Szum medialny przed zbliżającym się wrześniowym referendum z pytaniem (między innymi) o finansowanie partii politycznych odsłania proces deformacji stosunków społeczno-politycznych kwalifikowanych, jako demokratyczne.
Pełzające psucie demokracji ma podłoże w rozprzestrzenianiu się - wzorem gospodarki - procesów korporacyjnych także w dziedzinach życia społecznego, które powinno być wolne od interesów grupowych i skoncentrowane na dobru ogólnemu w pełni tego słowa znaczeniu, bez wybiórczych przywilejów dla grup „ważnych” i „ważniejszych”.
Tymczasem jesteśmy świadkami wszczynania wybiórczych procesów inicjujących przywileje dla wybranych grup na koszt wszystkich podatników. Z punktu widzenia obywatelskości jest to bardzo frustrujące, bo przeznaczeniem podatków jest utrzymanie państwa, a nie finansowanie dobrobytu obdarzanych przywilejami.
Największymi beneficjentami owych przywilejów są korporacje polityczne zwane partiami. One to żyją ponad stan marnotrawiąc pieniądze podatników na cele zwalczające konkurentów politycznych kosztownymi technikami medialno publicystycznymi adresowanymi do społeczeństwa populistyczną, bałamutną propagandą dla zwykłego politycznego poklasku miast rzeczowości programowej.
Bez pieniędzy podatników dużo mniejsze byłoby natężenie nienawistnej kampanii tak wymownie demonstrowane w bardzo kosztowniej propagandzie partii politycznych na modnych bilbordach i wyborczych spotach ociekających tematyką piarowska (PR) daleką od rzeczywistych problemów naszego kraju.
Proszę zwrócić uwagę, że tematyką kampanii wyborczych, które polegają przede wszystkim na obietnicach rozdawnictwa pieniędzy podatników nie ma cienia tematów generujących dochody państwa i usprawnienia rozwoju obywatelskiej przedsiębiorczości.
Dla III RP wstydem jest powrót do opresyjnej postawy państwa wobec przedsiębiorczych Polaków sprzed „ery” Mieczysława Wilczka niezapomnianego ministra przemysłu ostatniego komunistycznego rządu PRL, najbardziej zagorzałego zwolennika urynkowienia polskiej gospodarki, twórcę liberalnej ustawy o przedsiębiorczości (1988 r.)
Oto jak ten wstyd podsumował Hubert Staśkiewicz Koło Naukowe Polityki Ekonomicznej i Społecznej WNPiD UAM w Poznaniu:
/http://prestiz.info.pl/Mieczys%C5%82aw_Wilczek__a_transformacja_gospodarcza_w_Polsce,331,6.
„ Wbrew powszechnie panującemu twierdzeniu, wolny rynek był wprowadzany najpierw nie przez profesora Leszka Balcerowicza, a właśnie przez głównego bohatera niniejszego opracowania (M. Wilczka). Na szczególną uwagę zasługuje w tym miejscu, rzecz jasna, tak zwana „ustawa Wilczka”, która według mojej opinii, jest absolutnie niedoścignionym wzorem ustawy, dającej najwięcej wolności gospodarczej polskim przedsiębiorcom. Ten akt normatywny wdrażał w życie takie innowacyjne przepisy jak:
- „Art. 1 – Podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej jest wolne i dozwolone każdemu na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.
- Art. 4 – Podmioty gospodarcze mogą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywać czynności i działań, które nie są przez prawo zabronione.
- Art. 5 – Podmiot gospodarczy może zatrudniać pracowników w nieograniczonej liczbie i bez pośrednictwa organów zatrudnienia.
- Art. 7 – Podmioty gospodarcze, niezależnie od typu własności, na jednolitych zasadach podlegają obciążeniom publiczno-prawnym.
- Art. 25 - Podatek dochodowy, należny od podmiotów gospodarczych, nie może być ustalony w kwocie przekraczającej 50 procent dochodów osiągniętych z działalności gospodarczej w roku podatkowym”13.
Co dziś pozostało z ustawy Wilczka? Nic. To zwykły dokument historyczny. Myślę, że celnym podsumowaniem jego losów jest wiersz ułożony przez polskiego pisarza, dziennikarza i satyryka Marcina Wolskiego:
„(...) Lecz potem impet się wytracił,
zakazy się zaczęły szerzyć,
podnieśli głowę biurokraci
i kontrolerów kontrolerzy.
Odrósł jak hydra gąszcz przepisów
i znów się toczy w państwie prawa,
mimo, że mamy czas kryzysu,
obława, obława, na młode „wilczki” obława...”
Dziś ustawa, w której tytule figuruje „swoboda działalności gospodarczej‟, ma artykułów 111. W sumie, swobodę przedsiębiorców krępuje dziś ponad 200 przepisów.
Drogę mnożenia przeróżnych przepisów przebyły również inne ustawy, które miały i mają negatywny wpływ na polską gospodarkę. Warto zapoznać się z poniższymi danymi:
- „W 1989 r. obowiązywało 135 zezwoleń na działalność gospodarczą, w 2007 r. już 215. Nowe dotyczą np. prowadzenia domu opieki, hodowli zwierząt laboratoryjnych, prowadzenia związku sportowego.
- W 1989 r. obowiązywały 53 dopuszczenia produktów, wyrobów i usług, w 2007 r. już 103, w tym dotyczące produktów biobójczych, obrotu roślinami i produktami rolnictwa ekologicznego.
