To zdanko może być rozszerzeniem słynnego wierszyka Wojciecha Młynarskiego „Wina Tuska”.
Gdy Młynarski pisał ów wierszyk Tusk był gwiazdą polskiej polityki, dlatego zabawnym były monologi PIS-u, że za wszystkie ułomności życia w Polsce jest winien Tusk. Był człowiekiem sukcesu w polskiej polityce wszak pierwszy raz w III RP został premierem na kolejną drugą kadencję rządów.
Dzisiaj po przegranej w wyborach prezydenckich faworyta PO Bronisława Komorowskiego, żenującej kompromitacji ministrów PO bezmyślną, rynsztokową paplaniną przy wódce, dramatyczny spadek sondażowych notowań Platformy, zagubienie premier Kopacz i jej rządowego otoczenia na granicy bezradności, pośpieszne bezsensowne dymisjonowania ministrów i marszałka sejmu - bohaterów podsłuchów, brak pomysłu na kampanię wyborczą do parlamentu, brak stanowczej reakcji koalicji rządowej na populistyczne spoty kampanijne opozycji - to obraz miotającej się platformerskiej łodzi na wzburzonej scenie politycznej.
Skąd ta dramatyczna słabość niedawnego kolosa politycznego, jakim była PO? Z mojego punktu widzenia mocno oddalonego od centrum politycznego w Warszawie i jeszcze dalej od liderów PO z Tuskiem na czele, wszystko to jest skutkiem braku krytycznej wyobraźni polityków Platformy. Sparaliżował ich polityczny spryt niepopularnego Jarosława Kaczyńskiego polegający na manewrze wysunięcia na widowiskowy pierwszy plan walki politycznej młodszych, łagodniejszych działaczy PIS, a samemu wycofując się w ich cień. Ten cień daje dogmatycznemu prezesowi azyl niewidoczności i tym samym większą sterowalność strategią wyborczą.
Odejście Tuska do Brukseli (poza splendorem dla niego i Polski), to bolesna utrata przez Platformę wybitnie sprytnego politycznego lidera, twórcy skutecznych ripost na akcje PIS-u nie znajdującego wtedy na to skutecznej rady i utrwalało zakonserwowanie partii w sondażach za PO.
W żartobliwym tytule jest zawarta teza o odpowiedzialności Tuska za obecny stan bezradności Platformy. Teza ta ma historyczne oparcie w personalnej ekwilibrystyce b. premiera niezrozumiałą kontrowersyjnością dymisjonowania ze swojego rządu takich tuzów politycznych jak Zyta Gilowska czy Zbigniew Ćwiąkalski (profesjonalistów zawodowych) i wynoszenie na ministrów kandydatów miałkich jak Andrzej Czuma i nielojalnych jak Jarosław Gowin, cichy wielbiciel PIS.
Po za tym mocno zarozumiali czołowi działacze PO, zazdroszcząc Tuskowi partyjnego „wodzostwa” zaczęli bezmyślnie przeciwko niemu spiskować i niepomni negatywnych przykładów takich akcji w SLD zapoczątkowali naruszenie trwałych, solidarnych struktur (słynny dwór, spółdzielnie, itp.) partyjnych coraz bardziej rozchwiewających i osłabiających partię.
Do kontrowersyjnych decyzji personalnych Tuska należy też wskazanie swojego następstwa w osobie Ewy Kopacz, ważnej postaci w PO, ale bez „frontowego” doświadczenia w bojach z PIS, co natychmiast wykorzystał Jarosław Kaczyński i atakami skutecznie zaczął wypierać Platformę z pola bitwy walką frontalną i „partyzancką”.
Historia politycznej walki PO z PIS potwierdza znaną tezę, że nigdy nie wolno lekceważyć żadnego przeciwnika.
Czym skończy się owa walka w jesiennych wyborach parlamentarnych jeszcze nie wiemy. Oznaki z zapoczątkowanych kampanii źle wróżą Platformie. Nie jest to też dobra wróżba dla PIS. Przecież wyborcza wygrana zmieni jej status polityczny z komfortowej pozycji partii rozliczającego rządzących na rządzących z ostrą i wściekłą opozycją ze strony dotychczas rządzącej, przegranej PO. Do tego dojdzie wściekłość ewentualnie zawiedzionych obietnicami wyborców, jeżeli nowy rząd PIS nie zdoła obietnic spełnić- a obiecał dużo, za dużo! Będzie więc ciężko!
Jeżeli bardzo ciężko, to koło historycznej fortuny powtórzy się za cztery lata. To oczywiście takie sobie wróżenia z fusów choć ze sporym prawdopodobieństwie realnego zaistnienia.
Pożyjemy, zobaczymy!
Komentarze
Pokaż komentarze (25)