Zwykło się mówić, że telefon komórkowy to niczym smycz, która trzyma nas ciągle w zasięgu kontrolerów naszych ruchów. Ile w tym pozytywów a ile negatywów nie umiem powiedzieć. Dzieci z telefonami komórkowymi to pozytyw pozwalający rodzicom w każdej chwili „szarpnąć” tym narzędziem (instrumentem) pociechę i przywołać ją do wychowawczego „szeregu”, z którego mają zwyczaj się wyrywać w stronę przez rodziców niepożądaną.
Zaś człowiek wolny i dorosły nie jest zachwycony owym instrumentem „nadzoru” umożliwiającym - np. szefom - w każdej chwili ustalić jego lokalizację i konfrontować ją z potrzebami zawodowymi lub wykryć odstępstwo od takich potrzeb.
W stosunkach społeczno-obywatelskich podobną do telefonu komórkowego „smyczą” jest pozycja osoby-pracobiorcy powiązanego ścisłą zależnością (podległością) od wszelakiej zwierzchności, czyli pracodawcy, a szerzej od subwencjodawcy (donatora) finansującego określoną działalność (gospodarczą, społeczną, naukową, polityczną, kulturalną, itp.), od której zależy rynkowy byt płatnika wynagradzającego zatrudnionych tam osób.
Ta współzależność to pasmo konfliktów powodowanych sprzecznością interesów pracodawcy i pracobiorcy. Pracodawca podlega ekonomicznemu rygorowi uwarunkowań finansowych wynikających z bilansu dochodów i wydatków ujętych w budżetach działalności. Oczywiście budżety jednostek dotowanych różnią się od budżetów jednostek gospodarczych
Już od czasów Marksa socjolodzy społeczni i politolodzy toczą nie rozstrzygnięty spór o wiodącą siłę w układzie zależności pracodawca - pracobiorca. Marksiści twierdzą, że przewagę siły powinni mieć pracobiorcy dla przeciwstawienia się wyzyskowi przez pracodawców. Zaś właściciele kapitału produkcyjnego - jako pracodawcy - uważają odwrotnie, że oni muszą mieć przewagę decyzyjną, bo pilnują krwiobiegu gospodarczego, jakim są finanse, pochodne efektywności ich prywatnego kapitału.
W tej sytuacji trzecia droga tzw. partnerstwa kapitału z pracą jest nie możliwa, bo partnerstwo zawsze wymaga kompromisów, a w kwestiach kapitału, jako materii wytwarzanego zysku, kompromisy zawsze minimalizują zyski ze szkoda dla gospodarki, więc ostatecznie także dla pracobiorców.
Ten spór najbardziej widoczny jest na rynku pracy. W rachunku ekonomicznym firm płace stanowią pozycję kosztów i to rynek decyduje o ich miejscu na liście specyfikacji kosztowej. Jeżeli - w sytuacji zagrożenia stratami - konkurencja rynkowa nie daje możliwości zwiększenia wpływów finansowych za produkt finalny np. przez zwiększenie ceny, bo spowodowałoby to spadek sprzedaży (zbytu), to producent (pracodawca) szuka obniżki kosztów w płacach. Musi, bo inaczej zbankrutuje! I to jest przyczyną zamiany kontraktów pracowniczych z droższych (kosztowniejszych) umów o pracę na tańsze umowy cywilno prawne (obraźliwie zwane śmieciowymi).
Na przykładzie górnictwa wiemy, że próba obniżenia płac górników nawet w zestawie premiowych przywilejów tzw.13-tek i 14-tek była fiaskiem z powodu zdecydowanego sprzeciwu Zw. Zaw., co zmusiło rząd do ustęp za cenę miliardowych subwencji dla górnictwa z budżetu państwa.. Oto dowód niemożności partnerstwa kapitału z pracą! Górnicy „szarpnęli” smyczą w swoja stronę a „uwieszony” na niej rząd stracił swobodę ruchu spełniając żądania. Żądania szkodliwe, bo obciążające podatnika a bezskuteczne, bo kopalniom znowu brakuje pieniędzy.
Socjaliści udają, że płace można wyizolować z piramidy kosztów i nawet w kryzysie ich nie zmniejszać, w imię doktryny o nienaruszalności uzyskanej wcześniej stopy życiowej. A to jest zwykła utopia, bo skoro topnieją dochody muszą topnieć wynagrodzenia, jako składowa finansów podmiotu płacącego owe wynagrodzenia. O tym, właśnie debatowano z Grecją podczas negocjowania pakietu oszczędnościowego. Komentujący to zagadnienie Stefan Kowalec (b. wiceminister finansów) podkreślił, że: „…aby Grecja odzyskała konkurencyjność, wynagrodzenia musiałyby spaść o 30 proc. Wiadomo też było, że jeśli nie odzyska konkurencyjności, to nawet bardzo głęboka redukcja długu nie rozwiąże jej problemów.
