Powszechne roztrząsanie wizerunku kandydatów na prezydenta RP po niedzielnej debacie Komorowskiego z Dudą jest - moim zdaniem - kontynuacją propagowania partyjnych racji przez konkurencyjne obozy polityczne reprezentowane przez elektoraty PIS i PO. Wszak zwolennicy Dudy to elektorat PIS a Komorowskiego PO. 24 maja dowiemy się, kto zdobędzie przewagę przy urnach wyborczych
Obserwując te spory łatwo dostrzec kampanijną propagandę wiecowych mówców pasującą bardziej do wyborów parlamentarnych niż prezydenckich. Niepokoi zaś aplauz uczestników wieców kampanii prezydenckiej w reakcji na polityczne obietnice kandydatów, obietnice nie mieszczące się w konstytucyjnych uprawnieniach prezydenta.
W takiej sytuacji dojrzałe politycznie społeczeństwo powinno je wygwizdać, bo składanie lipnych obietnic jest łatwo rozpoznawalne, jako populistyczny pijar rzucany w tłum ku usatysfakcjonowaniu jego (tłumu) oczekiwań. Gwizdów nie ma. Tłum zaś na ślepo klaszcze udowadniając, że oszustw nie rozpoznaje, czym potwierdza, że wierzy w obiecywane mu „gruszki na wierzbie”. I to jest prawdziwe zagrożenie demokracji, którą polityczny establishment modeluje pod swoje propagandowe potrzeby wyborcze.
Taki stan rzeczy kompromituje cały model polskiej edukacji obywatelskiej, w której nie nabywa się wiedzy o prawnym ustroju państwa polskiego wynikającego z konstytucji RP - w tym kompetencje władz państwowych. Młodzież licealna i akademicka ma mgliste pojęcie o tych kompetencjach stąd brak rozpoznania nierealnych obietnic kampanijnych kwitowanych aplauzem dla kandydata obiecującego rozwikłanie problemów z zakresu uprawnień rządu, na które prezydent nie ma wpływu.
Tak więc duża część wyborców ulega kampanijnej demagogii wyborczej i nieświadomie oddaje swój głos na wybrańca rozmyślnie wprowadzającego swoich wyborców w błąd w imię jedynego celu jakim jest wygranie wyborów.
Michał Olszewski w GW z 18. maja („Galop po władzę na rumaku klęski”) opisuję tę niesamowitą kampanię prowadzoną w prawicowej narracji klęski 25-lecia III RP obrazami, których nie ma, a mimo to przyjmowanymi przez sporą część wyborców, jako istniejące. O kandydatach antysystemowych mówi tak:
„Przemawiali tak, jak gdyby Polska była Księżycem, więcej, jak gdyby ów księżyc składał się z jednej, bardzo ciemnej strony. Nic tu nie powstało, nic tu nie zostało zbudowane, żyjemy w leju po bombie atomowej”. „Budowanie nieskończonego katalogu klęsk prowadzi jednak nieuchronnie w stronę autoparodii. „Wygaszanie Polski”, kampania Dudy, kampania Kukiza mają w sobie tę właśnie cechę: po przekroczeniu niewidzialnej granicy krytyki stają się śmieszne, budując nieprawdziwy, wykoślawiony obraz kraju. Ta autoparodia została przez wyborców potraktowana śmiertelnie poważnie i uznana za swoją.”
Nie jest dramatem demokracji katastroficzna narracja o Polsce kandydatów Dudy i Kukiza. Prawdziwym dramatem demokracji jest to, że owa narracja - wbrew rzeczywistości - „została przez wyborców potraktowana śmiertelnie poważnie i uznana za swoją” - jak pisze Olszewski.
Ten problem nie rozwiążą politycy. To muszą poważnie wziąć sobie do serca odpowiedzialne za polską edukację intelektualne elity nauczycielskie i akademickie, a także publicyści, którzy zaniechali uświadamiania społeczeństwa o zasadach i prawach funkcjonującego w Polsce demokratycznego ustroju państwa prawnego. Bez znajomości tych zasad populizm polityczny prowadzi na moralne manowce aktorów sceny politycznej, na czym przyłapano Andrzeja Dudę, o czym tak mówi w GW (19 maj) prof. Radosław Markowski z Centrum Studiów nad Demokracją (SWPS):
„Niestety dziś wyszła na jaw rzecz zatrważając: wydaje się, że Duda to po prostu człowiek, który kłamie. Sprawdzono ankietę portalu MamPrawoWiedzieć.pl i okazało się, iż prezydent zacytował prawdziwe deklaracje Dudy w sprawie polityki rolnej i emisji gazów. I nie to jest problemem, że kiedyś coś deklarował a teraz zmienił zdanie. Problem w tym, że kandydat na prezydenta RP, patrząc milionom Polaków w oczy, stwierdził, iż nic takiego nie deklarował i że prezydent kłamie.
Gdyby tak się stało w dowolnej cywilizacyjnej demokracji, ten kandydat byłby skończony”.
Również Piotr Cieśliński w tej samej gazecie zauważył lekceważenie faktów przez p. Dudę:
„Nauki nie było wśród tematów wczorajszej debaty prezydenckiej. Pojawiła się w zasadzie tylko raz, gdy Andrzej Duda zarzucił rządowi brak wsparcia dla innowacji: "przecież ostatnio słynny grafen został sprzedany, okazuje się, że będzie produkowany w Wielkiej Brytanii. Jak mogliśmy stracić tak wspaniały polski wynalazek, jak można było do tego dopuścić?".
Odkryli go mniej więcej dekadę temu dwaj fizycy - Andriej Geim oraz Konstantin Nowosiołow, którzy urodzili się w Związku Radzieckim, ale od dawna pracują w zachodnich ośrodkach naukowych. Odkrycia dokonali na Uniwersytecie w Manchesterze w Wielkiej Brytanii, gdzie mieszkają i żyją do dziś, mając już także brytyjskie obywatelstwo. Brytyjski Manchester to kolebka grafenu i jeden z kluczowych ośrodków, które zajmują się jego badaniami.
Polacy więc nie stracili tego wynalazku ani też nigdzie go nie sprzedali (a zwłaszcza do Wielkiej Brytanii), bo nigdy go nie mieli.
(http://wyborcza.pl/1,75968,17937178,Debata_prezydencka__Grafen__krotki_poradnik_dla_kandydata.html#ixzz3aZ341goP)
A zatem nie są groźbą dla demokracji postawy polityków, tylko ignorancja obywatelska wyborców, o której jakże trafnie pisze Michał Olszewski: że owa narracja (kandydatów) - wbrew rzeczywistości - „została przez wyborców potraktowana śmiertelnie poważnie i uznana za swoją”.
A prawdziwym miernikiem tej ignorancji są urny wyborcze.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)