Głosowałem na Bronisława Komorowskiego, bo uważam, że jest dobrym prezydentem i takim był kandydatem. Okazał się jednak zbyt mało stanowczy w prezentowaniu poglądów, które sprzyjały mu w 2010 r. kiedy wygrał wybory prezydenckie.
Pan prezydent wyraźnie zbłądził ulegając nowomodnej machinie marketingu politycznego (sławetnego PR) przez kokietowanie lewactwa w sprawach kultury obyczaju (in vitro, ustawa przemocowa) tracąc na rzecz PIS swoją ideową wyrazistość. Taka postawa dała mu, co prawda, parę tysięcy głosów, ale zniechęciła kilkaset tysięcy, tych ponad pół miliona, które zabrakło do wygranej.
Kto mu tak doradzał? Przecież wiadomym jest, jak bardzo ważnym elektoratem, jest polska wieś, ta wieś od pokoleń przywiązana do tradycyjnego modelu rodziny i obyczaju, co tak nachalnie próbują wyeliminować z polskiej kultury ruchy LGBT i feminizm jawnie depcząc normy społeczno obyczajowe powszechnie w Polsce szanowane i wyznawane.
Elektorat wiejski stanowczo nie akceptuje tych lewackich idei, z których wynikają pomysły związków partnerskich (czytaj homoseksualnych) i ruchu feministycznego (nie mylić z równouprawnieniem) głównych destruktorów rodzin i zaniedbań wychowawczych dzieci.
Nie bez powodu papież Franciszek tak podniośle wołał 20 maja na audiencji generalnej: „Nadszedł czas, aby ojcowie i matki powrócili ze swego wygnania, bo sami wygnali siebie z wpływu na wychowanie dzieci, i aby w pełni podjęli swoją rolę edukacyjną”.
Piarowskie ruchy typu ogłaszania w czasie kampanii inicjatyw ustawodawczych w kwestii emerytur i JOW to doradczy samobój dla Bronisława Komorowskiego wskazujący bardziej na panikę z powodu spadku poparcia niż poważny ruch polityczny.
Ulegając ogólnemu opętaniu, że współczesną siłą wyborczą jest populistyczny marketing wyborczy Bronisław Komorowski mocno nadwyrężył swoją polityczną osobowość i osłabił wizerunek męża stanu wiernego swoim ideałom. I przegrał.
Platforma Obywatelska nie wyciąga z tego wniosku. Kiedy słyszę o jakowyś platformianych planach hajterskich w Internecie na czas kampanii wyborczej do parlamentu, to widzę strach w oczach liderów PO, którzy - za namową publicystów - zamiast kampanii programowej dali się wciągnąć do internetowej bijatyki w lżeniu przeciwnika.
Przypominam. To hajterowanie jest popularne w środowiskach „dziadostwa internetowego” głównie zafascynowanego Kukizem bliskiego jego mentalności i języka używanego na stadionach i koncertach estradowych. Próbka tego języka jest w utworze Kukiza "Rozmowy u Sowy":
Sytuacja jest napięta, wygląda na to, że upadnie rząd
Stefan Mucha pęka, z obłędem w oczach wykrzykuje:
co się stało, co się dzieje, co się dzieje tutaj kurwa jego mać
http://wyborcza.pl/1,75478,18056584,Co_ma_w_glowie_Pawel_Kukiz__Wie__ze_nie_debata__ale.html#ixzz3cH6Ih4Ci
Czyżby Platforma zniżyła się do tego poziomu? Bo jeżeli to zrobi będzie niewiarygodna, sięgając po naturalny język Kukiza i jego fanów zamiast do języka partii politycznej, która nadal ma potencjał, aby wrócić do politycznego scenariusza ugrupowania z pomysłem na odzyskanie swojego elektoratu. Chyba, że nie ma?
Platformo nie łap się brzydko!
Komentarze
Pokaż komentarze (17)