(http://wyborcza.biz/biznes/1,100896,18353526,euro-moze-rozsadzic-europe.html#ixzz3fsJNapWw)
Analitycy ekonomiczni w Polsce dowodzą: Obecnie spółki węglowe borykają się z nadprodukcją węgla i niskimi cenami. Eksperci z branży górniczej alarmują, że rodzime kopalnie cierpią z powodu przerostu zatrudnienia. Według analityków górnictwo zatrudnia ok. 98 tys. pracowników, a to 30-40 tys. za dużo. Mimo to prywatne firmy chcą otwierać w Polsce kopalnie. Dlaczego?
W tym miejscu czas zacytować informację dnia z Gazety Wyborczej (13.07.):
„Mimo kryzysu w górnictwie są inwestorzy gotowi otwierać u nas kopalnie. Receptą na sukces mają być nowoczesne technologie wydobywcze, brak górniczych przywilejów i eksport węgla za granicę. Spadające ceny węgla wcale nie przeszkadzają w tych planach”.
„Jak tłumaczą inwestorzy, nowe kopalnie mają być dochodowe dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii, obniżeniu kosztów produkcji i dostosowaniu umów o pracę do warunków rynkowych. Rentowność kopalni ma być wysoka, nawet przy tak niskich cenach węgla w Polsce i na świecie jak obecnie. W maju 2011 r. w portach ARA (Amsterdam - Rotterdam - Antwerpia) za tonę węgla płacono ok. 120 dolarów. Od tego czasu ceny surowca spadły o ponad 50 proc. Dziś w portach ARA tona kosztuje niecałe 60 dolarów. W maju br. ceny węgla dla krajowej energetyki były na poziomie 198,69 zł za tonę - o 5,4 proc. mniejsze niż w kwietniu br. Wraz ze spadkiem cen surowca w polskich kopalniach wzrosły koszty jego wydobycia. Obecnie sięgają ponad 300 zł za tonę. W porównaniu z 2012 r. to skok aż o 53 zł na tonie”.
„Atutem nowych kopalń ma być także dostosowany do wydajności pracy system wynagrodzeń. Zdaniem ekspertów z branży dziś w większości kopalń koszty pracownicze to 50 proc. wszystkich kosztów ponoszonych przez spółki węglowe.”
Czyli brak owej krępującej swobodę ruchów przeszkody (tutaj ekonomicznej) dowodzi, że wolność gospodarcza rozwiązuje problemy niemożliwe do rozwiązania przy braku tej wolności, bo jest krępowana szantażem siły pracobiorców, siły - dodajmy - paraliżującej państwowego głównego akcjonariusza, który jako twór polityczny przyjmuje postawę wykalkulowaną politycznie a nie ekonomicznie, a ekonomia tego nie uznaje i mści się straszliwymi stratami dla państwa, czyli ogółu obywateli.
Owe chorobliwe kalkulacje polityczne także zapowiadają uległość państwa pod naciskiem szantażu lewicy (prekariat - zastępuje marksowskie słowo „proletariat”) z entuzjastycznym poparciem populistycznych mediów do politycznej ingerencji w prawo cywilne w zakresie likwidacji prawa do pracy bez „smyczy” przywilejów pracowniczych wynikających z umów o pracę (kp). Otóż nasze socjalne państwo nie dające sobie rady z sektorem gospodarki uspołecznionej ingeruje w rynek pracy i ślepo brnie w kolejne uprzywilejowywania klasy pracobiorców gubiąc państwo, jako dobro wszystkich obywateli.
To jest poważny temat badawczy dla socjologów w dziele rozpoznania przywódczej choroby establishmentu całej polskiej władzy z hierarchicznym kościołem włącznie, którzy nie osiągając celu rządzenia metodami logiki perswazyjnej próbują swoją nieudolność zamazać restrykcją nakazów prawnych. Rząd w zakresie swobód rynkowych o Kościół w sferze moralności sumień.
Otóż czas najwyższy uwolnić Polaków z tej smyczy chorobliwych zależności i pozwolić ludziom samodzielnie troszczyć się o swoje sprawy.
Moim argumentem na słuszność tej tezy jest fakt, że 70% polskiego PKB jest efektem produktywności sektora prywatnego, o czym zagubiona w swojej bezradności władza nie pamięta, bo ma mózgi zainfekowane populistycznych strachem przed spadkiem popularności w środowisku krzykliwej mniejszości resztek naszych współobywateli nie uleczonych z infekcji socjalizmu.
Z powodu wycofania się Platformy Obywatelskiej z programu kontynuowania ustrojowej transformacji rynkowej warto dokładnie przyjrzeć się nowemu ruchowi „NowoczesnaPL” Ryszarda
Petru, który - być może - zatrzyma ten ślepy pęd w objęcia „nowoczesnego” socjalizmu zwanego niezbędnym interwencjonizmem państwa.
Platforma zawiodła, może „NowoczesnaPL” nie zawiedzie?
Komentarze
Pokaż komentarze (1)