- W 1989 r. limitowana była jedynie produkcja tytoniu, w 2007 r. limitów było już 20, w tym na takie produkty, jak cukier, skrobia i mleko.
Drogę mnożenia przeróżnych przepisów przebyły również inne ustawy, które miały i mają negatywny wpływ na polską gospodarkę. Warto zapoznać się z poniższymi danymi:
- „W 1989 r. obowiązywało 135 zezwoleń na działalność gospodarczą, w 2007 r. już 215. Nowe dotyczą np. prowadzenia domu opieki, hodowli zwierząt laboratoryjnych, prowadzenia związku sportowego.
- W 1989 r. obowiązywały 53 dopuszczenia produktów, wyrobów i usług, w 2007 r. już 103, w tym dotyczące produktów biobójczych, obrotu roślinami i produktami rolnictwa ekologicznego.
- W 1989 r. limitowana była jedynie produkcja tytoniu, w 2007 r. limitów było już 20, w tym na takie produkty, jak cukier, skrobia i mleko.
- W 1989 r. 96 profesji wymagało tzw. dopuszczenia do wykonywania zawodu, w 2007 roku już 140, w tym: doradca podatkowy, psycholog czy hydrolog.
- W 1989 r. zgłoszenia wymagały 4 rodzaje działalności, podczas gdy w 2007 r. już 52, w tym takie, jak prowadzenie gospodarstwa rolnego, plantacji chmielu czy paczkowanie produktów.
- W porównaniu do 1989 r., liczba urzędników państwowych w 2007 r. była większa 4,5-krotnie.”.
Wydawać się to może komiczne, że rządy miały odchodzić od regulowania gospodarki, a nie do tego zmierzać.
Biorąc pod uwagę powyższe dane nasuwa się pytanie, co dziś pozostało z liberalizmu gospodarczego? Albo jeszcze bardziej prowokacyjne, czy w ogóle na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wprowadzano w Polsce faktycznie idee wolnego rynku? Rzecz jasna zainicjowano, a właściwie reaktywowano w naszym kraju kapitalizm jako system ekonomiczny oparty na prywatnej własności środków produkcji, czyli kapitału, który jest maksymalizowany przez właściciela, ale czy ten kapitalizm był i czy jest w istocie wolnorynkowy? W 1989 r. 96 profesji wymagało tzw. dopuszczenia do wykonywania zawodu, w 2007 roku już 140, w tym: doradca podatkowy, psycholog czy hydrolog.
- W 1989 r. zgłoszenia wymagały 4 rodzaje działalności, podczas gdy w 2007 r. już 52, w tym takie, jak prowadzenie gospodarstwa rolnego, plantacji chmielu czy paczkowanie produktów.
- W porównaniu do 1989 r., liczba urzędników państwowych w 2007 r. była większa 4,5-krotnie.”19.
Wydawać się to może komiczne, że rządy miały odchodzić od regulowania gospodarki, a nie do tego zmierzać.
Biorąc pod uwagę powyższe dane nasuwa się pytanie, co dziś pozostało z liberalizmu gospodarczego? Albo jeszcze bardziej prowokacyjne, czy w ogóle na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wprowadzano w Polsce faktycznie idee wolnego rynku? Rzecz jasna zainicjowano, a właściwie reaktywowano w naszym kraju kapitalizm jako system ekonomiczny oparty na prywatnej własności środków produkcji, czyli kapitału, który jest maksymalizowany przez właściciela, ale czy ten kapitalizm był i czy jest w istocie wolnorynkowy?”
Tyle Hubert Staśkiewicz. Wkleiłem ten tekst dla wykazania kontrastu pomiędzy tematyką obecnych kampanii wyborczych a realnymi problemami Polski, fundamentalnymi problemami, od których zależy rozwój Polski.
Aktualne polskie kampanie wyborcze pełne są zapowiedzi większego drenażu pieniędzy z przedsięwzięć gospodarczych i przeznaczanie ich na „rozdawnictwo” socjalne z jednoczesnym zaostrzaniem restrykcji wobec przedsiębiorców ograniczaniem wolności gospodarczej - choćby w sferze zatrudnieniowej - zapowiedziami likwidacji (ograniczeniami) umów cywilno-prawnych na różne prace zleceniowe czy o dzieło.
Dobitnych przykładem politycznego populizmu jest sławetna ustawa pomocowa dla frankowiczów uchwalona przez obecny Sejm w imię interesu wyborczego obecnej koalicji z poważnym naruszeniem stosunków finansowych w państwie, co już zachwiało rynkiem finansowycm.
Oto obraz Polski kampanijnej, maksymalnie nasyconej populizmem socjalnym i nonszalanckim lekceważeniem gospodarczych mechanizmów generujących dochód narodowy i wynikające z niego rezerwy pieniężne zdolne te obietnice socjalne sfinansować.
Ciekawe jakiej odpowiedzi udzielą wyborcy politykom przy urnach wyborczych.?
*[Mamona] określenie powszechnie kojarzone jest z pieniędzmi, bogactwem. W chrześcijańskiej interpretacji kojarzone jest z mamieniem, pokusą, fałszywym źródłem poczucia bezpieczeństwa. W Biblii odniesienie jest do bożkaMammona.
(https://pl.wikipedia.org/wiki/Mamona
Komentarze
Pokaż komentarze (2)