czasem także Górny Śląsk, Pomorze oraz Warmię i Mazury. W 1896 r. udał się do Stanów Zjednoczonych, by zachęcić środowiska emigracyjne do współpracy z polskimi bankami ludowymi. W latach 1894-96 był posłem na sejm pruski, w 1898 r. objął probostwo w Mogilnie, skąd kierował dotychczasową działalnością. Zarządzał także Drukarnią i Księgarnią św. Wojciecha w Poznaniu, a pod Zakopanem założył dom wypoczynkowy dla księży, tzw. Księżówkę. Był jednym z czołowych przedstawicieli nurtu pracy organicznej w zaborze pruskim. Zmarł w 1910 r. w Poznaniu, pochowany został w Mogilnie”.

(http://regionwielkopolska.pl/wybitni-wielkopolanie/wawrzyniak-piotr-1849-1910.html)

Ten przykład chcę przeciwstawić obecnemu porządkowi gospodarczo-prawnemu w Polsce, która bezmyślnie przejęła zachodnią, korporacyjną formę działalności gospodarczej, skutecznie eliminującą z rynku małą i średnią rodzimą  przedsiębiorczość.

Nie miejsce tu na szeroką analizę przyczyn tego stanu rzeczy wspomnę więc tylko o prawnych, niebotycznie wyśrubowanych obwarowaniach (restrykcjach) lokalowo-sanitarnych dla małej przedsiębiorczości w przetwórstwie rolno spożywczym zrównując je z wymaganiami wielko produkcyjnymi, tymi przedsiębiorstwami, które tak zacięcie zwalczają tę lokalną konkurencję przy niezrozumiale przychylnej pomocy państwa.

Przykład drugi to mała lokalna bankowość.  Wielkie korporacje bankowe - najczęściej ponadpaństwowe - niepodzielnie zawładnęły rynkiem finansowym blokując skutecznie bankowe inicjatywy lokalne (np. spółdzielcze) państwowymi regulacjami (wysokości kapitału, rezerw finansowych, gwarancji bankowych, itd.), że nigdy nie sprosta temu mniejsza kapitałowo zasobność finansowa lokalnej społeczności. Ten wręcz niszczący inicjatywy obywatelskie interwencjonizm państwowy jest także obraźliwy dla obywateli małych aglomeracji, bo odmawiający im zdolności samo zarządzania własnymi zasobami finansowo-gospodarczymi.

Jaka to jest obłudna troskliwość państw niech świadczy ostatni kryzys finansowy korporacyjnych, wielkich banków na Zachodzie, które po bankructwach z własnej niefrasobliwości gospodarczej nie tylko nie poniosły zasłużonych kar finansowych, ale uzyskały wyrównanie strat z budżetów państw. A to znaczy, że z kieszeni podatników, tych podatników, którym państwo blokuje ich własne inicjatywy gospodarcze rzekomo z troski chroniącej ich przed stratami.

Takie są przyczyny zniechęcania obywateli do angażowania się w samorządność obywatelską zarówno terytorialną jak i gospodarczą.

Do tego korporacyjnego systemu zarządzania dołączył niestety nasz Kościół Katolicki, w którym zlikwidowano Rady Parafialne w znaczeniu prawdziwych gospodarzy mienia parafialnego, które nie wiedzieć czemu nazwano mieniem kościelnym. Takim wymownym negatywnym znakiem tej sytuacji jest też w większości polskich parafii sprawozdawczość finansowa prezentowana przez proboszczów w takim stopniu ogólnikowości, że aż obraźliwa. Jeżeli do tego dodać katolicką publicystykę gospodarczą nasyconą roszczeniowością do państwa, to niepokój o zanik obywatelskości Polaków jest - moim zdaniem ze wszech miar uzasadniony.

Jeżeli państwo nie pozostawi obywatelom swobód somo rządzenia się w swoich małych ojczyznach niech nie dziwi się kiedy pracownicy publiczno-gospodarczych sfer gminno miejskich przyjadą z żądaniami finansowymi pod Sejm i Urząd Rady Ministrów.

Jak państwo nie pozwala obywatelom zarabiać musi im straty rekompensować z kasy państwa (podatnika). Skoro więc można niwelować straty korporacji, to powinna się też obywatelom.

Ale wtedy żegnaj demokracjo obywatelska!