Establishment na utrzymaniu mas.

Ludzie na wyższych szczeblach drabiny społecznej swoją wyższość zawdzięczają niskim poziomem wiedzy warstw społecznych niżej  usytułowanych uznawanych za wyzyskiwane.

W świecie współczesnym za wyzyskiwaczy uważa się cały społeczny establishment określony barwnie przez Kukiza „skurwielami”

W czasach Marksa i Engelsa wyzyskiwaczem był kapitalista przywłaszczający sobie wartość dodatkową wytwarzaną przez masy robotników u niego zatrudnionych.

Dzisiaj tę wartość dodatkową wypracowują miliony ludzi zatrudnionych w gospodarczej strefie materialnej czego beneficjentami są - oprócz właścicieli środków produkcji - tabuny cwaniaków podczepionych pod różne instrumentu wysysania dużej części nie wypracowywanych przez nich żadnej dodatkowej wartości.

Zalicza się do nich (z pewnym uproszczeniem)  ów establishment społeczny, który dóbr nie produkuje ale z ich produkcji żyje.

To także ci wszyscy, którzy walczą z systemem gospodarki rynkowej ubolewając nad narastającymi nierównościami społecznymi pomiędzy pracobiorcami (pracą) a właścicielami środków produkcji (kapitałem).

Oni zdają się nie rozumieć, że ich usytułowanie w hierarchii społecznej jest po stronie właścicieli środków produkcji (kapitału), czyli w rozumieniu Marksa tak samo są nie uprawnionymi konsumentami dodatkowej wartości wypracowanej przez tych, których uznają się za pokrzywdzonych przez krzywdzicieli-wyzyskiwaczy, którymi także są, choć być może bez tej świadomości.

Ostatnio ukazuje się dużo publikacji poświęconych krytyce kapitalizmu, jako systemu powodującego ową narastającą nierówność. Publikacje te ukazują się spod piór (klawiatury) takich min. intelektualistów jak prof. Marcin Król, publicysta Jacek Żakowski czy prof. Stefan Chwin.

Oni właśnie są podłączeni pod owe instrumenty ssące, którymi wysysają dla siebie efekt pracy sfery produkcyjnej, tej najbardziej ich zdaniem źle traktowanej przez kapitał, dla którego wypracowują ten niesprawiedliwie dzielony efekt wartości dodatkowej. Profesorowie z uniwersytetów powinni wiedzieć, że ich wysokie zarobki pochodzą min. z subwencji budżetowych, a ten jest wyjątkowym „wsysaczem” efektów dodatkowej wartości sfery produkcyjnej. Zaś p. Żakowski, jako dziennikarz jest beneficjentem wpływów, jakie chłoną media z reklam zlecanych tam przez sferę producentów za duże (bardzo duże) pieniądze z zysków pochodzących z dodatkowej wartości wypracowanej przez robotników, którym uszczupla się wynagrodzenie żeby starczyło na reklamy. Być może dzięki min. tym reklamom ci pracownicy w ogóle maja pracę.

Taki oto jest ten system „współpracy kapitału z pracą”. Modny ostatnio krytyk kapitalizmu niejaki Thomas Piketty (ekonomista francuski) zarzuca, że dochody z kapitału rosną szybciej niż dochody z pracy czego przeciwdziałanie widzi w silnej interwencja państwa w formie wysokich podatków.

Zaś p. Chwin realizacje pomysłów p. Thomas Piketty widzi w rządach PIS tak pojmowanej:

„PIS ma już ikonę narodową i socjalną, czas na ikonę nowoczesności, którą właśnie wyrwał z rąk PO. Może to być oferta nowoczesnego państwa opiekuńczego, na którą wielu czeka. Jeśli PiS ją złoży, czekają nas nowe czasy”.

(http://wyborcza.pl/magazyn/1,145324,18172507,Furia__Rozmowa_ze_Stefanem_Chwinem.html)

No proszę „nowoczesne państwo opiekuńcze”? Jak ma wyglądać p. Chwin nie wie, co mu nie przeszkadza dywagować po profesorku o złym kapitalizmie i dobrym „państwie opiekuńczym”.

Kiedy czyta się te analityczne wynaturzenia polskiego intelektualisty bez cienia jakiegokolwiek wniosku z wygłoszonych analiz to nasuwa się smutne spostrzeżenie, że nie jest to głos godny poważnej uwagi, bo jego treść ma bardziej charakter dywagacyjny niż konstruktywny.

Takich dywagacyjnych „mądrości” namnożyło się ostatnio w Polsce co nie miara ale nikt nie zdobył się na poważną diagnozę stanu polskiej polityki społeczno-gospodarczej, polityki z programem mechanizmów generowania większej dochodowości gospodarki na rzecz podwyższenia dochodów zdolnych pokryć tę narastającą lawinę wydatków „usocjalniających” gospodarkę rynkową jakże chętnie określaną pejoratywnym brzmieniem „bezdusznego kapitalizmu

W ogóle nastała bezmyślna moda na pejoratywność określeń ważnych i poważnych np. norm prawa cywilnego i gospodarczego. Cały polski establishment nazywa cześć prawa cywilnego dotyczącego umów cywilno-prawnych umożliwiających czynności zarobkowe poza formą zatrudnienia wynikających np. z prawa pracy, prawa spółdzielczego, kodeksy spółek handlowych, itp. - „umowami śmieciowymi”, co jest wręcz głupie, bo uderza w prawo do swobody obywatelskiej wolności wyboru formy zarabiania pieniędzy. Są to żałosne próby eliminowania dobrego, obowiązującego prawa cywilnego tylko z powodu bezradności państwa wobec patologii zatrudnieniowej powstałej z nieudolności Państwowej Inspekcji Pracy, która mimo posiadanych instrumentów prawnych nie zajmuje się tym, co lekkomyślnie tolerują organy nadzorujące PIP.

A przecież PIP jest instrumentem państwa do pilnowania interesów pracujących pod względem ich bezpieczeństwa pracy i i praw pracowniczych.

Ton krytyki polskiego kapitalizmu wydaję się intelektualną paplaniną bez znajomości mechanizmów współpracy kapitału z pracą. Nikt tak dobrze nie ułoży tej współpracy jak rynek, którego porządku ma pilnować państwo (PIP) z twardą konsekwencją egzekwowania przepisów prawa pracy.

Dywagacje profesorów zostawmy murom akademickim gdzie funkcjonując nie szkodzą gospodarce i nie mieszają ludziom w głowach teoriami z utopii socjalizmu.